i'm bery blog

Aslında

2011-09-15T02:31:00.002+03:00

İçimde o kadar çok şey birikti ki anlatmak istiyorum ama yapacak dermanım, halim yok. Dinlediğim her şarkı O'nu hatırlatıyor. Siz söylemediğim çok şey oldu.

Her dinlediğim şarkı olmayan am.ma koyuyor resmen. Ölüden farksız gibiyim.

ÖLMEK İSTİYORUM!

Eşik

2011-06-21T02:00:00.002+03:00

Bu başlık altında çok güzel bir yazı yazmak istiyorum fakat çekiniyorum. Yazmayacağım ve sizde her zamanki gibi ne okuyacak ne de yorum yapacaksınız. En iyisi siktir edip durmak.

Bu yazıyı hiç kimse okumasın ve yorumlamasın

2011-05-25T03:05:00.001+03:00

Farklı bir şekilde tanıştım. Farklıydı. O farklıydı. Ben sıradan bir adam, o farklı. Yollarımız ilginç bir şekilde kesişti. Aşk adamı birisi olarak yollarımın kesiştiğine en çok sevindiğim kişiydi o. Hala öyle.

Diğerlerinden farklı olması düşünce yapısıydı. Kızları dış görünüşlerine göre yargılamam genellikle. Güzel olup da aptal olanı çok gördüm. Normal güzellikte olup da zeki ve çekici kız da çok gördüm. Kısaca her türlü kız mevcut. Ama o hem güzel, çekici ve zeki. Her yönüyle güzel bir kız. Kısa boylu tatlı bir kız. Çok hoşlanıyorum ondan. Uzak şehirlerde olmamız bir gün hiç yan yana gelemeyeceğimiz anlamına gelmiyor. Kısa bir süre sonra yanında olacağım onun. Dakikalar, saatler geçirmek istiyorum onunla. Hiç konuşmasak bile onun yanında olmak bana huzur, güven ve mutluluk hissettirecek, biliyorum.

Sesini duyduğumda heyecanlanıyorum. Mesela “ben seni şu saatte ararım konuşuruz” dediğinde dakikalar geçmiyor sanki. O saat odaklanmış bir şekilde bekliyorum. Saçma gelebilir belki ama bazen zaman hemen geçsin diye günün ortasında uyuyorum. Yoksa dayanamıyorum beklemeye. Evet yeni bir kız var hayatımda. İlişkilerimde her zamanki gibi cinsellik ön planda değil. Bu benim huyum. Beraber olduğum kızı bir sex objesi gibi görmem. Neden göreyim? Zaten yeri ve zamanı geldiğince ufak tefek sevişmeler oluyor haliyle ama bir kızla sadece “cinsel tatminlik” için beraber olunuyorsa bu işin şerefsizlikten geri kalan bir yanı olur mu?

Olmaz bence. Kesinlikle olmaz. Hatta kıza orospu dahi der erkek ayrıldıktan sonra. Hani nerede aşk!? Aşk olmadan ne olur ki?

Sanırım aşık oluyorum…

aylar önce başladı

2010-12-14T01:20:00.003+02:00

aylar önce tanıştım onunla. ilk tanışmamız biraz garip olmuştu. değişik bir kişiliği vardı. çok güzel ya da çok çekici değildi ama ilgilendim onunla.

tanışmamızdan kısa bir süre sonra yollarımız ayrıldı. o kendi hayatına döndü bende kendi hayatıma. iki yabancı gibiydik. onu aklımdan çıkartamıyordum. her zaman onunla iletişim kurmanın yollarını aradım durdum. iletişim kurdum da. sonrasında yavaştan başladı muhabbetimiz. o bir şeyler anlatıyor ben ise dinliyordum. o saatlerce konuşsa dinleyebilirdim. bıkmadan, sıkılmadan... çok güzel konuşması vardı. marjinal ve bir o kadar da tatlı bir dili vardı.

zaman ve sohbetimi ilerledikçe o bana özel hayatından bahsetmeye başladı.

anlatamicam daha fazla. kusura bakmayın bu yazıyı pek okumayan sevgili ziyaretçilerim :/

bugün

2010-11-07T09:37:00.001+02:00

"'bugün hiçbir şey olmadı.' demek istemezdim ama öyle oldu. Bende farklı şeylerden bahsedeceğim şimdi sana rıza. Kongreden bahsetmek istiyorum. Ne yapıyoruz? Ne olacak? Nasıl olacak? Neler değişip neler sabit kalacak?

Bu sorulara kendimce cevap vereceğim. Öyle olacak işte. Kongreye dahil olmam tamamen şans diyebilirim ve bir sonra ki kongreye de katılmak istiyorum. Evet bu kadar net. Tabii daha iyi bir ingilizce bilgisi ile katılmam benim faydama.

M’in çağrısı ile bu kongrede yer aldım. Herkes çok iyi. İşini iyi yapmanın peşinde. Her ne kadar kongrenin en eğlenceli ilk günlerinde workshoplara felan katılamasam da sonrası da kötü değildi. Herkes bir şeylerin peşinde burada. Kimisi badges'inde ne yazdığının kimisi de kendi egosunun. Toplu halde yapılan işlerin içerisine birisinin egosu girdi mi o iş boka sarar. Bok gibi olur sonunda olay. Şarap içmicem. Cumartesi günü hayvanlar gibi kusmama neden olduğu için az önce bir yudum alıp dolaba geri koydum. Kalanı da ya m’e veririm ya başkasına ya da dökerim.

Ego olayı gerçekten çok sinirimi bozuyor. Olmamalı kesinlikle! Olursa olmaz... Egoyu geçtim yaka kartının üzerinde ne yazdığının ne önemi var ki? Sonuçta bu kongre içerisindesin. Az önce (yaklaşık bir saat önce bu) partiden gelip kocaman iki çay makinesine su doldurmak benim görevim miydi? Hayır değildi. Kendimi övmek için söylemiyorum bunu. Kongrenin asıl konusu olan "xxx" nin daha etkili olması gerektiğini vurgulamak için söylüyorum. Benim işim x ama ben gidip su dolduruyorum. Ben yapmasan o yapmasa bu işi bakan danışmanı x bey mi yapacak? Tamam o yaptı diyelim her zaman böyle mi olacak? Adam bakan danışmanı olduğu halde o işleri yapıyorsa sen ne yapıyorsun lan? Hani nerede xxx teması? Sen neden masanın üstünü temizlemiyorsun? Neden işin varken gidip eğlenmek, kafa dağıtmak istiyorsun?

Bunlar senin değil aslında seni yönetenin suçları. Her neyse fazla derinlere girmeyeyim. Çok kötü şeyler olabilir.

Kendine iyi bak rıza. Ne kadar az şey biliyorsan o kadar iyisindir demektir. Sadece kendi işini en iyi şekilde yap kâfi."

gülünce gözlerinin içi gülüyor

2010-11-05T22:25:00.000+02:00

"Gülünce gözlerinin içi gülüyor, kendimi senden alamıyorum diye şarkılar söyleyesim geldi bu gece. Biraz kırmızı şarap için kafa olduktan sonra dilimden dökülen şeyler bunlar.

Bu arada çakır modunda klavyeye hiç bakmadan yazıyorum bu konuda başarılı kabul ediyorum kendimi. Gelirken yolda onu gördüm, tek başına yürüyordu. Arkasından e ve mk gidiyordu. O zaten burada kalıyor, geriye döner ama diğerlerini bilmiyorum. Şuanda dışarıda güzel bir hayat var onlara katılmayı düşünüyorum. Oda arkadaşım robert'de kim bilir kaçıncı rüyasını görüyordur. Garibim gündüz çalışır gece uyur. Gazeteci olmak o kadar kolay değil. Diğer oda arkadaşımla 1 hafta sonra tanışmam da ayrı bir olay. Adamla bir haftadır aynı oda da yaşıyoruz 1 hafta üstüne tanışabildim onunla. Gece geç saatlere kadar çalıştığım ve geç uyuduğum için bu durumu normal karşılıyorum.

Misafirhane de bugün ilk şarabımı içtim. Genelde vodka, miller ya da efes extra içerdim. Şarap hiç içmezdim ama karar verdim, şarap o kadar da kötü değilmiş. İyiymiş hatta. Her defasında erkeğin açılmasını bekleyen kızlardan nefret etmişimdir. Abi madem hoşlanıyorsun ya da seviyorsun, söyle lan! Adamı hasta etme. Belki erkek o kadar cesaretli değil. Neden hep biz erkekler açılıyoruz ilk önce. Ya da sadece bu bende böyle. Yani ben açılıyorum. Belki de diğer erkeklere kızlardan teklif geliyor. Orasını bilemem.

Kafam güzel biraz. Az önce dışarıda su satmaya çalışan birisinin sesini duydum. Sanırım aşk onu gördüğün anda konuşamamandır. Lal olman ve hiçbir şey söyleyememendir aşk. Bu gece öylece geçti gitti yolda. Sadece iyi geceler diyebildim ona. O da iyi geceler dedi o kadar. Yalnız başına ne işi vardı oralarda. Ben olabilirdim yanında mesela.

İçki içtiğimi biliyor mu bilmiyorum ama duyunca benden hoşlanmayı bırakacaktır belki. Belki de ne olursan ol yine gel sevdim ben seni deyip bağrına basacaktır. İnsan gerçekten sevdiği ve âşık olduğu kişi üzerinden cinsel hayaller kuramıyor. Bu bir gerçek bana göre. Öyle olmalı en azından.

bütün gece seni düşündüm
sense acımasız baktın bana
oysa ki gönüllerimiz bir olsa
mutlu olsa ömür boyunca"

eski

2010-11-04T01:35:00.001+02:00

Onunla ne zamandır aynı havayı soluyorduk. Onu fark ettiğimde “neden bu kadar geç kaldım?” diye kendime sordum.

Neden geç kalmıştım ki? Asıl soru bu muydu? Gereksiz yoğunluk içerisinde boğulurken onu fark etmemek büyük bir aptallık olsa gerek. Sessizce geçip giderken onun yanından, yüreğimin parçalanmasının ve birazcık sızlamasının da anlamı neydi?

Başıboş insanlar yapacak çok şey bulurken ben neden yapacak başka şey bulamıyorum da onu düşünüyorum her zaman? Hayır, tahmin bile edemezsiniz duygularımın samimiyetini, haşmetini ve içimde ki tutkuyu. Aşk değil bu. (belki de henüz değil)

Eski bir şarkı çalıyor plaktan, hemen götürüyor beni o eski günlere. Geç kalmışlığın acısı vuruyor gözlerime, gözlerim yanıyor. Öyle bir yanma oluşuyor ki göz pınarlarım acıdan yaş döküyor. İlk damla düşünce yanağımdan, ıslanmış, ıssız ve soğuk sokağın yollarına kendimden geçiyorum adeta. Bambaşka birisi olup isyan ediyorum yaşadıklarıma. Yaşadıklarım cevap veriyor “suç sende!” diye. Haklı olduğunu bildiğim için yaşadıklarıma cevap veremiyor, susuyorum.

Gidip ona her şeyi söylemek istiyor içimde ki şeytan. Şeytana mı uymalıydım yoksa onun hoşlandığı insanla arasının iyice samimi olması için dua mı etmeliydim? Neden anlatırlar ki sevdikleri insanları bir başkalarına. Bazen anlam veremem bu duruma.

Her neyse baş ağrısı oldukça fazla bu akşam bende. Çok saçmaladım sanırım.

sayko oyunu

2010-11-02T02:19:00.001+02:00

"Kongre boyunca en geç uyandığım günlerden birisi bugün. Saat 2ye doğru uyandım ve direk hazırlanıp yemeğe gittim. Onu da kaçırsaydım akşam yemeğine kadar aç dolanacaktım ortalıkta.

Değişik bir oyun oynadık bugün. Bilmediğim bir oyundu. Oyunu öğrenmem iyi oldu. Çok zevkli bir oyun. Bilenler bildiği gibi ebe olanlar (bilmeyenler) da bilmediği için oyunu çözmeye çalışıyordu. Değişik bir oyun. Oyuna başladık. İlk başlarda alışmaya çalıştım tabii. Bilmediğim için karıştırdığım da oldu ama toparladık. Sorun çıkmadı pek. Oyuna sonradan dâhil oldu. Oyun bitmeden m gelip "yaka kartı lazım abcde, yapar mısın?" dedi ve bende durum acil olduğunda dolayı oyuna ara vermek durumunda kaldım. Bu da kötü bir durum zaten. Geri döndüğümde hiç kimse yerinde değildi. Oyun bitmiş, herkes dağılmıştı. Yaklaşık 13-15 kişi felan vardı.

Herkes dağılmıştı. B ekibinin workshop'u için toplanmış onu seyretmek için hazırlanıyorlardı. Her neyse ben aslında daha farklı şeyler söyleyecektim ama tamamen güncel konulara değindim.

Oyun sonrasında anladığım kadarıyla; sevgilisi yok, hoşlandığı birisi var, saçları kızıl (kapalı kendisi). Bu bilgiler şimdilik iyi. Hatta yanlış hatırlamıyorsam oyunda sorulan "hoşlandığın kişinin adı nedir?" sorusuna "abcde" diye cevap verdi. Ama oyunda zaten dört tane abcde vardı. Hangisi olabilirdi ki? Ben olamazdım belki de. Her şey böyle işte. Devam ediyor. Günlük gülistanlık. Şimdi odamda ben bu satırları yazarken o da dışarıda takılıyor, ekibinden arkadaşlarıyla eğleniyor. Bazen kıskanıyorum onu da kulak arkası etmemek gerek.

"seven kıskanır" sözüne de gönülden katıldığımı söylemek istiyorum sayın seyirciler. Espri anlayışım olmadığı için kendimi mal gibi hissediyorum. Ne de olsa kızlar kendisini güldüren erkeklerden hoşlanır, öyle değil mi rıza?

Az önce odamın penceresinden bir daha baktım da göremedim kendisini. Ya yurduna gitmiştir ya da benim göremediğim bir mevkiden devam eden workshop'u izliyordur tahminimce."

yeni bir sayfa açmak

2010-10-29T03:09:00.005+03:00

Şuanda ki duruma “yeni bir sayfa açmak” mı denir yoksa “tükürdüğünü yalayarak yola devam etmek” mi denir bilemedim.

Böyle, bir şeyler oluyor insanın içerisinde. Hiç kimseye anlatamadığı saçmalıklar birikiyor zamanla. Daha sonra bu birikenleri bir yerler boşaltmak ve yeni birikintiler oluşturmak istiyor. Bazen birikintiyi içerisinden çıkartmadığı için başı çok ağrıyor. Şuanda benim başım çok ağrıyor. Biraz birikinti var içeride onları boşaltmam ve yeni saçmalıklarla doldurmam lazım içeriyi.

Anlatılacak, söylenecek o kadar çok şey var ki hangisinden başlasam bilemiyorum. Yazmadığım 2 ay boyunca çok değişik ortamlar gördüm, birçok farklı insanlar tanıdım, hayallerim değişti, yaşadığım şehir değişti, bazı fikirlerim değişti. Kısaca birçok şey oldu bu geçen iki ayda. Ben o iki aydan yine bahsetmeye cesaret edemiyorum. Neden bilmiyorum ama o birikintiyi içimden atmak ve başkalarının içini doldurmak istemiyorum. Ya da korkuyor da olabilirim, içimde ki birikintilerden insanlar rahatsız olacak diye.

Değişik tarzda filmler yapasım var. Sinema severlerin hoşuna gidecek bir şeyler. Ne yapsam bilmiyorum. En kısa yoldan söyleyeyim: kararsızım. Ne yapsam, ne etsem bilemiyorum. Bana akıl verin :/ Bir şeyler söyleyin. Ne söylemek istiyorsanız artık.

Bu arada blogun tasarımını değiştirdim. Görüşlerinizi yorum olarak alabilirim. Arka planda ki resim çok hoşuma gitti. Siz neler düşünüyorsunuz?

insan özlüyor

2010-10-22T00:24:00.000+03:00

insan özlüyor ister istemez :/

kepenkleri indiriyoruz efenim

2010-07-06T02:37:00.001+03:00

bu sefer gerçekten indiriyoruz. şakası yok. hiçbir geri dönüş olmayacak! fazla lafı uzatmayacağım. kendinize iyi bakın. bu son cümle.

başlıksız - 1

2010-06-03T01:05:00.004+03:00

Öyle ya da böyle başlıyor bu hayat. İstesen de istemeden de dünyaya gelmiş oluyorsun. Bir “memleketim” dediğim bölgede doğup çocukluğunu yaşamaya başlıyorsun. Başka şehirleri kendine o kadar çok uzak görüyorsun ki sanki sonu gelmeyen bir yoldan geliyor aile dostların senin memleketine.

Haliyle ilk kendini bilmeye başladığın yerleri çok seviyorsun. Gidecek başka bir yerin yok çünkü. Her şeyinle oraya ait hissetmeye başlıyorsun kendini. Aynı zaman da büyümeye de devam ediyorsun. Çocukluk anıların her geçen gün artmaya başlıyor. Bir gün kendi mahallende sokak maçı yaparken diğer hafta bir bakmışsın ki mahalle takımında sahaya çıkıp top peşinde koşuyorsun. Futbolu seviyorsun. Sürekli kavga edip, ertesi gün can ciğer olduğun çocukluk arkadaşını seviyorsun. Oynadığın top bahçesine kaçtı diye sana kızan Fadime teyzeyi seviyorsun. Gazoz kapaklarıyla oynadığın oyunları seviyorsun. Zamanında oynadığın tasolarını çok seviyorsun. Hatta hiç unutamadığın ufak tefek anıların oluyor.

Zamanla büyüdüğün şehrin yeni yerlerini keşfediyorsun. Baban yanında çalıştırmak için seni götürdüğü zaman anlıyorsun doğup büyüdüğün şehrin büyüklüğü. İşte o zaman kavramaya başlıyorsun yavaş yavaş baz şeyleri. İşte o anda kafanda farklı bir “memleket” portresi oluşmaya başlıyor. Kendini iyice kaptırıyorsun o portreye. Resimde ki her renk sana bir şey anlatmaya başlıyor gün geçtikçe. Sen yaşadıkça acı-tatlı bazı olayları renkleniyor o tablo. Seviniyorsun belki arasıra, bazen de hüzünlenip bir köşede sessizce ağlıyorsun kimse duymasın diye. “ölsem de kurtulsam” diyorsun belki zaman zaman.

Babanın seni alıp gezdirmesi ve yaşının da zamanla ilerlemesi seni çocuk olmaktan çıkarmaya başlıyor. Sen farklı yerler, farklı insanlar, değişik hayatlar görmeye başlayınca anlıyorsun kendi hayatının kıymetini. Ailenin kıymetini. Onları aslında ne kadar çok sevdiğini. Kardeşinin düşüp bir yerini incitmesine dahi tahammül edemez hale geliyorsun. Çünkü çok seviyorsun. Baban annene tokat atıp dövmesin istiyorsun. Hiç görmedin belki bunu ama olmasını da istemiyorsun. Gerçek hayatta, televizyonda izlediğin çizgi filmler de ki gibi her şeyin mutlu sonla bitmediğini anlıyorsun. İşte o zaman daha fazla üzüntü hissediyorsun yüreğinin, o saf yüreğinin derinliklerinde. “Bir şeyler yapsam da değiştirsem şu dünyayı” diye düşünmeye başlıyorsun o gençlik zamanlarında. Arkadaşlarını görüyorsun. Zamanla tanınmaz hale gelmelerine, daha dün aynı sokakta, aynı takımda top peşinde koştuklarını unutmalarına ve seninle zamanında aynı saflıkta ki yüreklerinin değişmesine duyarsız kalamıyorsun.

İçin çok acıyor. Çünkü sen bunları hak edecek bir şey yapmadığını düşünüyorsun. Arkadaşlarının bazıları sigara içmeye başlıyor. Daha dün evinin kapısının önündeki musluktan aynı zamanda su içtiğiniz geliyor aklına. Onunla içtiğimiz tek ortak şey “sadece suymuş” diyorsun. “Nasıl böyle oldu?” diye soruyorsun kendine ve asla tam bir cevap alamıyorsun. Kendi kendini yemektense onlarla ilişkilerini kesmek istiyorsun ama olmuyor. Bir diğerinin de kendisini daha o genç yaşta alkole alıştırdığını görüyorsun. “Biz küçükken böyle miydik? Büyüyünce böyle olacağız dedik?”. Boşuna sormayı bırakacaksın bunları kendine. Anlamayacaksın hiçbir zaman onları. Zaman içerisinde ukde kalacak olaylar olacak bunların hepsi. Belki de senin hayatında da..

onun adına sevindim

2010-06-01T00:50:00.000+03:00

blogumu sürekli okuyanlar bilir. bilmeyenler için de ben kısaca bahsedeyim. dobi lakaplı bir sevgilim vardı benim eskiden. eskiden diyorum çünkü üzerinden 1 seneden fazla zaman geçti. 2009 şubat ayında yaşandı bitti olay.

her neyse ondan bahsetmicem. bu kızın babasının böbreklerinde sorn vardı. söylemiştim yanlış hatırlamıyorsam bu durumu. kızın tek isteği de evlenip çocuk sahibi olmak yani babasını bir torun sahibi yapmak ve babasının sağlığının düzelmesiydi. becerip evlenemedi ama babasının sağlık sorunu düzeldi. nasıl düzeldiğini tam olarak bilmiyorum. beraber olduğumuz zamanlarda diyalize felan girip çıkıyordu adam. sanırım haftada iki defa giriyordu.

geçenlerde msnden yazdım, hal hatır sordum. "babanın sağlığı nasıl?" diye sorduğumda da "şükür. şuanda çok iyi. yeni ameliyat oldu. böbrek nakli yaptık(yanlış hatırlaıyorsam böyleydi). çok mutluyum" demişti. bende sevindim onun adına. babası çalışamıyordu. evin bütün yükü kız ve annedeydi bu durum biraz daha iyi oldu. her şeyin başı sağlıkmış onu anladım bu kız sayesinde. babasının sağlığı düzeldiğine göre kendisine güzel bir koca bulması lazım şimdi. o konuda da acıyorum ona. işi zor...

bende öyle bir durum yok. çalıştığım zamanlar dahi kendi kazandığımı kendim yiyordum. kötü bir maaşım da yoktu hani. babamın benim parama ihtiyacı olsaydı daha ilk maaşımdan itibaren el koyardı parama :p öyle bir durum olmadığı içinde mutluyum.

tamamdır. bu kadar mutluluk mesajı yeter. set hazırlan. yeni bir sahne...

yeniden merhaba

2010-05-30T20:34:00.003+03:00

yeniden merhaba sevgili sinema severler. kafama göre takılmaya devam edeceğim. dayanamadım... yazacak bir yerler aradım, kendime uygun bir yer bulamadım. en sonun da karar verdim. bu blogda yazmaya devam edeceğim. isteyen okur, isteyen yorumlar, isteyen takip etmez, isteyen takip eder... tamamen size kalmış bir durum.

bu arada söylemek istediğim birkaç şey var. daha önceden friendfeed'e üyeydim. oradan da üyeliğimi silmiştim. şimdi yeniden bir üyelik açtım orada. bu adresteyim. beni takip edebilirsiniz. aynı zamanda twitterdan da takip edebilirsiniz. twitter adresim de burası.

sosyal medya ve blogumdan takip etmeye devam edebilirsiniz. teşekkürler.

Bery was here (son yazı)

2010-02-20T14:59:00.002+02:00

Merhaba sevgili seyirciler. Yeni ve son yazı ile tekrar size merhaba diyoruz fakat bundan sonra bir daha hiç "merhaba" diyemeyeceğiz. Çünkü bu son programımız...

Bir seneyi aşkın bir süredir blog yazıyorum. Sizlerde sağolun bu yazıları okuyor ve yorumluyordunuz. Son zamanlarda benim artan yoğunluğum sanırım blogumdaki yazıların okunma ve yorumlanma sayısını azalttı. Bu normal bir durum. Eğer ki yazar yazı yazmazsa okuyucu sürekli aynı yazıları mı okuyacak? Tabii ki hayır. Bu da sıkıcı olur zaten.

Herneyse lafı fazla uzatmak istemiyorum. Bu blogu kapatıyorum sevgili seyirciler. Emeği geçen herkese teşekkürler. Artık Bery diye birisi yok. Çünkü o öldü. Artık yok. Kimbilir başka zamanlarda başka şeylerle karşınıza çıkar. Orası hiç belli olmaz. Mesela ben bu son yazıyı yazıyorum ya eminim bunu dahi okumayacaklar, yorumlamayacaklar. Belki bazı kişiler yorumlar onlar hariç tabii.

Okuyucularıma Son Notum

Sizlerle her ne kadar sanal ortamda birbirlerimizin bloglarına yaptığımız yorumlar ile tanışmış olsak da, her ne kadar gerçek hayatta yüzümüzü dahi görmemiş olsak da sizleri sevdim. Seviyorum. İyi insanlarsınız. Blog yazmak, birşeyler paylaşmak çok güzel. Ben senelerce bunu yaptım. Sakın ola ki benim gibi blogunuzu kapatmayın. Sanırım ben biraz maymun iştahlı bir insanım. Belli bir zaman sonra bazı şeylerden sıkılıyorum. Şuanda bu bloga yazı yazmaktan da sıkıldım. Şimdiye kadar bunun gibi birçok site kapattım. Ama bu son olacak. Bir daha hiç yazmayacağım.

Eğer ki farkında olmadan kalbinizi felan kırdıysam özür dilerim.(dua edin kafanızı kırmadım :p ) Hakkınızı helal edin. Ben helal ediyorum. Gerçi şuanda da saçmalıyor olabilirim belki. Herneyse...

Kıraç - Gidiyorum şarkısını dinleyin efenim. Dinledikçe beni hatırlarsınız artık :) Söylecek başka birşey kalmadı sanırım. Kalın sağlıcakla...

Bu gece gördüm

2010-02-03T10:13:00.003+02:00

Son zamanlarda farkındasınız ki pek fazla birşeyler paylaşamıyorum. Şimdide aklıma gelen gülünç, dramatik bazı olaylarımı anlatacağım.

Dün gece değişik bir rüya gördüm. Ne zamandır görmediğim insanı rüyamda gördüm. Üniversite zamanımda deliler gibi sevdiğim o kızı gördüm. İlginç bir şekilde gördüm. Rüya şu şekilde. Böyle sınıf gibi bir yerdeyiz. Tahminimce bu sınıf benim İzmir'deki ilk okuluma felan benziyor. Benziyor değil o sanırım. Bende kendi sıramda tek başıma oturuyorum. O ise benim iki sıra arkamda oturuyor. En arkadaydı o bende onun 2 sıra önünde. Hayal edin işte. Daha sonra ne olduysa bu bi arka sırama daha sonra da yanıma geldi. Dersteyiz ama nasıl dersteyiz? Benim sıramda bisküviler felan var. Böyle kola felan. Ben gem ders dinliyor hemde birşeyler yiyorum. Aynı zamanda oturduğum sıra da duvar tarafında. Ben duvara yaslanıyorum yani. Ben duvara yaslanıp oturuken o geldi yanıma oturdu. Bende hiç islifimi bozmadan oturuyorum öyle. Gayet ciddi bir tavırla tahta da yazanları defterime not ediyorum.

Daha sonra masada oluşan fazla çöperi kola bardaklarını felan atmak için yüz ifadem ile izin isteyim çöpleri atmaya gidiyorum. (Şuanda tenefüsteyiz. Nasıl oluyorsa.(Rüya da bile gülümsemesin de ki tatlılık kendisini belli ediyor.)

Her ne hikmet ise benim üniversite sınavına hazırlandığım dergiler çıkıyor ortaya. Bana biraz kızıyor. (daha önceden bana sormuş 'dergileri çalışıyor musun? ordaki soruları çözüyor musun?' diye). Bir dergiyi açıp fizik konusunda çözmediğim bir soruyu gözüme sokarcasına gösteriyor bana. Bende soruyu zaten bildiğimi ve o tarz soruyu defalarza çözdüğümü söylüyorum. 'olsun bir daha çöz. ne olacak sanki?' diyor.

Daha sonra da öyle devam ederken annem gelip uyandırıyor işte. Böyle birşey. Rüyamın başrol oyuncusu ise Gebze'de oturuyor. Bir defa gitmiştim oraya o da bu tarafa gelmişti. Uzun zamanlarda görüşemiyoruz. Şuanda ki modumuz arkadaşlık. Ben zamanında bütün sevgilim ona göstermiş ve derdimi anlatmıştım. Karşılıksız çıktı benim sevgim. Öyle kaldı da kaldı işte.

Zaten şimdi de gelse bana "seni seviyorum" dese kabul etmem sanırım...

Korku

2009-12-21T03:05:00.000+02:00

Kendinden emin adımlarla girdiği zifiri karanlık sokağı ayın ışığı aydınlatıyordu. Nefes alıp verirken ortaya çıkan sesten başka ufak bir çıtırtı dahi yoktu.

Yarı korku, yarı tedirgin bir şekilde girdi sokağa. Gözleri bulanık görüyordu. Karşısındaki cisimleri zor ayırt ediyordu. Çok viski içmişti meyhanede. Bardakların biri boşanıyor diğeri doluyordu. Onun aşırı şiddetine dayanamayan karısı ve iki çocuğu evden ayrılalı üç hafta oluyordu. Böyle olmasını istememişti. Her zaman içer, çocuğunu ve karısını döverdi ama bu son yaptığı hiç akıl kârı birşey değildi. Karısını neredeyse bıçakla öldürecekti ki komşuları son anda evde kopan gürültüyü duyarak eve gelmişlerdi. Son anda kadın ve çocukları sarhoş adamın elinden kurtarmışlardı. Kadın o geceden sonra evinde durmadı. Hemen o gece çocuğunu alıp annesinin evine gitmişti.

Adam sokakta ilerlerken karşısında belli belirsiz bir koyuluk belirdi. Ayırt edemedi. Ne oldukları ya da neye benzedikleri hakkında hiçbir fikri yoktu. İçinden lanetler okudu, bol bol küfür etti. "Keşke bu kadar içmeseydim" diyebildin içinden sadece. En azından karşıdan gelenin kim olduğunu görürdü ve ona göre davranırdı. Gecenin bu saatinde karşıdan gelen hırsızda olabilirdi, katilde, adam dövmek için sinsi tilki gibi zaman kollayan gece bekçisi de... İçinde küfürler savurmaya devam ettikçe siyah karartı yaklaşmaya başlıyordu. Hava soğuk ve hafif yağmurluydu. Yerlerde daha önceden yağmış yağmurdan kalan su birikintileri vardı. Boğazını yırtarcasına bir balgam attı görebildiği yerdeki tek su birikintisine.

Cisimi artık ayırt edebiliyordu. İki tane iri yarı adam. Sadece kendisinin üzerine doğru ilerlediklerini gördü. Savrularak yürümeye devam etmeye çalıştı. Sanki dizlerinin bağı çözülmüştü de o sarhoş kafayla ayakta duramıyordu. Korku ilik ilik içine işlemişti. Karşıdan gelenler iyice yaklaşmıştı. Artık az çok yüzlerini de çıkartabiliyordu. İki tane iri yarı adam gelmişti yanına. Kendisine ne yapacağını kestiremediği için diz çöküp olduğu yerde onları beklemeyi tercih etti.

Adamlardan birisi elini onun omzuna koyduğunda bir anda irkildi. Kendini toparlamaya korktuğunu belli etmemeye çalışıyordu.

Canım Sıkkın

2009-12-03T18:35:00.000+02:00

Canım sıkkın. Çok çabuk sıkılıyorum. Bayram iğrenç geçti diyebilirim. Birkaç arkadaş ile vakit geçirdim o kadar.

Bayramın 3. günü öğlen uyandım. Kahvaltımı yaptım. Sonrasında telefonun çalmasıyla geçen sene ki İngilizce kursundan arkadaşlarımdan birisi aradı. Çocuk bana bayram mesajı atmıştı. Bende yeni avea numaramdan mesaj gönderdim. Bende ona geri dönüş sağlayarak yeni numaramdan bayram mesajı gönderdim ve yeni numaramın bu olduğunu yazdım. O da aradı. Kursta ki arkadaşlar toplanmış takılacaklarmış o gün. Yani bayramın 3. günü. Evde oturmaktan sıkıldığım için gitmeyi tercih ettim.

Evimle gittiğim kurs arası yürüme 10dk felan. Evden hemen çıktım onların beni beklediği yere, kursun önüne gittim. Gittiğime bin pişman oldum. Hay aklıma tüküreyim... Nede gittim ki. Dobininde orada olacağını hiç tahmin etmemiştim. Hayatım da bir tane sevgilim oldu o da oydu. Onu uzun bir süre sonra görmek hiç iyi olmadı. O anda geri dönsem olmaz, işim vardı gitmem gerek desem hiç olmaz... Mecburen takılacaktık. Arkadaşın biriside arabasıyla gelmiş. Hep beraber bindik gidecek yer arıyoruz. Bir yerlere gittik gezdik dolaştık ben çok sıkıldım. Dobiyi gördükten sonra gidesim gelmedi. Ben onun geleceğini hiç tahmin etmiyordum. "Gelmez herhalde" diyordum içimden. Evden çıktıktan sonra kursun önüne giderken aklımın ucundan bile geçmedi "acaba geldi mi yoksa gelmedi mi" diye düşünmek. Benim için hiçbir önemi yok ama o orda olmamalıydı.

Her neyse olan oldu zaten, biten bitti. Geçmiş kurban bayramınız kutlu olsun efendim. Geç oldu bu tebrik ama idare edin işte yahu. Ne yapayım.

Daha çok uyumak istiyorum. Sabahları erken kalmak istemiyorum. Öğlene kadar uyuyup kahvaltıyı Londra'da öğle yemeğini Paris'te akşam yemeğini de kendi evimde yiyecek kadar paramın olmasını istiyorum. Canım sıkılınca dünya turu atmak istiyorum. Çok paramın olmasını ve bütün paraları helikopterle uçarak yaşadığım şehrin üstüne fırlatmak istiyorum. Tuvalet kâğıdımın amerikan dolarından olmasını istiyorum. Mümkünde 100$'lık olsun. Sonra bütün istediklerimi tek tek gerçekleştirmek istiyorum. Dünya da "en zengin" sıfatı ile hiçbir kimsenin ortalıkta gezinmesini istemiyorum. Herkesin en az benim kadar parası olsun onlarda istediği gibi at koştursun istiyorum. At demişken dayımın dükkanında çalışan o adamın her hafta oynadığı futbol şans oyunları tutsun da artık onunda gözü paraya doysun istiyorum. Hiç şans oyunu oynamam oynamak da istemiyorum.

Kardeşim adam akıllı mersinde üniversitesini okusun gelsin, babam da emekliliğinin tadını çıkarsın diğer kardeşim de bu sene istediği tıp fakültesine yerleşsin istiyorum. Önümüzdeki yaz karadenizden bağlayıp egeye kadar her yeri gezmek istiyorum. fındık tarlalarından kordon boyuna uzanan yolcuğumun her karesini ölümsüzleştirmek için güzel bir fotoğraf makinemin olmasını diliyorum. Fazla şeyde gözüm yok, kendi yağımda kavrulayım yeter desem de yukarıda yazdıklarımla çelişeceğini düşüneceksiniz o yüzden böyle bir şey söylemiyorum. Bunu ne kadar söylesem de bir defa yukarıdaki satırları yazdım ya söz ağızdan bir defa çıktı. O yüzden bu konu hakkında fazla durmak istemiyorum. Saçma saçma espriler yapıp insanlara işkenceler çektirmek istiyor muyum emin değilim. En iyisi güzel espriler yapıp altlarına işemelerine yardımcı olayım ki alacakları bezlerden komisyon payımı alayım. Yoksa benim hayat gemim nasıl gider?

Şaka bir yana, gerçekten canım sıkkın son günlerde. Ne yapsam bilemedim. Bana bir akıl verin.

Basit, gösterişten uzak, sıradan bir hayatı vardı

2009-11-09T01:20:00.003+02:00

Basit, gösterişten uzak, sıradan bir hayatı vardı. Çocukluğundan pek fazla anı hatırlamadığını söylüyordu. Bu da onun çocukluğunda ufkunun ne kadar dar ve çelimsiz olduğunu gösteriyordu. Bunu kendisi söylüyor ve hafif bir tebessüm beliriyordu anında dudaklarında.

Çocukluğunda çok seviliyordu. Hatta hiç unutamadığı insanlar dahi var. Bazı genç kadınlar onunla büyüdüğünde evleneceğini söylüyor onunla eğleniyorlar ve onu seviyorlardı. Yaşadığı şehrin kıymetini oradan ayrıldıktan sonra anlayacaktı ama iş işten çoktan geçmiş olacaktı. Uzun ve dümdüz sokakta yaptığı çift kale maçların tadı damağındaydı hâlâ. “Mahalle arası” dedikleri maçlarda kardeşi ile hiçbir zaman aynı takımda olmuyordu. Kardeşini seviyordu fakat anlaşamıyordu. En az onun boyunda, siyah saçlı, biraz yuvarlak kafalı, çenesi çukur bir kardeşi vardı. Kardeşi ile yan yana geldiğinde kardeş olduklarını sadece annesi söyleyebilirdi. Hiç benzemiyorlardı birbirlerine. Evlerinin hemen üst tarafında kocaman bir çam ağacı vardı. Gecekondu evlerinin beklide 3 katı yüksekliğinde bir ağaçtı bu. Evlerinin tam karşısında duran dut ağacı ise onların en vazgeçmeziydi. Mevsimi gelince evden annelerini zorla ikna ederek aldıkları bir parça bez ile dut toplarlardı. Kardeşi ile bir arkadaşını ağacın altında bezi açtırarak bekletiyor, ağaca tırmanıyor olanca kuvveti ile dalları sallayarak dutların bezin üzerine düşmesini sağlıyordu.

Evlerini çevreleyen yeşillikte az oynamadılar. Evlerinin arkasında bulunan bir ağaca yaptıkları salıncak ise ayrı bir eğlence aletiydi. Kardeşi ile çok sallandı bu salıncakta. Sadece bir ip kullanarak yapılmış basit bir salıncaktı bu. Fazlasını istemiyordu zaten. Gereksizdi. Onun için sadece haz vermesi yetiyordu.

Çocukluk arkadaşlarından birisi vardı ki ona olan sevgisi bambaşkaydı. Beklide arkadaşları arasında en çok kavga ettiği oydu. Beklide en çok çene çaldığı arkadaşı oydu. Ama ona birisi bir şey yapmaya kalktı mı hemen arkadaşının arkasını kollardı, onu korurdu. Kavgacı bir yapısı yoktu ama bu arkadaşı sayesinde kavganın, dayak yemenin ne demek olduğunu anladı. Yeri geldi ondan dayak yedi ama ertesi gün güle oynaya yan yana yürüdüler. Dayak yiyerek adam dövmeyi öğrenmişti. Sokağa çıkardı kardeşi ile. Ayaklarında bir futbol topu bulunurdu genellikle. Hemen bütün arkadaşları toplanırdı bir araya. Üst sokaktan 3–4 kişi, kendi sokaklarının ilerisinden 2–3 kişi hemen toplanıverirdi.

Çift kale maç yapmak için sıvarlardı kolları. Tabii kardeşi ile aynı takımda olmamak şartı ile.

Fransız duygusallığı

2009-10-19T18:30:00.004+03:00

Arkaplanda çalan (sanırım müzik fransızca) müziği dinliyor ve sadece müziği düşünüyordum. Hiç dilinden bile anlamadığım müzikleri dinlemek beni bambaşka dünyalara götürüyor. Orada tek başıma bırakıp geri dönüyor.

Hoşuma gidiyor aslında. Eski aşklarımı, hayatımı düşünüyorum. Çok eskiden sevdiğim insanlar ve kaybettiklerim geliyor aklıma. Hiç birşey düşünmüyorum dedim ama aslında düşünüyorum. İşte bunları düşünüyorum. Geçmiş, gecel değil an'ı düşünüyorum! Bir otel odasındayım şuanda. Odamın balkonundan bakıyorum İstanbula. Tarihi İstanbulu gözucumla süzmek yetmiyor, defalarda bakıyorum balkondan canım İstanbula.

Canımı sıkmıyor aksine huzur veriyor bana bu manzara. Bazen yapayalnız kalmak istiyorum. Başka bir ülkede tek başıma yaşamak istiyorum. Yalnız kendim, kendimle yaşayayım istiyorum. Sadece bu yüzden dolayı gitmek istiyorum yurtdışına. Hiç bilmediğin, huyunu-suyunu bilmediğim insanları bulmaca çözer gibi çözerek tanımak istiyorum. Gerekirse onlar tarafından aldatılarak ve hor görülerek yaşamak istiyorum. Hayatın her yönünü orada yaşamak istiyorum.

Belki sokaklarda yaşayan birisi olurum zamanı gelince ama sonra çok zengin olup yaşamayı istiyorum. Çok şey istemiyorum aslında. Bütün bu istediklerimi yapabilirim. Sadece kendimi oraya atmam yeterli. Yani o sınırlara gireyim gerisi çorap söküğü gibi gelir diye düşünüyorum. Şimdiye kadar kendi ayaklarımın üstünde durmayı başardığımı düşünüyor ve orada da bunu devam ettirebileceğimi düşünüyorum. Çok duygusal, hüzünlü, dostane bir hayat yaşamak istiyorum. Aslına bakarsanız çok zenginde olmak istemiyorum. Karnım doysun istediğim zaman eğlenebileyim yeterli benim için.

Şuanda müziği 3. defa başa sardım ve dinliyorum. Siz bu yazıyı okurken dinleyemediğiniz için benim yaşadığım atmosferin yanından dahi geçemeyeceğinizi çok iyi biliyorum. İnanın dinlemenizi çok isterdim. Yalnız sizin çok güzel bir İstanbul manzaranızda olmayabilir. Evinizin balkonundan çıkıp benim gibi İstanbul ile göz göz gelemeyebilirsiniz. Bu yüzden kelimelerimden başka hiçbir şeyimi anlayamayacaksınız.

Sizinde istekleriniz yerine gelir umarım. Başarmak için istemek ve çalışmak yeterli diye düşünüyorum. Şimdiye kadar da başarıya ben bu şekilde ulaştım. Benim formülüm bu. Farklı formüller ile karşılaşabilirsiniz. Bu yüzden kendiniz hangisine inanıyorsanız onu uygulamakta özgürsünüz. Hayatımın kadını ile çok güzel bir gün geçirdim bugün. Onu iliklerimde hissediyorum adeta. Cinsel arzulardan öte yüreğimdeki sevgi ile hissediyorum onu yanımda. O da beni bu şekilde yanında hissediyordur, eminim.

Fazla hayal kurmayayım ben en iyisi. Kendime geleyim. Fransızca şarkıyı dinleyince etkiledi beni ve birazcıkda olsa yazma isteği belirdi içimde. Teşekkürler efenim.

(şarkıyı dinlemek için burayı indirmek için de burayı kullanabilirsiniz.)

Şarkılar ve benim hayatım

2009-10-03T14:20:00.000+03:00

Duman'ın bu şarkısı ile açılışı yapalım ardından slow bir şarkı olarak bunu dinleyin. Eğer Prison Break'i izliyorsanız şuanda Türk tv kanallarında ya da daha önceden izlediyseniz daha anlamlı gelir ikinci şarkı. Bu şarkıda şuanda tam benlik.

Son zamanlarda işlerim başımdan aşkın. Kendime zor vakit ayırıyorum. Hemen hemen her akşam nargile içmeye giderdim. Şimdi hafta da bir ya da iki defa gidebiliyorum. Sigarayı tamamen bıraktım diyebilirim ama nadiren bunalıyorum ve içesim geliyor. Birisinden bulup içiyorum bende ama tamamını bitiremiyorum genelde.

İşten çıktım demiştim. Evet doğru söyledim. İşten olaylı değilde kendi rızam ile çıktığımıda söylemiştim. Bayramdan önde patron beni aradı görüşmek istediğini söyledi. Gittim görüştüm şuanda çalışmaya devam ediyorum ama part time olarak. Haftanın sadece iki günü. Pazartesi ve Cumartesi günleri. Ufak bir anlaşmamız var ve ona göre devam ediyoruz. Benim yerimede adam akıllı birisini bulamamışlar. Geriye kalan günlerde de stajer bi kız var ona tarif ettim birçok şeyi o idare edecek. Bişe olursa arayıp soruyorlar zaten.

Başımdan geçen bir olay vardı anlatacaktım.Hatta yazdım o kadar. Bu satırlar yerinde o olayı anlatırdum. Yazmaktan vazgeçtim. Affedin beni canlarım. Size güzel şeyler söylemek isterdim ama hayat kötü. Şartlar zor. Para var huzur yok. Huzur olduğu anda da para olmuyor. Hayat çok dengesiz. Ne zaman ne yapacağı hiç belli olmuyor. Bulunduğum semtte çok güzel kızların olduğuna şahit oldum. Demekki benim kabuğumu kırıp insan içine çıkmam gerekiyormuş. İş güç nargile ile felan uğraşmaktan asıl ortamdan uzak kalmışım. Yeni fark ediyorum.

Yeni bir takım arkadaşlıklar edinmeye başladım. Cep telefonum yoktu eyyy blog.. :( bayramdan önce ve bayram haftasıda dahil hemen hemen 3 haftaya yakın telefonsuz gezdim. Telefonumu mersinde okuyan kardeşime vermiştim. Yeni bir tane alana kadar diğer kardeşimin telefonunu kullanıyordum. Babamda sinirlenip o telefonu duvara fırlatında ekranı patladı haliyle. İşten çıkmıştım 5 kuruş param yok. Birde telefon alacağım? Neyse ki pederin insafına geldi 3 hafta beni beklettikten sonra ufak bi tane cep telefonu almam için bana para verdi. Seviyorum babamı.

Zaman geçtikce daha da duruluyorum. Zaman zaman çok konuşan ben bazen hiç konuşmuyor susuyorum. Bu arada şimdi aklıma geldi. Dobiyi tanırsınız. Bilirsiniz az da olsa. Nisan gibi evleniyormuş. Sevindim onun adına. İçimde ona karşı ne ufak bir kin var ne de sevgi. Sıradan bir arkadaşımdan hiçbir farkı yok. Aynı zamanda bir kız arkadaşım, kardeşim, canım dediğim bir Ankara'da yaşayan üniversite arkadaşım 23 Ekimde evleniyor. Onun düğününe de inşallah gideceğim. Gitmeyi çok istiyorum. Size ufak bir soru. Hani düğünlerde para takarlar ya. Ben para yerine ufak bir çeyrek altın takmak istiyorum. 70-80 Liramıydı neydi onlar. Sizce ne yapayım? Bana bir akıl verin.

Ölümler etkilemeye başladı beni.

2009-09-11T14:30:00.000+03:00

Ölüm her insanın kaçınılmaz bir sonu. Ölmeyip yüzyılar boyunca yaşayan birilerini gördünüz mü hiç? eğer gördüyseniz bana da ahber verinde gidip uzun yaşamak için birkaç tüyo alayım.

O kadar uzun yaşayıpda ne yapacağım ki? Canım sıkılır kesin. Eğer normal şartlar altında 250 sene felan yaşabiliyor olsaydım kesinlikle geç evlenirdim herşeyden önce. Çünkü erken evlenmek iyi değil erkek için. Kadın için bilmem ama erkek için iyi olmadığını düşünüyorum. Basit bir örnek vereyim. Bir arkadaşım evlendiğine balayına çıktığında pişman olmuş. Genç yaşta evlenip antalya ya balayına gitmiş. Kaldığı otelde onun yaşındaki gençlerin taş gibi yabancı hatunlarla takıldığı görünce içine dokunmuş. Düşünsenize bi. O yaşta bir kadına bağlı kalıyosun başka birşey yapamıyorsun. Bütün çiçeklerden biraz bal almak tadın bakmak lazım. Sonra gider bi çiçeğin üzerinde ölürüz. Sonumuz böyle olacak zaten.

Bak ben ne diyecektim ne dedim şimdi. Aslında ölümden bahsedecektim biraz. Üç gün önce karşı apartmanda oturan ve benim tanımadığımız komşumuz kalp krizi geçirdi ve hastaneye yetiştirilemeden vefat etti. Adamı hiç hatırlamıyorum. Bu 3. kriz geçirişiymiş. İstanbula geldiğimde insanların gerçek yüzlerini öğrendim. O yüzden fazla kimseyle tanışmak istemedim. Tanısam da ne fark edecek. İzmirde çocukluğumu geçirdiğim canımdan çok sevdiğim arkadaşlarım, dostlarımdan çok daha aşğı seviyede bu insanlar. Bencilliği, nankörlüğü istanbulda öğrendim ben. İzmirde böyle şeyler yaşamazdım. Çok iyi bir ortam vardı.

Herneyse. Bu komşumuzun benden 1-2 yaş büyük iki tane oğlu var. En çok çocuklara üzüldüm. İsimlerini biliyorum ama muhabbetim çok çocuklarla. Cenaze akşamı başsağlığı diledim. CEnaze namazına gittim o kadar. Daha fazlasını yapamazdım. Kaldıramıyorum artık. 2009 yılı çok iğrenç geçti. Babaannem, arkadaşımın abisi, diğer bir arkadaşımın annesi(babasıda geçen sene vefat etmişti) bir bu bu yeni olay. Komşumuz vefat etti. Babamda etkilendi bu son olaydan. Yaşilerleyince haliyle oluyor bunlar ama ben babamsız bir hayatı düşünemiyorum. Delirirdim belkide.

Ölümden korkmuyorum ama hazırda değilim. Derler ya imtihan dünyası diye buraya. Ben kesin sınıfta kalırım. Olumlu düşünün, gülümseyin her zaman, kendi kendinizi motive edici şeyler yapın. Şu kısa hayatınızda kimseyi incitmeyin. Kısaca "insan" yaşayın ve ölün gidin.

Kafam çok karışık son zamanlarda. Saçmaladıysam affola.

Bu adam gitti gider...

2009-09-01T17:09:00.000+03:00

"Kendine iyi bak bir veda değil elveda cümlesidir çoğu zaman." yok böyle başlamicam. Klasik çok bilinen bir son olurdu bu sanırım. Gerçi bunun bir sonu yok ama olsun. Biraz birşeyler söylemeden gitmemek gerek.

Bery. Bery artık farklı yerlerde olacak. O artık yok gibi birşey. Aslında var ama yok. Açıklamaya gerek yok kısa yoldan anladınız siz onu diyeyim geçeyim kenara. Kim bili kaç kişi ile tanıştım bu blogu açtıktan sonra. Kim bilir kaç sır, dert dinledim bu blgo sayesinde. Başkalarına kim bilir kaç defa yardımcı oldum. Kim bilir kaç defa hüzünlendim ağladım sizlerle paylaştım. Belki yeri geldi çok sevindim yine size söyledim. En mutlu ânımı en kötü zamanlarımı her zaman burada paylaştım. Sizler de destek oldunuz. Beraber sevindik beraber üzüldük.

Belki beni hiç görmediniz. Adımı yaşımı dahi bilmiyorsunuz. Nerde yaşadığımı ne yaptığımı dahi bilmiyorsunuz. Bütün bunlara rağmen insanlık görevinizi yerine getirdiniz siz. Başarılı oldunuz benim gözümde. Ayrı bir yeriniz var kalbimde. Yenisiyle eskisiyle bütün blog takipcilerim. Sizlerden bahsediyorum evet. Sizler mükemmel insarlarsınız. Umarım hayatınız boyunca hiç üzülmez aksine mutlu olur ve istediğiniz dilekler gerçekleşmesi ile daha da mutlu ve huzurlu bir yaşama sahip olursunuz.

Ben ne mi yapıyorum şuanda? "İnanın bende bilmiyorum." desem yalan olurdu çünkü biliyorum. Evimdeki internet bağlantısını kapattırıyorum. Masaüstü bilgisayarımı kaldırdım zaten. Laptopuda kardeşim ile birlikte mersine göndereceğim. Artık bilgisayarsız bir sene beni bekliyor olacak. Bu benim için şöyle açıklanabilir aslında: sigara bağımlısı birisine bir yıl boyunca sigara içirmemek gibi birşey.

Şükürler olsun bıraktım sigarayıda. Arada bir nadirde olsa ikram edilikçe ve benimde içesim olduğunda içiyorum sadece. Size tavsiyem sizlerde bırakın bu sigara denilen mereti. Siz onu bitiremezsiniz ama o sizi çok güzel bir şekilde bitirir. Farkına bile varamazsınız.

Neyse herşey tadında kaldın şimdilik. Aslında sevmiyorum böyle yapmayı ama zorundayız. Uzun bir süre buralarda olamayabilirim. Bloguma vakit ve fırsat buldukça birşeyler yazacağım. Sizleri seviyorum. Ben buralarda yok iken kendinize iyi bakın canlarım. Görüşmek üzere.

Biricik aşkım

2009-08-31T00:36:00.005+03:00

O olmadan yaşamanın anlamsız olduğunu düşünmeye başladım. Hatta ondan bir gün dahi uzak kaldığımda çok özlüyorum. Seviyorum onu ben.

Hemde çok seviyorum. Öyle böyle değil. O hayatıma girdiğinden beri çok farklı bir boyutta yaşamaya başladım. Sadece onu düşünüyor ve bana kazandırdıkları ile avunuyorum. Yokluğu ise hiç çekilmiyor. Onsuz olduğumda zaman geçmek bilmiyor. Ve çok sıkılıyorum. Beni birçok yere götürdü. Hiç gitmediğim yerleri gösterdi bana. Onun sayesinde birçok bilgi edindim, kendimi geliştirdim. Onunla tanışmadan önde yeşillik bir alanda ot gibiydim adeta. Beni o ot olmaktan çıkartıp meyve veren bir ağaç haline getirdi.

Bütün yaptıkları için ona minnettarım. Bazen ben yalnız bırakıyorum onu tek başına. Vefasızlık yapıyorum kendimce belki ama onunda bazen yalnız kalmaya ihtiyacı var değil mi? Sevdiğin birisinin başında durursan sürekli, sürekli didiklersen bazı şeyleri o da sıkılır sende. İşte bende bazen ayrılıyorum ondan. Sonra bir daha kavuşuyoruz birbirimize.

O beni hep sevmiştir. En azından ben öyle düşünüyorum. Onu iyi yönde değerlendiren benim. Hayatım boyunca benimle kalsın, hiç ayrılmasın benden istiyorum. Yanıbaşında değil tam karşımda gözlerimin içine baksın istiyorum.

Onu aslında çoğunu tanıyorsunuz. Hatta hepiniz tanıyorsunuz ama ben yinede söyliyeyim. Biricik aşkım "internet" i çok seviyorum. Hiç çıkmasın hayatımdan.

Artık bende friendfeed'deyim ve sosyalim

2009-08-27T15:39:00.003+03:00

Evet. Dayanamayıp FriendFeed'e üye oldum. Gayet güzel oldu. Biraz sosyalleşme yolunda sağlam bir adım attığımı düşünüyorum.

FF2in ilk faydası burada bahsettiğim sorunumu çözmek oldu. Dikkatimi çekmişti blogumdaki yazılara son zamanlarda yorum gelmemesi. Demekki buymuş asıl neden. FF'de sağolsun bir arkadaş yardımcı oldu, çözdüm sorunu. Daha doğrusu o çözdü bana söyledi bende gerekli yerleri değiştirdim. Sorun kısaca şöyleydi: şuanda okuduğunuz bu yazının gölgeli, gözü yoran bir tarzda olduğunu düşünün. aynen öyleydi. Şimdi düzeldi. Okuyuyabilirsiniz okuyamadığınız yazıları :)

Sosyalleşmek güzel ama bazen sorunlar çıkartabiliyor. Ufak tefek sorunlar diyebilirim. Sorunlara girmicem uzadıkça uzar. Kuzenim aradığı zaman moralimi bozup duruyor. Konuşmicam bir daha bu çocukla dicem olmuyo. Nargileyede bununla ve birkaç arkadaşımla gidiyorum genelde. Gerçi o olmadığı zaman çok daha rahat ediyorum desem yalan olmaz.

Herneyse; karışık bir yazı olacak(değil oldu) bu. Psiklojik ya da hikaye tarzında değil. Sadece şuanda ki durumu belirten bir yazı. Bir önceki yazımda mimlendiğimden bahsetmiş ve mim yazısını yazmıştım. Semiş dediğim bi kız mimlemişti beni. Pek tanımıyorum ama dikkatimi çekti blogunu kapatmış. Yazık oldu bloguna. Blog kapatanları kınıyorum :/ Ben bu blogu hayatım boyunca kapatmayı düşünmüyorum mesela.

Bütün yazıları okursanız eğer daha iyi anlarsınız. Hayatımdan kısa kısa hiyaler halinde yazıyorum. Tabii her yazıda da "ben" yokum bunuda unutmayın. Bir nevi bu blog için "bery'in hayatını anlatan roman" gibi düşünebilirsiniz. Hayat bir film gibi değil mi zaten? Bende kendi rolüm gereği neler yaptığımı bu günlüğe yazıyorum. Burada önemli olan görevinin sınırlarını aşmadan adam akıllı görevini yapmak. Sizde öyle yapın. Eğer rolünüzü severseniz başarılı olursunuz. Bende "bery" rolünü oynamayı seviyorum ve başardığımada inanıyorum.

Kendiniz olun her zaman. Başkasına benzemek yerine başkası size benzesin daha iyi.. Aaa unutmadan friendfeed'deyim dedim de hesabımı vermedim. Beni buradan beni takip etmeye başlayabilirsiniz eğer bir ff hesabını var ise. Yok ise hemen üye olun.

Mim var elimde bir tane en tazesinden

2009-08-23T00:53:00.007+03:00

Mim var elimde bir tane en tazesinden. Semiş göndermiş. Bende cevaplayayım. Severim mimleri. Bana gönderme yapıp haber verebilirsiniz. Kimisi sevmez. Blogunda mim yazıları yazmayanlarada saygı duyarım.

Kendi blogunun belli bir konusu vardır belki o konudan dışarı çıkmak istemez o nedenlede mim yazıları yazmaz. Benim öyle bir sorunum yok. Gönderim ağabeylerim, bacılarım, ablalarım, kardeşlerim. Ben cevaplarım her zaman. İşin suyunu çıkartıp günde 4-5 mim gelirse cevaplamam bilesiniz. Herşeyin bir sınırı var :)

Şimdi gelelim konuya. Konu şu ki kendi "en" lerinizi yazıyorsunuz. En sevdiğiniz yer felan filan. Yazının devamını okuyun işte. Anlattırmayın bana. Buyrun;

En sevdiğim yer: WC. Bildiğin kenef. Tuvalet yani. Neden mi? İnsanoğlunun kendisini en rahat hissettiği yer hiç süpheniz burası. İtirazı olan varsa tartışabilirim. Yediğinizi ve içtiğinizi çıkartamadığınızı bir düşünün? İşte o zaman sölediğime hak vereceksiniz.

En sevdiğim aksesuar: Aslında bu soru tam bir bayana sorulmalık. Ben cevap vereceğim. Çünkü en sevdiğim aksesuarı her zaman sol bileğime takıyorum. Bordo renkte bir bileklik. Ahım şahım bişe değil ama onu gerçekten seviyorum. O olmadığı zaman kendimi yarı çıplak hisseder hale geldim diyebilirim.

En sevdiğim TV programı: TV seyretmediğimi ve hatta nefret ettiğimi daha önceden yazmıştım bloguma. En büyük hedefim evimdeki televizyonu kaldırmaktı onuda başardım. Aslında ben değil TV kendi kendine bana yardım etti ve bozuldu. Tamire göndertmiyorum, ailecek seyretmiyoruz artık, mutluyuz. Size tavsiyem sizde bu aptal kutusundan kurtulun. Gazete okuyun ya da internetten takip edin gündemi.

En sevdiğim hayvan: Hayvanlarla aram pek yok. "Onu alıp besliyeyim, şunu alıp büyütetim" gibi bir istek belirmedi hiçbir zaman içimde. Ama bir sibirya kurdum olsun isterdim en yakışıklısından. Bir arkadaşımda vardı. Köpek sahibine çok bağlı. Kedi gibi yemek yediği tasa sıçmıyor en azından. Belkide ben yanlış biliyorum bu hayvanda sıçıyordur.

En sevdiğim içecek: Hmm. Soğuk bir içecek türü olan Miller. Ağrısız, dertsiz, kokusuz olmasının yanında içince insanda bazen tatlı bir duygu oluşmasına neden oluyor. Fırsat buldukça içerim. Özellikle Üsküdar'da Kız Kulesi'ne karşı mükemmel oluyor. Oraya ne zaman gitsem içmişimdir.

En sevdiğim tatlı: Tulumba tatlısına bayılırım. Tabii bayramlarda elde, evde yapılan baklavalara bayılırım birde. Aç karnına bir kilo tatlı yiyebilirim. Bu bünye ile tatlıyı en çok aç karnına yerim. Deneyin çok güzel oluyor.

En sevdiğim yemek: Klasik kuru fasülye ve pilav. Annem bir-iki haffa boyunca bu yemeği yapmadığı zaman gönderme yapar yapmasını isterim, ertesi gün akşam evde bu yemekler hazır olur. Bende afiyetle yerim.

En sevdiğim film: Titanik. Taaa ben İzmirde olduğum zamanlar okulda öğretmenimiz izletmişti bize. O zamandan beri bu filme aşığım resmen. Süper bir film çekmişler, tebrikler. Şuanda izle deseler yine bıkmadan ilk defa seyreder gibi izlerim. Seviyorum.

En sevdiğim bilgisayar programı: Şimdi bu soru bana göre biraz zor. Neden mi? Çünkü sevdiğim çok program var. Adını söylesem bilmezsiniz belki. Mesleğim gereği kullandığım programlar. İsimlerini söylesem "bu ne diyo lan?" gibi uzaylı moduna girebilirsiniz. O nedenle sizin anlayabileceğiniz dilde en sevdiğim programı söyliyeyim: Mozilla Firefox. Internet Explorer'dan nefret ediyorum.

En sevdiğim renk: Mavi. Sonsuzluğu simgeler benim için. Hatta odam şuanda masmavi. Biraz koyu mavi oldu ama alıştım. Ayrı bir dünya gibi görünüyor odam dışarıdan. "Gözlerin mavi olsa da sonsuzluğunun içinde kaybolup boğulsam."

En sevdiğim çizgi film kahramanı: Sürekli ısmanak yiyip Safinas'ı kurmaya giden Temel reisi seviyorum. "lan adamdaki kas'a bak. bende ne zaman olacak böyle kas" derdim. Gerçi o zamanlar kas değilde "güç" kelimesini kullanırdım heralde.

En sevdiğim yazar: Sürekli kitap okuyan birisi değilim. Pek yazarda tanımam. Elime geçen kitabı okurum. Ancak yinede ben birisinin adını vereyim. Orhan Veli.

Mim bu kadar. Başlarken bu kadar uzun olacağını hiç tahmin etmemiştim. Şimdi bana göre işin en zor kısmındayım. Başkalarını mimlemem gerekiyor. Önceden gelen mimleri gönderirken sevdiğim bloglar malesef mime kapalı olduğu için içimde patladı o göndermeler. O yüzden şimdi serbest bırakıyorum. Tek bir şartım var. Bu yazıya yorum yazıp, mimi sahiplenmek istiyorum gibisinden bilgilendirme vermek şartı ile herkes bu mime cevap verebilir. Hadi kolay gelsin.

Ben aslında daha duygusal birşeyler yazacaktım

2009-08-19T00:34:00.005+03:00

Geçen akşam arkadaşımda oturmuş nargile keyfi yapıyordum. Konu döndü dolaştı organ nakline geldi. Öyle ki girmediğimiz konu kalmadı diyebilirim.

Organ nakli felan diyince benim aklıma direk dobinin babası geldi. Kızın babası böbrek hastasıydı. Evin tek kızı bu ve annesi ile beraber geçindiriyordu evi. Açıkcası o kadar iyi bir durumu yoktu ama iyi kızdı. Herneyse masada konuşurken arkadaşıma dobinin babasının aklıma geldiğini söyledim. O da ısrar etti onu arayıp babasının durumunu sor diye. Aynı zamanda da onunlada konuşmuş olursun dedi. Ben kabul etmedim. Daha sonra aramaya yeltemsemde telefon numarasının sildiğimin farkına vardım.

Pek umurumda değil ama bir arkadaş olarak babasını gerçekten merak ettim. Merak etmemin nedenide bir zamanlar babası ameliyat olacaktı. Ondan dolayı merak ediyorum. Eğer başarılı bir şekilde böbrek nakli yapıldıysa adamcağaz haftanın üç günü diyalize girmekten kurtulacaktı. Bu sabah kurstan başka bir kız arkadaşı aradım dobinin numarasını almak için ama o da telefonu açmayınca kaldı öylece. Bu arada aklıma gelmişken söyleyeyim dedim. Dobi sevgilisinden ayrılmış. Sevgilisi ile beraberlerken bir ara konuşmuştuk ve bu yaz için düğün felan olabilir demişti bende onda "daha herşey için erken. evlilik ciddi bir iştir. 50 defa düşün bir defa karar ver. düğün değilde aranızde söz, nişan gibi birşey yapabilirsiniz mesela" demiştim. Şimdi o bile kalmadı tamamen ayrılar. Dobiden yana şüphem yok, bulur hemen o eğlenecek birisini... Beni nasıl bulduysa?

Geçen sabah uyandığımda dudağımda uçuk çıktığını fark ettim. Neden oldu anlamadım. Yarın veya öbür güne hiç birşey kalmaz. Daha doğrusu uçukmu ne onu bile bilmiyorum. Dudaklarımd ailgili şimdiye kadar böyle sorunlar yaşadığımı hiç hatırlamam. Canımıda sıkıyor bu tarz süprizler. Aniden hasta olup komaya girmek gibi birşey bana göre böyle olaylar. O nedenle sevmiyorum. Bu yazıyı yazmadan yakşalım 30 dakika önce yengemle msnden konuştum. Yaklaşık kırk yaşına gelmiş bir amcam var ve yeni gitti askere. Yengem amcamla konuşmuş ve üzülmüş. Amcamın sedi soğukmuş, üzgünmüş. Yeni gitti henüz bende konuşmadım. Bu amcamıda severim. Şuandaki mesleğimi sevmemde ve iyi bir kariyer yapamda etkisi büyük olan birisi. Yurtdışı tecrübesi ve çok bilgisinin olmasıda beni etkileyen yönlerinden sadece bir tanesi. onun gibi üç dil bilmesemde işimde başarılıyım. Yalnız ingilizceyi öğreniyorum ya o bana yeter.

Bir arada iş yerinde patron demişti bana: "bery 3-4 tane dil bilmenin bir anlamı yok(bu arada kendini 3 dil biliyor) sadece ingilizceyi öğren, tam öğren yeterde artar sana". Aslında mantıklı. Fazla dil de göz çıkartmaz. Öğrenebildiğin kadar öğrenmeli.

Artık otobüs durağındaki kızı görmüyorum. Çünkü otobüsü kullanmıyorum işe giderken. Özledim keratayı. Tanışsaydım eminim ki sevgiliden ziyade iyi arkadaş olurduk. Kız kankalarımdan bir tanede istanbulda olurdu. Ankarada ve kocaelindekilerde iyiler hani. Onlarada lafım yok. Hatta Ankaradaki ekimde evleniyor. En değerli davetlilerden birisiyim geline göre. Kardeş gibiyim onunla. allah mesut etsin onu. Bir ömür boyu mutlu olur inşallah.

Ben aslında daha duygusal birşeyler yazacaktım bu akşam ama çorba oldu ortalık.

Love is illegal in this lonely, heartbreak town

2009-08-17T01:56:00.002+03:00

Herşey sıradan, herşey normal gidiyor. Tek değişin düşüncelerim ve yüreğm. Sevgi denilen duygudan ve sade bir gülümsemeden ibaretim. Hiçbirşey umurumda değil desemde aslında umurumda. Hiçbirşeyi boşveremiyorum. Boşver diyemiyorum. Birilerini bazı şekillerde görünce imreniyorum bazen. Bazen de aşağıdaki gibi bir şarkı bütün benliğimi bir anda yok ediyor ve sadece hissediyorum. Sadece dinliyorum. Sizde dinleyin. Güzel şarkıdır.

Outside the gates of heaven
Oh, there lives a unicorn
I close my eyes to seven
Oh, this world is not my home
A broken heart in danger
And a pillow filled with tears
Oh, can you see the strangers?
In the pain and in the fears
Can you feel my heart?
Baby don't give up
Can you feel my love tonight?

In 100 years
Love is illegal
In 100 years from now
In 100 years
Love is illegal in this lonely, heartbreak town
In 100 years
Love is illegal
All your dreams will die
In 100 years
Love is illegal
And your hope will not survive

L.O.V.E.
Love is illegal in my heart
Hear my heart is beating
L.O.V.E.
Love is illegal in my heart
Hear my heart is beating

You're looking through a fire
Computers everywhere
Oh, you're a shotgun rider
Controllers here and there
And you read old loveletters
Drawning in the sea
Oh baby it doesn't matter
Oh you've lost all what you feel
Can you feel my heart?
Baby don't give up
Can you feel my love tonight

Video (youtube'a giremiyorsanız videoyuda göremezsiniz.)

Çok mutluyum bugün

2009-08-12T18:52:00.004+03:00

Çok mutluyum bugün. ÖSYM bir güzel yerleştirdi. Evet össye girenleri yerleştirdi bugün. Sabahın erken saatinden itibaren telefonum dahi susmadı.

Korkmayın daha girmedim össye. İlk girdiğimde de kazandım okudum bitirdim zaten. Bu sefer beni mutlu eden dayımınoğlumun ve amcaoğlumun össde güzel bölümler kazanmaları. En çok kuzenime(dayıoğlu) sevindim. Çocuk köperler gibi çalıştı 4 sene boyunca lisede. Aslında puanı kendi beklediğinden az gelmesine rağmen güzel bir inşaat mühendisliği kazandı. Onu canı gönülden tebrik ediyorum. İnanın sabahtan beri ağzım kulaklarıma vardı resmen. (buraya kadar olan kısım dün yani 12 ağustosda yazıldı. yazıyı tamamlayacaktım. kuzenimle dışarı çıkmak zorunda kaldığımdan yarım kaldı. aşağıdaki satılardan devam.)

Şimdi ise ofisteyim. Birazdan çıkıp eve gideceğim. Eve gidince biraz ders çalışmam gerekiyor. Senin kadar rahat olamıyorum malesef. İşten çıkacağım için kendimi huzurlu hissediyorum. Evimdeki internet bağlantısınıda kapattırmayı düşünüyorum. Bu ay sonunda bilgisayarsız ve internetsiz birisi olacağım belkide. Kardeşim şuanda kullandığım laptopumu götürecek mersine. Bende masaüstü pc yi kullanmamak için direneceğim ve bunu yeneceğim. Yapacağım bunu. Çünkü bilgisayardan uzak durmam gerekiyor.

Bugün çok güzel bir hava var dışarıda. Ofiste ise üşüyorum bazen. Patron klimayı açtırdığında kendimi kutuplarda hissediyorum. Bazende "üşüyorsan üstüne birşey giy" cümlesinede kıl oluyorum. Lan yazın ortasındayım. Sırf işyerinde üşümemek için uzun kollu gömlek ve ceket mi giyineyim. Bazen şakayla karışık atışsakta aramızda ciddi sorun felan yok. Hele ki diğer ortak ile aram çok iyi. Sever beni. Bende severim keratayı.

İngilizcem biraz gelişti sanırım. Artık böyle türkçe gibi konumuşuyorum bazen. Çok hoşuma gidiyor bu. Hani yeni doğan bir çocuk ilk adımlarını atmaya başlar ya, anne ve babasının yüreğini tatlı bir mutluk sarar ya aynı onun gibi bir his ingilizce konuşmak bana göre. Asıl konu ingilizce konuşmak değil. Türkçeden farklı bir dili konuşabilmek. Msnde ingilizce konuştuğum arkadaşlarımı annem gördüğünden dahi arka bölgelerimde havalanmalar hissediyorum. Annem hemen hazır cevabı yapıştırıyor. "şuna bak, türkçe de konuşmuyor artık msnde". Gerçi annem msn nedir pek bilmez. Bildiği tek şey benim onun aracılığıyla birçok kişi ile gevezelik yaptığım. birde msnimde o kadar online insanı görünce de etkileniyor bünyesi tabii ki.

Patron yani genel müdürümüzün oğluda istanbul üniversitesine yerleşmiş bunuda söyleyeyim dedim aklıma gelmişken. Çocuğun tercihleri gördüm, sadece 5 tercih yapmıştı. Hepside istanbul üniversitesinde. Zaten girebileceği yerlerde vardı ya neyse.

Kendinize dikkatli bakın canlarım.

Çok değişti herşey (biraz itiraf)

2009-08-07T00:07:00.005+03:00

Neredeyse 10 gündür yokum ortalıkta. Yaz geldi geçiyor ben ise hâlâ bu yaza ait planlarımı gerçekleştiremedim. En basitinden Antalya'ya tatile gidemedim. Arkadaşlarım ekti.

Evet, arkadaşlarım ekti. 4 kişi beraber gidecektik ama 2 tanesi ekince diğeri ilede ben gitmedim o da gelmek istemedi. "Biz hep beraber gitme" düşüncesini besledik her zaman. Yap hep ya hiç olacaktı, hiç oldu. Gidemedik işte. Deliriyorum şuanda. Herşey hazır, para felanda sorun değil. Ama ne oluyor? İki kişi gelmiyor. Her neyse bu konudan bahsedipte sinir katsayımı yükseltmek istemiyorum.

Biraz değişiklikler oluyor Bery'in filminde (hayatında). Otobüs durağındaki hoş kız artık yok. Bende artık o otobüs durağına gitmek istemiyorum. İşe gitmek istemiyorum. Tatil yapmak istiyorum. Güzel bir kız arkadaşım olsun, bol bol gezelim-tozalım istiyorum. Bunların hepsini gerçekleştirebilecek kadar çok param olsun, hiç bitmesin istiyorum. Allah herkesi cennete göndersin burda günah işlesek dahi cahilliğimize versin istiyorum. Burdada istediğimiz gibi yaşamak ve ordada bu yaşamı devam ettirmek istiyorum. Her zaman sevdiğim insanların çevremde, yanımda olmasını istiyorum. Annemin ben işten geldiğimde akşam yemeğini zamanında hazırlamış olmasını istiyorum. Blogumun kapanmamasını istiyorum. Diğer bloglarıma gelen spam yorumlar yerine bol bol normal kullanıcı yorumlarının gelmesini istiyorum. Bu blogumda yazı yazmaktan daha çok yorum onaylamakla vakit harcamak istiyorum.

İstedikçe isteyesim geliyor, insanoğlu bu derler ya hani doymak bilmez. Bende öyleyim şuanda işte. Hayatımın dönüm noktasındayım diye tabir ediyorum bu sahnelerin çekildiği ve çekileceği zaman dilimini. Bir sene sonrası tamamen farklı olabilir o nedenle hiçbirşey net değil. Bir yanım ege bir yanım karadeniz benim. Heryanım ise buram buram türkiye kokuyor. Henry miller'ın bir kitabı olan Yengeç Dönencesi'ni aldım ve okumaya çalışıyorum. Bu kitabı ne zaman elime alıp okumak istesem uykum geliyor ve hiç saate bakmadan günün hangi saati olursa olsun uyukluyorum. Kitap kaba bir dille yazılmış.

Bir tane üniversite bitirdim. İkincisini okuyorum o da yetmedi. Şimdi üçüncüsü için kolları sıvamış bulunmaktayım. Bana dua edinde onunda hakkından gelip bitireyim. Çok büyük değilim korkmayın. Yaş olarak o kadar büyük değilim ama kalıbıma güveniyorum. Evlenme işinde de geciksemde umurumda değil. Şuandaki tek düşüncem "olsada olur olmasada". Eğer ki gönül eğlendirmek isteyen güzel bir bayan olursa bana ulaşsın ilgilenirim. Benim şuandaki amacımda bu zaten. Vakit öldürmek, beraber birşeyler yapmak.

Anıtkabir nerede? Yunanistan'da!

2009-07-27T01:48:00.003+03:00

İstanbuldaki arkadaş çevremde bulunan her insan sanki özenle seçilerek gönderilmişler benim yanıma ya da ben onların yanlarına gönderildim. Bilemiyorum.

Değişik tiplerde, değişik düşüncelere sahip arkadaşlarım bulunuyor. Ne tür iş yaptıklarını söylememe gerek yok. En iyisinden en kötüsüne kadar düşünebilirsiniz. Maddi açıdan durumu çok iyi olanda ve sürünende var. Orta seviyeli kendi yağında kavrulanda var. Zengin olanların burunları bir karıç havada dolaşıyor genelde ve hiçbir şekilde genel kültür olsun felan bilgisi yok. Hatta anıtkabirin nerede olduğunu dahi bilmeyenler var. Ayları adam akıllı sırasıyla sayamayanda var. O kişide şuanda askerde. Umarım adam olurda gelir. Haksızlık etmeyeyim her ne kadar ayları sayamasada iyi çocuktur kendisi.

Solcu bir arkadaşım var, sapına kadar solcu. Atatürk'ü herşeyden çok sever kendisi. Bir çay bahçesine oturuyorduk lafı ldu konu açıldı atatürk ve osmanlı'dan. Ne hikmetse bu çocuk atası olan osmanlıları sevmiyor ama atatürk'ü onlardan daha çok seviyor. Tamam atatürk'ü sevebilirsin bişe demem ama osmanlılara olan bu kin ve sevgisizliğinin sebebi ne? Soruyorum cevap yok, sürekli farklı nedenler ve sudan sebepler söylüyor.

4 kişi oturuyoruz masada. Ben, solcu arkadaşım, kuzenim ver bir arkadaş. Bir ara şöyle bir muhabbet geçti aramızda. Aklımda kalan kısmı ile diyalog halinde yazıyorum.

- Tamam lan. Herşey biliyosun tam solcusun atatürkü seviyosun. Peki anıtkabir nerede?
- Yunanistanda tabii ki olum.
- Ankara'da olmasın?
- (kuzenim esprisine söylüyor.) Evet lan yunanistandaydı.
- Lan yunanistanda işte kafamı karıştırmayın!
- Tamam abi bildin ne diyelim haklısın...
....

Bu şekilde devam etti. Ben şoka girdim resmen. Anıtkabirin ankara anıttepede olduğunu bilmesi için profesör olmasına gerek yok. Hiç kimsede bu bilgiyi doğru bir şekilde hafızasında tutması için pek fazla birşey beklemez ondan. Hatta hiçbirşey beklemez. Biz bir defa yakaladık kekliği. Dururmuyuz. Peki atatürk'ün annesinin adı neymiş biliyor musunuz? Emine! Evet yanlış yazmadım bu solcu arkadaşım "Atatürk'ün annesinin adı neydi?" sorumuza ilk başta zeliha demiş ve kuzenim vasıtası ile emine ismi beynine işlenmiş. Çocuk en sonunda "Atatürk'ün annesinin adı emine. Atatürkü severim, sapına kadar solcuyum. Bunu bilmicemde neyi bilicem lan.(diyerek gülüyor tabii)" şeklinde bir cümle kurdu.

Bu tarz arkadaşlarım olduğu için kendimden utanıyorum. Çocukta afedersiniz b*k gibi para var. Para değiştirmiş adamı. Öyle böyle değil ya. Herhangi bişe olsun direk para ile çözüm buluyor çocuk. Para dedim aklıma bişe geldi :) Bu akşam bu yazıyı yazmaya gelmedne önce bir oyun oynadım. Küçük çocuklar gibi :) Monopoly gibi bir oyun ama adı "Hepsi Benim". Aynı mantık. İstanbul ilçeleri var.

İlk başlarda kardeşim çok iyi gidiyordu. Ben en geriden gelen kişiydim. Hızlı giden kardeşim ilk batan kişi oldu. Ardından diğer arkadaş batta. İkinci arkadaş battığı sırada ben en zengin kişi olarak oyunca liderliğimi sürdürdüm. İkincide batınca oyuncaki mal varlıklarının %80- %90'ı bana aitti :) Ne zamandır bu şekilde oyun oynamıyordum. İlk başlarda mal varlıklarımı ipotek dahi ettirmiştim her defasında son anda kurtardım.

Güzel bir oyun, her yaşta oyanır. Deneyin eğleneceksiniz. Birde unutmadan bu pazar çok yoruldum. Cumaretsi gecesi 4 gibi yattım ve sabahda 11 gibi uyandım. Bu benim için az bir uyku oldu. Evde boya badana işleri vardı. Heryeri boyadırlar birtek benim oda kalmıştı. Bizde çok güzel bir mavi renkte boya alarak odamı boyadım. İnan ki kendi odamı temizlerden, boyarken ya da düzenlerden acayip derecede haz alıyorum. Seviyorum bu tarz bir iş yapmayı. Odam masmavi şuanda. Bu sefer mavi duvarlar içerisinde mahkum kaldım.

Her zaman bu tarz işlerinizi kendiniz yapın, çok zevkli oluyor.

Bu ne güzellik!

2009-07-22T15:13:00.002+03:00

Ankaradaki kankam ile beraberim. Onunla ankaranın güzel yerlerini geziyoruz. AnkaMall diye bir yer var Ankarada. Bilenler bilir. Sanırım ordaydık o zaman.

Çok güzel konulu bir filmi seyretmek üzere giriyoruz sinemaya. Biletlerimizide aldık ama o ısmarlardı. Her zaman ben alcak değilim ya. Her neyse sinema bitti herkes tek tek çıkıyor. Benim önümden çıkan bayan mükemmeldi. Sinema salonun çıkarkan merdivenlerden aşağı iniyor ve ilk başka yüzünü gördüğüm, arkasından bakmaya devam ettiğim kız hakkında o kısa anda çok şey düşündüm. Aklıma neler gelmedi ki. Hayatımda ilk defa ilk bakışta aşk'ı yaşamıştım sanırım..

Görünce sizinde gözlerinizin kamaşacağından eminim. Sinemadan çıktık. O çıkışta benim ona baktığımı fark etti ve bana karşı tatlı bir gülümseme gönderdi. Sinemaya tek başına gelmişti. Hiç kimse yoktu yanında. Ben ise kankam ile beraberdim. Ankaranın kızlarını her zaman beğenmişimdir bu da güzeldi. Yürüyen merdivenlerden alta kata doğru ilerliyoruz, o da yine önümüzden gidiyor. Bana bakmaktan alamıyor gözlerini. Bende ona bakmaktan. Kankama şöyle diyorum. "Sen iki dk bekle geliyorum hemen ben." der demez kızın yanına gidiyorum. Güzel bir girişin ardında muhabbet gırgır şamata kendimizi otomatik kapının ardında dışarıda buluyoruz. Kankamda peşimden gelmiş kenarda beni bekliyor, kızla aramdaki tatlı sohbeti bozmak istemiyordu.

Sanki uzun zamandır tanışıyor ve uzun zamandır birbirimizi görmüyor iki deli aşık gibiydik. Ona sımsıkı sarıldım ve bir daha bırakmadım. Korkmayın neesi kesilecek kadar fazla sıkmadım. Kıyamam ben ona. Sarışındı, uzun boyluydu. Uzun boyu ancak benim omuzlarıma kadar geliyordu. Haliyle benimde boyum uzun yabana atmamak gerek. Gözleri ela. Mükemmel bakışları var. Bakışlarıyla yanıyor, kavruluyorum resmen.. Hayatımın anlamını bulmuştum bırakmak istemedim.

Tuttum elinden "gel benimle" dedim gelmedi. Elinden iyice bir asıldım "beni sevmiyor musun?" dedim kendime doğru çektim biraz yanaştı. Bir daha geri dönmek istedi. Ben gitme dedikçe annem üzerimdeki yoganı çekiyor annemde "babane gideceğim" diyordu.

Dün gece çok güzel olan bu rüyayı gördüm. Tabii ki bu kadar ayrıntılı değil. Bazı yerleri ben salladım ama kızın özellikleri bakımından bir tane bile atmasyon yoktur. Sanırım bir kız arkadaş bulmam lazım. Çok bunalım çoooook.

Sence ne tür aşk?

2009-07-17T00:59:00.002+03:00

bir erkeğin/bayanın birbirine karşı yaşadığı aşk mı yoksa manevi aşk mı?

Yeni film çekimleri için Ankaradayım

2009-07-11T22:36:00.004+03:00

Bu hafta içerisinde çarşamba günü gündüz saat 10da İstanbuldan yola çıkarak Ankara'ya geldim. Öğleden sonra felan Ankara'daydım.
Ankara'nın yeri kalbimde yeni yerini aldı gibi. Bu sene baya geldim Ankara'ya. Her defasında ayrı nedenle, son defa gidiyorum mantığı ile. Ailemi hep bu yalanlar/bahaneler ile avutmaya çalıştım. Bence pek yeterli olmadı ki annem artık "ne var bu ankarada. durduk yere neden gidiyorsun. daha 2-3 ay önce gitmedin mi?" diyor.
Aslında buraya hiç gelmeyecektim. Planımda bu yoktu. Yeni bir film çekilecekmiş beni çağırdılar. Bende "tabii ne demek, bu bizim işimiz" diyerekten koşarak çıktım piste. Normal şartlar altında Konya da olacaktım. Yani oraya gidip tekrar istanbula dönecektim ki böyle oldu. Ziya diyeyim. Lakabı ziya olsun. Böyle bir arkadaşım var üniveristeden. ayyaş diye bahsettiğim bir arkadaşım vardı belki hatırlarsınız. Onun antalyada liseden arkadaşı. Ziya bir süre sonra istanbula taşınınca beraber takılır olduk. Hatta iş bakımından ciddi planlarımız var. Bu admaın yüzünden ankaraya geldim. Kötü mü oldu? Hayır. İyi oldu. Hemşerim diye birisindne bahsetmiştim yine,can dostum bir bayan. O da ankarada yaşıyor ama şuanda başka bir şehirde olduğu için görüşemedik.
Konya'ya da gitme nededim şu. Benim üniversiteden bir arkadaşımın düğünü var oraya gidiyorum.
Yarın sabah gün aşığı ile konya yolculuğum başlayacak. Sabahın erken saatinde yola çıkacağım. Ankara da baya bir zaman geçirdim zaten. Çarşambadna pazar gününe... Cuma günü hacettepe üniveristene uğradım. Ufak tefek bir kaç işim vardı hallettim. Ardından Mamak'a gittim. Asker bir arkadaşım vardı. 3-4 saat bekledim ama yinede arkadaşımla görüşemeden geriye döndüm. Nisanda da gelmiştim ankaraya. O zaman vaktim yetmediği için görüşememiştim bu seferde gittim hiç görüşemedim. Sorunlar hiç bitmez.
Mutsuzum herşeye rağmen. İnsanın tonlarca parası olsa, çevresinde onu seven tonlarca insan olsa, belli bir saygınlığı olsa vs daha birçok şeyi olsa da onu gönülden seven bir eşi/sevgilisi olmadımı yalnızlık çekiyor. Ben bunu yaşıyorum şuanda ve iğrenç bişe. Biri beni sevsin!
Arkadaşlarım şuanda salondalar. Bir kısmı batak oynuyor bir kaçıda ps2 oynuyor. Batağı bilmem, ps2 ile aram olmaz. Teknolojik aletlerde oyun oyanmayı sevmeyenlerdenim. Yalnız browser oyunlarının hastasıyım demiyeyimde severim hatta birisini şuanda oynuyorum ingiltere serverlarında.
Konyada evlenen arkadaşım benimle yaşıt değil. Abi dediğin gönülden sevdiğim birisi. Konyayı ve konyalıları pek sevdiğim söylenemez. Aranızda konyalı varsa alınmasın çünkü her yörenin iyiside vardır kötüsüde. Benim memleketim hakkında da bu şekilde düşünenler vardır, saygı duyarım. Konyada ki düğün gerçekten süper olacak. Lise yıllarından bu yana birbirini seven bir çift evlenecek yarın akşam. Liseden bu yana birbirlerini deli gibi seviyorlar. Kız çocuğun üniversiteyi bitirmesini bekliyor. Ardından bu hasrete birde askerlik eklenince yarınki düğün onlar için mutluluğun ta kendisi olmasında ne olsun!
Allah mesut etsin. Hepimize kendimiz için hayırlı olan nasip olsun. Benim için evlilik son iş. Olsa süper olur, olmasa pek birşey kaymetmem. Kendinize iyi bakın. Bu filmin ardı arkası kesilmeyebilir. Söylemeden edemicem. Ankaranın kızları çok güzel.
Birde ankarada gerçekten hava çok sıcak. Cuma günü caddelerde/sokaklarda gezmekten resmen haslandım desem yalan olmaz. Birde tenim hassas benim. Hemen güneşte yanıyor. Eve gidince annem rengimden dolayı tanımazsa pek şaşırmam. Siz siz olun, dikkat edin. Şimdi konya daha çok sıcaktır. Gözünü sevdiğimin izmiri. Seni özledim ve otobüs durağındaki bayanı...

Genel olarak biz insanlar çok farklı varlıklarız

2009-07-06T01:31:00.003+03:00

Bu akşam eski arkadaşlarım dediğim üniveriste sınavına hzırlanırken dershaneden tanıştığım arkadaşlarımda beraberdim.

Onlarla sık sık telefon ile görüşmesekte birbirimize karşı bağlılığımız ayakta tutuyor dostluğumuzu. Arkadaşımın birisi "bery sen çok zayıflamışsın abi" ladı beni bitirdi. Moralim bozukdu resmen. Bende hemen "Yok be kanka ya ne zayıflaması. Her zamanki halim" dediysemde çocuk doğru söylüyordu. Baya bir zayıflamış ve çökmüştüm. Son 1-2 aydır adam akıllı yemek yemiyorum zaten. Sabahlerı işe giderken kahvaltı yapasım hiç gelmediği için kahvaltı yapmıyorum. İş yerine gittiğimde iki lokma birşeyler yedikten sonra da öğle yemeğini bekler oluyorum.Öğle yemeği zamanı geliyor yemekte yine birşeyler yiyesim gelmiyor. Bir tbak çoba yiyor çıkıyorum yemekten. Birde evde yemediğim bazı çeşit yemekleri işyerinde yiyen bir insanım.

Arkadaşlarla buluştum dedim ya tek tek ayrıldık. Cafeden çıktıktan sonra birisini tramway'da bıraktık. İki kişi kaldık. Bende onu bir cadde kenarında bıraktım o da ordan minibüse binip gidecekti. Bende diğer caddeye gidip minibüs beklemeye başladım. Minibüse bindim. En önde şöförün arkasındaydım. Bir bayan geldi yer verdim. En arkada boş yer vardı oraya geçtim. Önümde bir bayan oturuyor. Bende tam onun arkasındaydım. Kız gelse "senden hoşlandım" gibi bir cümle kursa ona o cümleyi söyleten dilini yedirecek durumdayım. Sevgilim olsun, biri beni sevsin istiyorum ama kız ağırbaşlı olsun istiyorum. Gerçi nu örneğin ağırbaşlılıkla pek alakası yok ama öyle her yerde herşeye de birşey anlamadan maydonoz olmaması gerekir.

Cumartesi akşamı halı saha maçı yaptık. Organizasyonu ben düzenledim. Zar zor sahaya attık kendimizi. Çok koştum çok yoruldum. Pazar günü öğleden sonra saat 2 de uyandım. Çok iyi uyudum. Maçı gece yaptık desem yeridir. Eve gelince bir duş aldım ve yattım. Haftanın ve maçın yordunluğunu böyle atmış oldum.

Söylemeden edemeyeceğim. Minibüslerde insanları bazen süzerim. Ne yapıyor ya da yapmaya çalışıyor gibisinden. Birde ben acayip meraksızımdır. Yani yok birisi bişe demiş, o şunu yapmış, bu bunu yapmış millet dedikodu yapar ama ben "banane" der geçerim kenara. Merak etmem. Herneyse... yine böyle sıradan bir gün. Minibüse bindim bir yere gideceğim. Ben ya en arkaya ya da en öne otururum minibüste. En arkadayım. Şöförün arkasındaki koltuğa genç bir bayan oturdu. Onun ardındna 2 tane hanzo bindi minibüse. Diğer önümdeki koltuğa oturdu diğeride ücreti ödüyor. Şöföre parayı verdi abi bu hanzo, paranın üstünü alana kadar hayatında hiç kız görmemiş gibi kıza bakıyor. Ulan ne mallar var. Adamda ne tip var ne bişe. Şahsen benim bacım olacak ordaki bayan gider o adamın gözlerinin yerine çiğköfte koyarım.. Bu hanzo parayı ödedi gözleri hâlâ kızda. Öyle baka baka yerine geçti. Kız islifini dahi bozmuyor. Kesin çatal felan gördüde ondan baktı.

Çatal demişken... Kadınlar çok güzel varlıklardır. Çok tatlı, farklı, cazibeli, seksi olmaları erkeklerin ilgisini çekmeye yeterli olur. Kadınlarda erkeklerde olmayan güzel şeyler bulunuyor aslında. En basitinden göğüsler. Bu cisimler ile birçok erkeği tavlayabilirler. Erkek neyi ile tavlayabilir ki? Yok aklına gelen ile mümkün değil. birde ben şuna inanırım arkadaş. Bir bayan erkeklerin neresine bakmasını istiyorsa orasında dekolte denilen şeyi uygular ve dikkat çekmeye başlar. Bu böyledir, böyle devam edecektir de. Ben birisinin göğsüne bakarken yakalnırsan hiç utanmam, çekinmem. Çünkü o açmıştır bende bakmışımdır. Eğer bana kızacak olursa dilimden çıkan kelimler ile o haklı olsa dahi ezer geçerim onu. Birde kızacaksa neden o şekilde giyinsin?

Kadınlar, erkekler.. Genel olarak biz insanlar çok farklı varlıklarız..

Sevgili sinema severler için...

2009-06-28T02:58:00.008+03:00

Blogumu takip eden kitle. Size sesleniyorum. Bu kitle blogun sağ tarafındaki sinema severler alanında her ne kadar 94 kişi görünsede aslında o kadar kişi yorum dahi yazmıyor. Yazsa zaten onaylamaya yetişemeyeceğim kesin.

Blogumun sağ alanında RSS Abonesi Olun! başlıklı bir yer var. Üstelik dikkat çeksin ve gözünüze batsın diye oradaki yazının rengini kırmızı yaptım. Görüyorum ki hiç kimse şeyine bile takmamış. Bu durumu doğal karşılarım. Takip etmek zorunda değilsiniz. Ama ben şöyle düşünüyorum. Bir blogu takip ediyorsanız ona karşı vefalı olmak zorundasınız. Vefadan kastımda şu. Sürekli okuyarak düşüncelerinizi belirtmelisiniz. Ben sevdiğim birçok bloga düşüncelerimi yazmaktan çekinmem. Kendi düşüncelerimi yazarım Bery'nin değil. Bu da bana huzur verir. "Evet, bende birşeyler söyleyebildim" diyebiliyorum. (iyi ya da kötü)

Hal böyle olunca da bende sizin blogumun RSS yayınına abone olmanızı rica ediyorum. Bunun bana bir kazanç sağladığı ya da bir yerimin eksildiği-azaldığı yok. Kısaca RSS nedir onuda söyliyeyim bir kaç cümle ile. RSS; bir web sitesindeki güncellemeleri takip etmeniz için oluşturulmuş muazzam ve paha biçilemeyen bir araç. Web işleri ile ilgili olmadığınız için bu bilgi sizin için uygundur diye düşünüyorum. Sağ alandaki bu abone sayısı sinema severler alanındaki gibi fazla olursa mutlu olacağım. Çünkü başka mekanlarımda yüksek sayılar görmeye alıştığım için burası canımı sıkmıyor değil. Çok zor değil. Blogun en üstte adının yazılı olduğu yerin sağ tarafındaki kare şekline tıklayın. Aynı zamanda bu hemen soldaki resime tıklayarakta abone olabilirsiniz. Yandaki resime tıklayarak aşağıdaki adım ile devam edin.

Daha sonrasında karşınıza tamamen Türkçe bir sayfa çıkacak. O sayfadanda aşağıdaki resimde göründüğü gibi Hemen abone ol butonuna basın. Ondan sonrasında gerekli işlemleri yapabilirsiniz zaten. Bütü bu işlemlerden sonra abone olmuş oluyorsunuz. Rakamda kendiliğinden artır. Siz abone oldukça artıyor.

Bu şekilde abone olursanız sevinirim. İlk satırlada da söylediğim gibi. Abone olmak zorunda değilsiniz. Fakat abone olursanız sevinirim sadece. Derim ki "blogumu gerçekten seven xx kişi var." Sevincim daha fazla artar.

***

Abone işlemlerini anladınız ve abone oldunuz sayıyor ve başka bir konuya kısaca parmak basmak istiyorum.

Bugün facebook'u hayatım boyunca olmadığı kadar çok sevdim. İzmirdeki ilkokul arkadaşlarımın çoğuna ulaştım. Aslında çoğu değil ya. 6-7 tanesine diyebilirim. Kendisine şeker alınmış çocuklar gibi sevindim diyeceğim sizde inanın. Çünkü sevindim. Arkadaşlarımı özledim.

İzmir'in kızları meşhur diye boşuna dememişler. İlkokuldaki kız arkadaşlarımda manken gibi olmuşlar. Hepsini görmedim ama gördüklerim öyleydi. Allah sevdiklerine bağışlasın ve nazardan saklasın. Ben bu "İzmir'in kızlarının meşhur olması" olayınıda kendimce onaylamış oldum. Gerçekten öyle.

Görüşmek üzere. Sizleri seviyorum.

Bye bye love, bye bye happiness, hello loneliness

2009-06-26T01:31:00.004+03:00

Bazen bu cümleyi kendi kendime çok söylüyorum. Belki çok saçma gelebilir sana ama bence çok güzel bir söz.

İnsanların bazen hayvanlardan pek farkı kalmadığını hepimiz birçok defa şahit olmuşuzdur. Ben buna son zamanlarda çok sık şahit olmaya başladım. Son zamanlarda çok sık nargile içmeye, boş boş vakit öldürmeye başladım. Bu benim için hiç iyi değil. İş yerinde olan yoğunluk beni az çalışmama rağmen yoruyor. İşkence gibi geliyor bazen.

Son zamanlarda birkaç kişi vefat etti. Onlarda ayrı ayrı canımı sıkıyor zaten. Geçen seçimlerde babaannem vefat etti. Söylemiştim sana. Babaannemin 40’ı dolduktan bir iki gün sonra en küçük kardeşi vefat etti. 2 gün önce mahalleden bir arkadaşımın abisi iş arkadaşları ile gittiği Tekirdağ’da denizde boğuldu. Sadece o değil bir tanede iş arkadaşı boğuldu. Daha dün üniversiteden yakın bir kız arkadaşımın annesi vefat etti. Yoğun bakımda hastanedeydi. Tam düzeldi yoğun bakımdan çıkartacaklardı bu hafta içi ki o da yumdu hayata gözlerini. Ardında gözyaşları ile boğulan sevdiklerini bıraktı.

Ölümden korkum yok. Eni sonunda her insan gibi bende öleceğim bir gün ama yakınımda ölen insanlar beni etkiliyor. Onları 3 gün önce yanımda görüp sonra ölü bedeninin koyulduğu tabut ile birlikte musalla taşında görünce bambaşka oluyorum. İnsan ister istemez etkileniyor. Dünya fani. Ölmeyen birisini gördünüz mü hiç? Ya da “ben kesinlikle ölmeyeceğim” diyen birisini. Sonuçta ölüm herkes için. Ne demişler “tecavüz kaçınılmazsa, tadını çıkar”. Hayatta bunun gibi bir şey. Öyle ya da böyle geldin bu dünya ya en iyi şekilde yaşayıp ölmen gerekir.

İstanbul’a sonradan geldim ben biliyorsun. İzmir’de doğdum büyüdüm, tam İzmir’i yaşayacağım gencecik yaşımda çıkıp İstanbul’a geldim. İstanbul’da çok samimi arkadaşlarım yok. İzmir’deki arkadaşlarım ile bağlarım hâlâ sımsıkı. Hatta birisi şuanda askerde, o askere giderken gözyaşlarımı tutamamıştım. O derece içimde derin bir sevgi var çocuğa karşı. İstanbul’daki arkadaşım dediğim (aslında ilk geldiğim zamanlarda diyordum şimdilerde ayda yılda bir görüşüyoruz) insanlarda evli karılarla düşüp kalkan kişiler. Ben öyle bir şey yaptıklarını yeni öğrendim desem yalan olmaz. Bunu öğrenir öğrenmez şoka girdim zaten. Güvendiğim bir çocuk vardı. O da iyidir diyordum. Yaptıklarını duyunca ondan da soğudum. Çocuğun babası vefat edeli bir sene olmadı belki. Annesi de akıl hastası. Çocuk adam akıllı çalışmıyor. Belli ki aklı hâlâ başına gelmemiş. Bunun lisede okuyan bir kardeşi var o dahi geleceğinin endişesi içerisinde ama bu askerden geldiğinden beri ne yaptığı belli değil.

Kuzenimle takılıyorum genelde. Bu evli bir karıyla düşüp kalkan insanlarla o tanıştırmıştı vakti zamanında beni. Bu gece eve saat birde girdim. O insanlarda beraberdim. Aslında ben oraya kuzenim ve bir arkadaşım ile gitmiştik ve takılıyorduk orda. Onlarda saat 12ye gelirken geldiler. Kuzenime de ayrı kıl oluyorum zaten. Benim birçok şeyimi bilir o. Ulan çocuk şuanda birisi ile çıkıyorum diyor. Adını dahi söylemiyor arkadaş. Bu kuzenimde Bursa’da üniversite okudu. “Sen tanımazsın kız Bursa’dan” diyip geçiştiriyor konuyu ama bu karılarla düşüp kalkan elebaşı bir pezevenk var onunla haşır neşir. Kuzenim ise bedavaya karı versen becermeyecek cinsten olunca bunlara yüz vermesi kıl ediyor beni.

İnsanlar bu nedenle garip varlıklar. Kendimi garip hissettim bak şimdi.

finalde de aklıma gelen ve beğendiğim bir şakı ile bitireyim..
Bye bye love, Bye bye happiness, Hello loneliness....

Şimdi ölmek istemem bir kalbi sarmadan..

2009-06-23T00:47:00.003+03:00

Şarkı Sözleri

Yüzme bilmeden,
Daha deniz görmeden,
Hiç güneşte yanmadan..
Şimdi ölmek istemem bir kalbi sarmadan..
Aşkı tatmadan daha,
Onla sarhoş olmadan,
Hiç sevişmeden daha,
Şimdi ölmek istemem daha hiç gülmeden..
Çoban yıldızı..

Sen benle kal… Çoban yıldızı..
Hep benle kal… Çoban yıldızı..

Ben hiç kimsem olmadan,
Tepeden tırnağa ,
Ona hiç sarılmadan,
Şimdi ölmek istemem kalbine dokunmadan.
Hadi al götür beni,
Hala benimmişler gibi
Evime yurduma.
Taze meyve tatları
Yağmurlarında

Sende başını alıp gitme, ne olur

2009-06-18T00:52:00.004+03:00

Kardeşim mersinden geldikten sonra onun eşyalarını sömürmeye başladım. Amcam kardeşim 5 senelik mersinde okumayı hak edince güzel bir mp4 player aldı ona. Çocuk aldığı gibi götürdü haliyle mp4 palyer'ı.

İstanbula geldiğinde de ben kullanıyorum onu. Sabahları işer giderken telefonumdan müzik dinlemek yerine mp4 playerdan dinlemeyi tercih ederim. Ben yine her zamanki gibi bir sabah kardeşimin mp4 palyerını aldım ve evden çıktım. Kulağında kulaklıklar elimde mp4 player. Bir müzik geldi kulağıma hoşuma gitti dinleyeme devam ettim. İlk defa duyuyordum. Pinhani'nin bir şarkısı bu. "Çokta umrumda" şarkının adı. Ben bu adamları hayatta dinlemem demiyeyimde hiç dinlemezdim. Şarkı kaç gündür dilimden düşmüyor.

Birde cem karaca'nın bir şarkısı var. Geçen gün facebook'ta eski bir arkadaşımın paylaştığı video sayesinde dinledim şarkıyı. Şarkının adı "sende başını alıp gitme". İki şarkıda birbirinin tamamen zıttı ama gel gör ki ben ikisinide beğendim. Ne pinhani'nin böyle bir şarkısı olduğunu biliyordum ne de cem karaca'nın. Adamlar söyelemiş abi.Eğerki müzikleri merak ettiysen git bul dinle yaw. Şimdi bu cümleyide yazının tamamını yazdıktan sonra ekliyorum. Baya uzun oldu yazı zaten. Birde videoları eklemim. Youtube ya da Google Video'dan bulup izleryebilirsiniz.

Cem karaca'nın şarkısının sözleri:
Ben suyumu kazandım da içtim
Ekmeğimi böldüm de yedim
Alkışı duydum ihaneti gördüm
Sesim de oldu sessizliğimde
Seviştiğimde oldu benim

Sen de başını alıp gitme ne olur
Ne olur tut ellerimi
Hayatta hiç birşeyim az olmadı senin kadar
Ve hiçbirşeyi istemedim
Seni istediğim kadar

Sende başını alıp gitme ne olur
Ne olur tut ellerimi

***

Bugün ne uyudum ama ya. Çalıştığım yerde kendi isteğim ile çıkamayınca yarı zamanlı olarak çalışmaya devam ediyorum şuanda. Öğleden sonra saat 13:30'da çıkıyorum işyerinden eve geliyorum. Şuanda öğleden sonra çalışmak için bir yer aramıyorum. Kendimi bazı konularda eksik gördüğüm için evde biraz kendi bilgilerimi biraz pişireyim, ufak tefek işler yapayım kendi kendime diyorum. O yüzden gitmiyorum bir yerlere. Herneyse ben uykuya gelecektim. Konu dağılmasın.

Bugün her zamanki gibi 13:30'dan sonra çıktım ofisten. Henüz ben çıkmadan patron yurtdışına bir posta göndermesi üzere diğer elemana emir veriyordu ki ben atıldım."10 dakika içerisinde ben çıkarım. Bir daha bu çocuk çıkmsın dışarıya. Gönderir ordan eve giderim" dedim. Aldım bütün yurtdışına gönderilecek materyalleri çıktım yola. Gönderdim postayı fransaya ardından attım kendimi istanbulun özel halk otobüsüne geldim evime. Birde özel halk otobüsü demişken aklıma birşey geldi.

Ben istanbula ilk geldiğim zamanlar. 2002 senesinde... Yazın mecidiyeköy'e bir kursa gidiyorum. Hergün bilet alır(o zamanlar bilet vardı, akbilinde ne olduğunu bilmiyordum) otobüse biner giderdim mecidiyeköy'e. Bazen belediye otobüsü yerine özel halk otobüsü gelirdi binmezdim. Neden binmezdim biliyonuz mu? O otobüse binince para alıyolar ya, ondan binmiyordum. Paramın yokluğundan değil. Şükür kendimi idare edecek kadar vardı ama ben gereğinden fazla alıyorlardır diye düşünürdüm. Sonradan anladım olayı şimdilerde hepsine birden biniyorum.

Eve geldim. Açtım laptopumu. 10-15 dakika felan bilgisayarda takıldıktan sonra salona geçtim. Lisedeki kardeşim ben annem salonda oturuyorduk. Birde önceki geceden uykusuzum biraz. Annemin dizine uzandım. Annem kalktı bir süre sonra bende koltukta uyumaya başladım. Akşama kadar uyumuşum. 3-4 sefer uyandım yine uyudum. Ayada yıulda böyle uyuyorum zaten =) neden uyanayım arkadaş.

Yarın geç kalmamam gerekiyor otobüs durağına

2009-06-12T23:39:00.005+03:00

Hergün otobüs durağında onu görüyorum. Daha doğrusu onu görebilmek için erkenden gidiyorum durağa. Sabah sadece onu görebilmek için açıyorum gözlerimi, uyanıyorum.

Ona aşık değilim. Bundan eminmiyim onuda bilmiyorum. Sadece onu sabahları gördüğümde mutlu geçiyor günüm. Normalde benden erken gidiyor otobüs durağına. Bende sadece onu görebilmek için erkenden otobüs durağında oluyorum. Duraktan geçen çoğu otobüs iş yerimin yakınından geçiyor. Bende bazen sadece onunla aynı otobüste olabilmek için onun bineceği otobüsü bekliyorum. Hatta bazen işe geç kalıyorum.

Kalabalık gelen otobüse beraber biniyoruz ve ben bir durak sonra iniyorum. Sadece 1-2 dakika beraber olabiliyoruz. Yüzüne bakamıyorum, çünkü çekiniyorum. Adınıda bilmiyorum onun. Dediğim gibi bu aşk değil. Aşıkmıyım eminde değilim. Ama ona karşı bir birşey var bende. Sempatik bir bayan. Yüzü güzel, gülüşü çok tatlı. Belkide sevgilisi var ama napim bana güzel geliyor. Uzunca saçları var. Ne çok uzun ne de ok kısa. Balık etliden biraz zayıf denilebilecek bir vücudu var. Benden 5-10 santim kısa gibi. Koluma takıp gezdirsem yakışacak cinsten.

Samimi bir ses tonu var bence. Açıkcası sesini hiç duymadım şimdiye kadar. Sesi güzeldir bence. Sabahları durakta bazen cep telefonu ile mesajlaşıyor. Sevgiliside olabilir. Sbahın erken saatinden bir insan sevgilisi dışında kiminle mesajlaşabilir? Bu şekilde hoş birisinin sevgilisinin olmaması anormal olsa gerek. İlerleyen zamanalarda sevgili olmamız şuanda imkansız gibi birşey. Sempatik bir yapısı var, belkide bana öyle geliyor. Ciddi birisi, o kadarda ciddi değil ama öyle görünüyor. Cazibeli, çekici. Beni en çok etkileyen hali ise gözünün sağda solda olmaması. Hani birisi vardır, o erkeğe bakar, onun hakkında yorum yapar, bunun hakkında birşeyler söyler. Kısaca dedikoducu, boş boş konuşanlar. Bence o onlardan değil. Tamamen bambaşka birisi. Bu konuda onu tebrik ediyorum. Az çok insanları tanıyorsan anlattığım şekilde birisi.

Değişik bir yapısı var. Aynı duraktan otobüse bindiğimize göre ya aynı mahallede ya da yakın yerlede oturuyoruz. Eminimki evime onun evi en fazla yürüme 10 dakikadır. Bunu bilmiyorum ama sadece tahmin ediyorum. Gelse tanışmak istese "Hayır" demem. Adını dahi bilmediğim bu şahıs beni etkiledi desem yalanda olmaz. Birde bahar geldi dicem yanlış olcak. Yazdım silmeyeyim dedim. Yaz geldi, aşk mevsimi gibi işte. Herkes yazın birşeyler yapmak ister ya benimkide böyle geçici bir hevestir belki.

Birde en son yaşadığım ilişkiden sonra karşı cins ile sadece cinsel ihtiyaçlarımı gidermek, sevgilim olsun mantığı, eğlencesine vakit geçirmek düşüncesi ile sevgili bulacağım. Bu tarz kız oratalıkta çok var. Değerlendirmek lazım diye düşünüyorum. Her ay başkasının kucağında oturan kızlardan bahsediyorum. İşte kızlara karşı olan bu kinimi, bana yaşama imkanım olan mutlulukları yaşatmayanlar yüzünden bu şekilde diğer bütün kızlara acı çektirerek bedenimden çıkartacağım. Pek zevkli olmayacak ama son durum bu şekilde. Sen ne düşünürsün bilmem okuyucu. Sen ne dersen de bu hergün otobüs durağında gördüğüm kız ile dahi böyle birşey yapabilirim.

Aslında ben böyle birisi değildim ama yaptılar!

Belkine bütün bu söylediklerimi, beni üzen yaşayamadıklarımı unuturum. Hergün otobüs durağında gördüğüm o bayanın sevgilisi olmadığını öğrenirim. O da benimle tanışmak ister ve bir ilişki başlar. O sever ben severim. Aramızda seviyeli, saygılı ve bol sevgili bir ilişki başlar. İşte o zaman benim için o dünyanın en değerli insanı olur. Tamam neyse bu kadar hayal yeter. Hadi iyi geceler. Şimdi kardeşim çağırdı. Balkonda bir bardak çay içeceğim ve ardan yatacağım.

Yarın geç kalmamam gerekiyor otobüs durağına....

I Love English

2009-06-05T20:37:00.003+03:00

Çalıştığım yerde “ben işten çıkmak istiyorum. Bu işyeri bana göre değil, kendim geliştiremiyorum. İlerde daha iyi bir kariyer sahibi olmak istiyorum” demiştim. Nerden dedim lan ben bunu.

Bizim on numara bir patron var. Aslında bu lafı dediğim içinde pek pişman değilim. Neşeli keyifli dakikalar yaşıyoruz bu sayede. Patrondan bahsedecektim. On numara bir insan. Bazen takılıyor bana. “Bery ne oldu senin bu kariyer işleri. (bok gibi para götürüyoruz şirkette, şirket büyüdükçe büyüyor sen başka yerde kariyer düşünüyosun)” diyor bir nevi. Parantez içindeki cümleleri ben yazdım. Bence öyle düşünüyor. Haklı.

Böyle boşluktayım blogcum. Sevgili okurum… Bir flash animasyonda izlemiştim. İmam şöyle diyo “Yaz geldi yine avratlar cıvıl cıvıl dolaşiy”. Harbiden öyle. Herkes dolaşıyo.

İngilizceyi adım gibi iyi bilmem gerekiyor. Bunun için bir çalışma başlattık ben kuzenim ve bir arkadaşımız. 3 kişiyiz toplam. Elebaşları benim. Şimdiye kadar edindiğim bilgilere göre kelime ezberlemek HERŞEY. Yeni bir dil öğrenmek istiyorsanız en çok kelime ezberlemelisiniz. Cümle kurmayı çok iyi bil. Su isticeksin mesela “water” diyemezsen susuzluktan geberirisin bana. O sırada cümle yapısının hiçbir değeri kalmıyor.

Dil ile söylediklerimi yabanı dili olan ya da öğrenme çabasında olan insanlar anlar. Ey insanlar sizde öğrenin İngilizceyi. Bana kalsa öğrenebildiğiniz kadar yabancı dil öğrenin. 25 yaşındaki ofisimizde yeni işe başlayan bayan dahi İngilizce, Rusça, Çince, Türkçe biliyor. Hatta Çince ve Rusçayı İngilizceden daha iyi bildiğiniz söylüyor . vala ben söylenene değil duyduğuma inanırım bu konuda. İki kelime Çince bir şeyler söyle diyoruz. Yok.. söylemiyo. “Böyle kendi kendime neden konuşayım” diyo. Lan gerizekalı Çince bilsek konuşurduk senle dimi? Birde biz diyoz ki buna “bizimle İngilizce konuş ki geliştirelim İngilizcemizi” bu da demesin mi bize “ siz de benimle Türkçe konuşun bende Türkçe mi geliştireyim.” La zaten konuşabiliyosun daha neyini geliştirecen. Biz adam akıllı konuşamıyoruz bile…yazmada sorun yokta konuşurken zorluk var.

Bugün de ofise Moldovalı bir tır şöförü geldi. Adam Romanya dan geliyor. İngiliz ebilmiyo ve sadece Rusça konuşuyor. Bize gelmedi, bizim yan komşuya gelmiş. Adamlarıda orda bulamayınca adamcağaz bizim zile bastı geldi. Ben konuşmaya başladım ama yemedi. Dediğim gibi İngilizce bilmiyomuş. Bizim bu moruk teyzemiş(iş yeni başlayan bayan) konuştu biraz. Bende o sırada patrona söyledim. “bak kimler gelmiş efenim teee Romanyalardan..” o da biliyor zaten Rusçayı. Adama yazık… 2 saat bekledi bizim ofiste firma sahipleride gelmedi. Sonradan başka bir adres aldıkta onun için oraya gönderdik.

Eşşeği Bilir Misiniz Eşşeği?

2009-06-03T22:59:00.006+03:00

Köyün birisinde köy ağası sürekli şehir şehir dolaşırmış. Çok gezip duruyormuş. Gezilerden her geldiğinde bütün köylü çevresine toplanıp ağaya sorarmış.

- Ağam gittiğin yerlerde neler gördün? Hele anlatta bizde bilelim, öğrenelim.

Ağa da her defasında hemen ballandıra ballandıra anlatmaya başlarmış. Günlerden bir gün bu köyün ağası Afrika'ya gitmiş. Orayı bir güzel gezmiş gelmiş. Yine her zaman ki gibi bütün köylü çevresine toplamış ve yine sormuş.

- Ağam gittiğin yerlerde neler gördün? Hele anlatta bizde bilelim, öğrenelim.

Ağa hemen başlamış anlatmaya...

K:Köylü
A:Ağa

K: Ne görmişsen agam gittiğin yirlerde?
A: Zebra görmişem.
K: Agam zebra nedir ki?
A: Eşşeği bilir misiniz eşşeği?
K: He agam bilirik.
A: İşte eşşeğin böle siyah beyaz çizgili halidir zebra.
K: Hmm agam anlamışam. Başka ne görmişsen?
A: Fil görmişem.
K: Agam fil nedir ki?
A: Eşşeği bilir misiniz eşşeği?
K: He agam bilirik.
A: İşte eşşeğin şişman, böyük kuyruklu, böyük ve uzun burunlu olanıdır fil.
K: Hmm agam anlamışam. Başka ne görmişsen?
A: Züfara görmişem.
K: Agam zürafa nedir ki?
A: Eşşeği bilir misiniz eşşeği?
K: He agam bilirik.
A: İşte eşşeğin kocaman ayaklı, uuupuzun boyunlu olanıdır zürafa.
K: Hmm agam anlamışam. Başka ne görmişsen?
A: Kobra yılanı görmişem.
K: Agam kobra yılanı nedir ki?
A: Eşşeği bilir misiniz eşşeği?
K: He agam bilirik.
A: İşte s*kinin 12 metre uzunluğunda, 3 metre kalınlığında olanıdır.

Çocukluğundan Birkaç Kare

2009-05-29T21:10:00.005+03:00

Sanırım 6 yaşındaydım. Emin değilim ama okula başlamadığım kesindi. Başka şehirde, arabaların egzoz dumanlarını soluyarak yaşamak zorunda kalan akrabalarım olduğunu o yaşımda biliyordum.

Hatta o akrabalarım zaman zaman bizim şehrimize gelip bizi ziyaret ederlerdi. Dedem öldüğünde mesela. O zaman çok insan gelmişti evimize. Küçük gecekondu evimizde adım atacak yer kalmamıştı. Sanırım dedem yazın ölmüştü yani havalar sıcaktı ve herkes dışarıda duruyordu. Kadınların hepsi evin içene doluşmuş bir şeyler okuyordu. Ben ise dışarıda tanımadığım insan kalabalığını görmekten sıkılmış olmalıyım ki o zamanlar evin içine girmeye karar verdim. Attım kendimi kalabalık bir odaya. Aslında gitmek istediğim yere gittim yine orası kalabalıktı zaten.

Gecekondu küçük evimiz bahçeli ve güzel bir evdir. Çevresindeki yeşillik arazi dümdüz değil de biraz yamaç gibi meyilliydi. Evimiz hemen yolun kenarındaki kocaman çam ağacının dibindeydi. Evimizin çatısına çam ağacından düşen tırtırlarla oynardık. Çok severdim onlarla oynamayı. Trenin vagonları gibi ardı ardına dizilerek yolun ortasında giderlerdi. Evimizde bir dedemle babaannemin uyuduğu oda, bir annemle babamın yattığı oda, bir tane oturma odası var bir tanede salon vardı. Kardeşlerim ve ben hep salonda yatardık. Annem “Ömer gel buraya oğlum” dediğinde sabahları hemen yanına koşar ve doyasıya öperdim yanaklarından. Onu gerçekten çok seviyorum. Biricik annem benim. Beni hiç bırakma olur mu?

Kardeşlerimde annemi çok seviyor annemde onları. Bizim ailemizde kıskanma yok. Kırılma, gücenme, alınma yok. Çok mutluyuz böyle. Gerçekten bak. Sende gelsen, görsen evimizi, yaşadıklarımızı, komşumuz Hatice yengenin insana olan sıcakkanlılığını görür ve inanırsın. Gerçi her ne kadar bahçesine kaçan toplar için bize bağırsa da çok iyi kalpli birisi o. Aslında biliyor musun, biz onun bahçesine kaçan topları o evden çıkmadan hemen bahçesine girip alıp kaçıyoruz. Bazen kızıyor ama ne yapalım. Seviyorduk maç yapmayı, sabahtan akşama kadar. Seviyorduk işte mahalle maçalarında yenemediğimiz takım kalana kadar top oynamayı. Sonrada terli terli cebimizdeki 3-5 kuruş ile aldığımız serinlemek için yediğimiz meybuzları. Seviyorum onları.

Evimizin önündeki çeşmeden arkadaşlarla hep su içerdik. Annem bize mutfağın penceresinden bağırırdı. “Ertunç, ömer, hakan!! Gidin başka yerde su için bakim. Su faturasını siz ödemiyorsunuz. Bu ay ne kadar fatura geldi haberiniz varmı?” diye her zaman uyarırdı bizi. Biz yine yılmadan usanmadan içerdik. Bazen evimizin bahçesindeki içine 4 kişinin zor sığacağı küçük havuzumuzu tulumbadan akan suyla doldurur sefa yapardık. Evet bu havuz sefasını sonra anlatacağım size. Söz veriyorum bak.

Havuz sefasını anlatacağım birde ben küçükken yaptığım şeyler anlatırım belki. Ama sen bu söylediklerimden hiç kimseye bahsetme olur mu? Mesela Hatice yengenin bahçesine kaçan topları ondan habersiz bahçesine girip aldığımızı sakın söyleme. Bu sefer eve girmez topumuzu kaçırmamızı bekler ve Allah korusun keser topumuzu :(

Ne Yapsam Ki?

2009-05-25T02:26:00.005+03:00

Gökyüzündeki yıldızlar kadar yalnız, onlar kadar parlak, onlar kadar bir görünüp bir yok oluyorum son günlerde. Gökyüzündeki milyonlarca yıldızlardan sadece birisi gibi dünyada yalnız ve kimsesiz hissediyorum kendimi.

Bazen çok hüzünleniyorum. Birden aklıma farklı bir ülkede, farklı bir iklimde, farklı bir dili kunuşan birileri geliyor. Onlar anlayabilirler mi beni acaba? Kendi dünyamdakiler beni anlamamışken onlar nasıl anlasınlar ki? Amann. Boşver, benim ki de hayal işte. Ordaki kişi beni nerden bilsinde derdime çare olsun. Tamam tamam kabul ediyorum saçmalamaya başladım.

Sayfalar dolusu yazmak istiyorum ama kelimelere dökemiyorm içimdeki ızdırabı, acıyı, kederi, üzüntüyü.. Kelimeler yetmiyor derdimi anlatmaya bazen bende kalbimde söylüyorum şiirlerimi. Sadece kalbim duyuyor sesimi, o su serpiyor yanan yüreğime.

Gözyaşlarım sel oldu yine değişmedi hiçbirşey. Herşey yerli yerinde ağlamadan önce bıraktığm gibi duruyordu. Gökkuşağının renklerine baktım bana hayat versin diye. Gökkuşağının dibindeki bi küp altın olduğunu söyleden çocukluğumdaki amcalar gibi bende yaşan söyledim kendime. Hayat çok renkli ve güzel dedim. Sonunda çok değerli şeylere sahip olacaksın, o kadar mutlu olacaksın ki yerinde duramayacaksın, gerçekten yürekten sevdiğin kişilerle karşılaşıp sadece onun gözlerinin içine bakarak sevgidiğini anlatacaksın, o da seni sevecek, asrımızın sevgilileri gibi sexe dayalı bir sevgi olmayacak hiçbir zaman yüreğinde, kalbim saflıklar denizinde yüzecek daima.. Bunların bir kısmı gerçek oldu ama bir kısmı hâlâ yapım aşamasında sanırım.

Rüyalarda hayaller kurmaya başladım. Hatta kıçım açık kaldığı için abuk sabuk rüyalar görmeye başladım. Halbuki ben pek rüya görmem ki? Neden ne için görüyordum onca değersiz şeyi. Neden beynim meşguldü onlarla? Farklılaşıyorum evet farkındayım. Nasıl oluyo kendimde bilmiyorum ama oluyor işte.

*Temayı değiştirsem mi? Blogumu takip eden 77 kişi. Hiç yorum yazmıyorsunuz bari buna cevap verinde bir fikir sahibi olayım.

Eveeet Bir Filmin Daha Sonuna Geldik

2009-05-23T17:57:00.006+03:00

Eveet, sevgili seyirciler. Bery yönetmenine ait güzel bir filmin daha sonuna geldik. Eminim ki hiç biriniz bitmesini istemeyeceksiniz ya da iyi ki bitiyor hiç çekilmiyor yazıları felan diyeceksiniz.

Ben bu söylenenlerin sadece "bitmesini istemediğiniz" kısmını alıyor ve onunla tatmin olmayı düşünüyorum. En azından kendimi tatmin eder, üzülmemiş olur, "demek ki harbiden yazılarım sevilyormuş" derim. Herneyse şimdi konumuz bu değil sevgili seyirciler. Bir filmin sonuna geldik dedik. Hangi film bu? Evet bu filmin adı "Kurs".

Kurs filmi benim hayatımın en farklı evrelerimi geçirdiğim bir film oldu açıkcası. Ya da hayata yeni başlayan bir genç olarak yaşama gereken en güzel şeyleri yaşadım bu filmde. İnsanın şu kriz döneminde hayal ettiği en iyi işten dahi iyi bir işim oldu. Gerçi şimdilerde ayrılmayı düşünüyorum o ayrı mesele. Kurs filmi başladı biraz yeni arkadaşlıklar oldu. Şu da var, şimdi bir ortamda arkadaş buldunuz ve iyi arkadaş oldunuz diyelim. Sadece o kişi ile o ortamda buluşuyor ve görüşüyorsanız o arkadaşlıktan hayır gelmez.Hayır gelmesinden kastım ise şu; o ortam dışında buluşmazsınız, istediğiniz zaman cepten hemen bi mesaj atıp buluşmaya, gezmeye gitmezsiniz. Bu yani.

Çok güzel bir sevgilim oldu. Evet ben sevdim o sevmedi beni öyle ya da böyle mükemmel denilecek derecede bir ay sevgili, aşk böceği modunda kaldım. Evet sevgili seyirciler sesleri duyar gibiyim. Doğru arkadaki teyzecim, Dobi'den bahsediyorum. İyi kızdı. En azından benim için. Onunla çıkmaya başladığımda da iyi bir işe girdim. Genç olmama rağmen iyi bir maaş ve imkanlarım vardı. Hâlâ da var. Devam ediyor ama en kısa sürede bitecek.

Kendimi geliştirme aşamasında baya bi fazla yol katettim. Kurs filminde ingilizce öğrenmek için ıkındım durdum. Sonuç? Negatif sevgili seyirciler. Şunun farkına vardım. Bir dil bilmek, kültür bilmektir. Türkiye'de kaç tane ingiliz ingilizce dersi veriyor. İngiltereye gitme hayali oluştu bende. Hatta bu yaz dahi gitmeyi düşünmedim değil. Önümüzdeki yaz gitmek istiyorum. Herşeyimi ona göre ayarlayacım. Çünkü bu yaz farklı planlarım var. Antalya'ya gideceğim üniversiteden 3 arkadaşımla beraber. Benle birlikte toplam 4 kişi olcaz bol bol eğlencez.

Sonraa.. Yurtdışından gelen müşteriler ile biraz ingilizce konuşarak anlaştım, bu benim için baya bir iyi oldu. Okulu bitirdiğimden beri babamdan beş kuruş para almadım desem yeridir. Benim bazı arkadaşlarım var, adam nerdeyse 30 yaşına girecek hâlâ babasına muhtaç. Yani babadan hazır yemeye alışmış bir defa bırakmıyor. Bu kötü bir durum. Allahtan ben öyle değilim. Aksine ben babama para veriyorum bazen. Yalan söylemeye gerek yok aslında babama değilde Mersinde okuyan kardeşime gönderiyorum parayı.

Her film eblet bir gün bitecek. Bizimde filmlerimiz sona erecek bir gün. Geçen 29 mart seçim günü babaannem vefat etmişti. Geçen pazar günüde babaannemin en genç kardeşi vefat etti. Yaşını tam olarak bilmiyorum ama sanırım 50-55 arasında birşeydi. İkisi içinde bol bol dua edin sevgili seyirciler. Sizden sadece bunu istiyor, benim filmlerimde deyer almanızı tavsiye ediyor, iyi seyirler diliyorum efenim. Hepinizi seviyorum.

* Yazıdaki resimi yazı resimli olsun diye koydum. Acı gerçek şu ki onuda çok aradım.

Bunaldım

2009-05-20T01:41:00.004+03:00

Sevgili günlük. İstanbuldan çok sıkıldım artık. Sıkılmamın nedenin çocukluğumdan beri bu şehirde yaşamamamdır beklide. Beklide sevmem istemememdir.

Alıp başımı çekip gidesim geliyo son günlerde. Ne yapcam bilmiyorum. Çok bunalıyorum. İşten de ayrılacağım zaten. İşten ayrılacağıma üzülmüyorum, aksine seviniyorum. Âşık olduğum işimi daha iyi şekilde yapma fırsatı bulcam.

Kendimi çok yalnız hissediyorum. Yalnız değilim, sen varsın blogum ama seninle sahilde gezilmiyo ki :s seninle sinemaya, cafeye, sağa dola gezmeye gidilmiyo. Seninde desteğin yardımın bi yere kadar. İşten çıkcam ya, istediğim zaman istediğimi yapabilecek konumda olacağım ama gel gör ki yapacaklarımı genelde tek yapmak zorunda kalacağım. Gülhaneye gidip kuş ve doğa sesini dinlerken sigara içmek, eminönünde şehrin gürültüsü ile birlikte denizdeki dalga seslerini dinlemek, denizi doyasıya seyretmek..

Yalnızlık zor zanaat. Hakikaten öyle. Bi sevgilim olsun istiyorum ama inan istanbulda kız arkadaşım dahi yok. Yani liseden felan varda görüşmüyoruz bile. 40 yılda bir msnde anca iki kelime konuşuyoruz o da karın doyurmuyo. Yanlış anlama, karnım acıktı. Hemde çok acıktı. Sadece beni ben olduğum için, gönülden, her zaman sevecek bir sevgilim olmasını isterim. Kısaca sevgiye açım blogum.

3 gün sonra belki yazdıklarımı okuduğumda çok saçma salak şeyler yazdım diye kendimle alay etcem ama napim olmuyo böyle. İstanbulda adam akıllı arkadaş çevrem yok. Olanlarda akrabalardan, kuzenim, amcamın oğlu felan filan. Bunlarda öğrenci modunda inekler zaten. Olmuyo yani. Benim gibi boş adamlar bulmam lazım sanırım benim.

Bi iş yapıp kendi paramla aldığım, gözüm gibi baktığım cep telefonumun kapağı çatladı. Masaüstü bilgisayarımın olduğu masanın üstünden yere düştü ve tekerlekli sandalyenin bi ayağına çarptı çatladı. Lan telefon o kadar hırpalandı bişe olmadı, 3 santimlik yerden düştü ekranı çatladı sordum 40-50 lira istiyolar. Kapak değilmiş o kasası değişmesi gerekiyomuş.

Kulaklığımda yoktu. Daha doğrusu vardıda cins bri şekilde bozuldu. Yeni kulaklık aldım, kasayı sonra değiştircem.

Sanırım bunaldım!

Kendi İşime Doğru

2009-05-17T23:50:00.002+03:00

Sen de biliyorsun ey blog! Dobi ile ilişkimizde başladığı zamanlarda bir işe girmiştim. İş gayet güzel ve parası, olanakları felan iyi.

Ama gel gör ki ben ısınamadım işe. Mesela ben buradan Ankara ya gitcem diyelim. Bu iş beni Ankara’ya götürmek yerine olduğum yerde yürümeme neden oluyor diyebilirim. Benim hayallerim, düşüncelerim, yapmak istediklerim var ve bu iş benim bütün her şeyime engel oluyor. Resmen beni bir hiç yerine koyuyor ve “otur lan yerine! Sen koşamazsın. Olduğun yerde yürümen lazım” diyor.

Bende ne yaptım? Geçen gün patrona gittim. “ben işten ayrılmak istiyorum” dedim. Biraz felsefe (bana göre) yaptı. İstersen biraz daha düşün felan dedi. Bende zaten yeterince düşündüm. Anlayacağınız işten ayrılacağım sevgili okurlarım.

İşten çıkcam bu ay sonunda felan. Patrona eleman aramasını rica ettim. Alnımın akı ile girdiğim işten kendi isteğim ile çıkıyorum. Kendi işimi kurmaya başlayacağım artık. “Zoru hemen yaparım, imkânsız biraz zaman alır” sözü her zaman hoşuma gitmiştir. Bence bi insan istedikten sonra başaramayacağı hiçbir şeyi yoktur! Kendi çalışmalarım doğrultusunda bir şeyler yapacağım. Birde “inanmak başarmanın yarısıdır” derler. İnanıyorum ki olacak bir şeyler.

Bu aşamada Antalya’ya da gidebilirim belki. Orada üniversiteden bir arkadaşım var. Şuanda bir bilgisayar firması kurdu çalışıyor. Oraya gidip bir ev tutsam, onun ofiste onunla beraber çalışsam hiç fena olmaz. Zaten o da sağ olsun “sana kapım her zaman açık” diyor. Demek ki zamanında iyi izler bırakmışım ki üniversiteden sonra kaliteli arkadaşlarım oldu. Şehir dışına gitsem gitmek istediğim her şehirde açıkta kalmam. Yani beni 1-2 günlüğüne de olsa misafir edecek birileri var. Eyy sevgili dostlarım. Siz bu satırları belki okumuyorsunuz ama ben blogumu takip eden 75 kişiye haykırıyorum. Sizleri seviyorum!

Tabi senide sevgili okurum. Seni sevmicemde kimi sevcem lan ben. İçimi döktüğüm bu satırları sende sabırla okuyosun. Bıkmanda usanmadan. Teşekkürler sanada. Bana dua edin de işten çıktığıma pişman olmim. İstediğim konuma geleyim. Bok gibi para kazanayım. Siz söz veriyom ban bok gibi para kazanmaya başladığım zaman size bi yemek ısmarlarım :)

Gezdim Geldim

2009-05-11T22:37:00.002+03:00

Evet sevgili blog. Şuanda kafayı yemek üzereyim. Boşu boşuna bekliyorum şuanda. Bu satırları da beklediğim yerde yazıyorum.

Aman patron duymasın ama acayip bunaldım. İşyerinden 2 saat geç çıktık bugün. Aksina bok varmış gibide yarım saat erken geldik. Geç çıktık dedim ya şimdide bi otelde yurt dışından gelen bir müşteriyle görüşüyolar. Lan benim ne işim olur müşteriyle.. benide iş çıkışında aldılar tabi direk buraya getirdiler. Adamlar beni neden getirdi anlamadım. Boşu boşuna nerdeyse 45 dakikadır bekliyorum. Ve canıma tak etti yanımda taşıdığım işyerine ait olan bu laptopu açtım ve yazıyorum.

Yazdığım bu yazıyı da ilerleyen saatlerde evime gittiğimde yayınlamış olcam. Her neyse s.kilen g.tün davası olmazmış. Şuanda benim durumumda bundan farksız. Olan oldu canım bi daha şey etmeye ne gerek var ki.

Geçen Pazar günü yine şehir dışındaydım. Ama bu seferki gezim gerçekten güzel geçti ve baya faydalı oldu. Çanakkale’ye gittim. Babam, iki amcam, ben ve İstanbul’daki kankam.. gezi çok hoş ve güzeldi. Her zaman gitmek istiyordum ama bir türlü gidemiyordum. Bi defasında ben lise2 deyken okul götürcekti bizi nankörlük yaptılar götürmediler. O zamanlarda okulum adına bi yarışmada dereceye girmiştim. Götürcez dediler sonra iptal ettik dediler. İptal etmişlerdi ama sonradan ayarlayıp yine gitmişler. Ben kızdım yine ama olan olmuştu.

Bol bol video ve fotoğraf çektim. Her Türk evladının kesinlikle gitmesi gereken yerlerden birisi Çanakkale… Atalarımızın bizler için neleri feda ettiğini, nasıl feda ettiğini her şeyi öğreniyorsunuz. Şuanda “zaten biliyorum” deseniz dahi oraya gitmeden farkına varamıyorsunuz. Oradaki atmosfer o kadar farklı ki, çok etkileniyorsunuz ister istemez… İhtişamlı geçmişimizi daha dün gibi anlatıyor oradaki rehberler… Fazla söyleyecek bir şey bulamıyorum. “Anlatılmaz yaşanır” derler ya öyle bişe işte. Gidip görmeniz, o atmosferde nefes alıp vermeniz gerekiyor.

Benim en çok hoşuma giden yer Arıburnu Koyları oldu. Arıburnu Koylarının yan tarafında bulunan bir İngiliz mezarlığındaki manzara mükemmel. 1. Anafartalar ve 2. Anafartalar görünüyor. Aynı zamanda Conk Bayırıda görünüyor. 1. Anafartalar’ın olduğu yer mükemmel. Çanakkale’de o mükemmel sahilden ben başka hiçbir yerde görmedim. Hatta hayatım boyunca o kadar güzel bir yer görmedim desem yeri vardır. Öyle bir sahil İstanbul’da olsa eminim ki çoktan popüler bir yerleşim yeri olmuştu.

Maaşımın bir kısmını aldım bir kısmını hâlâ alamadım. Üstüne üstelik bu şekilde de sağda solda malca beklemekte koyuyo bana. İnan neden beklediğimi dahi bilmiyorum. Resmen malım ben ya. Şuanda 1 saati geçti beklediğim süre. Kafayı yemezsem iyidir. Bana dua edin de paramı alayım bari. Sonrada kendi işlerimi halledeyim. Bi tane daha manita bulayım. Sıkılmaya başladım artık. Birisi beni sevsin. Hem de çok sevsin. Bende onu sevim.

Doğum Günü

2009-05-08T17:27:00.006+03:00

Haziran ayında sıcak bir günde dünyaya geldiğimi söylüyor annem. Yaz mevsimini de çok seviyorum ben. Çünkü yazın kar yağmıyo ondan sıcacık oluyo bende üşümüyorum.

Çocukken kardeşlerimin tamamını ve hatta beni leyleklerin getirdiğine, bazen de beni leylekler geitmemiş de bi sepet içerisinde annem pazardan almış zannederdim. Halbuki bu yaşıma kadar boş şeylere inanmış durmuşum. Her zaman doğruları öğrenmek ve ilerde einstein gibi zeki olabilmek, güzel bişe icat edip dünyadaki bütün insanların beynine adımı kazıtmak, ilk okullarda çoluk çocuğa öğretilen ders kitapları içerisinde yer almak ve onların beni öğrenmelerini sağlayacak işler peşinde koşmak istiyordum.

Her şeyden önce nasıl doğduğumu dahi bilemezken ben nasıl olurda bişe icat edebilirim ki. O kadarda yaşlı olmamasın rağmen annemin bitkin bir vaziyette görünüşünün nedenini şimdi daha iyi anlayabiliyordum. Demek ki onu bu hale getiren, evin içerisinde fazlalık yapmaktan başka bir işe yaramayan, birbirleri ile didişen, ağlayan, gülen, sevinen, şımaran bizdik. Babam kafasına göre takılıyordu. İstediği zaman istediğini yapıyordu. Ona bana göre “ekmek elden su gölden” deyimi ile örtüşüyordu. Nede olsa o çalışmasa dahi, annem sabahın köründen evden çıkıp gün boyu tarlada ekinlerle uğraşarak gerekli işleri yapıyor, üstelik bunlarda yetmiyormuş gibi akşama eve gelincede yemek, çocuk çocuk derdi ile uğraşıyordu. Bazen annemi bir melek zannediyorum. Ancak bir melek bu kadar güzel ve sabırlı olabilirdi bana göre.

Ne zaman, nasıl dünyaya geldiğimi kendi kendime sorgulamaya başladım. Kafaya koymuştum bi kere, en azından bişe icat edecektim ama ilk önce nasıl dünyaya geldiğimi öğrenmem lazımdı. Birgün akşam ailecek otururken usulca anneme doğru yanaştım ve bir korku içerisinde anneme sordum. Tabi sormadan önce bu konuda annemin ne diyeceğini bilmediğim ve hiç tahmin edemediğim için korkuyordum. “Anne.. Sana bişe sorcam ama kızmican. Tamam mı? Ben nasıl dünyaya geldim?” Annem hiç bişe demedi. Yani kızmadı. Buna sevinmiştim. Hemen başladı anlatmaya..

“Sende bu köyde doğdun çocuğum. Zamanında ölen 3 kardeşin gibi değildin sen. Hatta kardeşlerinin arasında en şanslısı sendin. Çocukları anneler doğurur. Yani önceden görmüşsündür belki, bizim ineğin yavrusu olur ya, onun gibi işte. İnsanlarda öyledir. O ineğin yavrusunu karnında taşıdığı gibi bende seni bir süre karnımda taşıdım. Sonrada doğdun ve dünyaya geldin. Ölen o 3 kardeşinden daha şanslıydın ki yaz mevsiminde doğdun. Onlar ocak, kasım, şubat aylarına denk gelmişlerdi. O zamanlarda köyde her zaman kar diz boyu olur. Yol yok, iz yok.. nasıl gitcen şehirede, doğum yapcan… öyle yolda ölü doğanda oldu, doğup soğuktan donanda.. işte böyle benim biricik oğlum”

Annemin dediği her şeyi çok iyi anladım fakat beynimde sürekli yankılanan ve ilk defa öğrendiğim ölen 3 kardeşimin nasıl öldükleriydi. Annem ömer ismini çok seviyomuş. Ölen 3 kardeşimin adınıda ömer koymak istemiş ama olmamış. Sıra bana gelincede benim adımı ömer koymuş.

Bugün benim doğum günümmüş. Annem söyledi. Öyle içim buruk kendimce eğlendim ki bugün anlatamam. Hergün sabahtan akşama kadar top peşinde koştuğum arkadaşlarım dahi fark etmiş olmalılar ki durumu, sordular.

anlamsız

2009-05-07T00:16:00.000+03:00

güneşin doğuşuyla yeşeren ay çiçeği misali hayallerim gün içerisinde güneşle beraber oldu. nedense her defasında kafamı güneşe doğru çevirdim, ondan yaşamak için enerji almak istedim ama olmadı. o beni her zaman en zararlı yönü olan ateşiyle yaktı kavurdu.

kelimeler anlamsız, şiirler kafiyesiz, hayat içi boş bir kavanoz gibi oldu. ne olduğunu anlayamadım hiçbir zaman. ya güneş beni sevmiyordu ya da ben kendimi bilmiyordum. herşey öylesine bir zaman diliminde yaşanıp gidiyordu. kendinden habersiz, başıboş birisi gibiydim. yaşamak, olumlu düşünmek, hayaller kurmak, hedef belirlemek için neden arıyordum kendime, bulamıyordum..

ben, ben olmaktan çıkmış şekilde başka bir kulvarda yanlış yarış içerisindeyim. düşünecek hiçbir şeyim yok ailemden ve kendimden başka fakat onları ve kendimi dahi düşünemiyorum.

insan kendini bilmeli ilk önce fakat yapamıyorum. neden yine bilmiyorum. sanırım bazen çok saçmalıyor ve çevremdekilerin beynini yok yere ütülüyorum. bazen çocuk gibi davranıp salak salak hareketler ediyor bazende 60 yaşındaki adam gibi olgun davranıyor milleti etkiliyorum. evet, çok nadiren, 40 yılda bir kendimi bi bok zannediyorum. sonra arkama dönüp bakıyorum ki ben değilde çevremdekiler bi bok ben ise hiçbirşeyim.

Kızım ve Ben

2009-05-04T01:07:00.005+03:00

Geçen sene hiç bu kadar bunalıma girmemiştim. Kendimi adeta deli, aptal, geri zekalı birisi gibi hissediyordum.

Neden diye sorduğumda kendime cevabını dahi veremiyordum. Belkide eşim dediğim ve son 5 senedir çok sevdiğim kadın biliyordun cevabı! Ancak onun haysiyetsiz, şerefsiz dudaklarından duyduktan sonra ölmek gerekirdi. Aslında kendimi harap etmem benim zararımaydı, bunun farkındaydım ama aklıma başka yapacak birşey gelmiyordu. Gidip onu öldürsem daha mı iyi olacaktı sanki?

Evet, eşimden nefret ediyorum şuanda. Şimdiye kadar hayatım boyunca hiç kimseye bir kötülük yapmamıştım. Bunları hakedeceğimi düşünmemiştim hiç. Deliler gibi birbirimizi severek evlendiğim karımdan nefret ediyor hatta öldürmek istiyordum şuanda. En yakın arkadaşım dediğim dostum Necat'ı karımla beraber görünce, 3 yaşındaki henüz hiçbir şeyi idrek edemeyecek durumla olan gözleri yaşlı ağlayan kızıma üzüldüm. Üzüldüğüm şey kendim değil, iyi bir gelecek ve aile ortamı sağlayamayacağımdı. Karımı öldürseydim küçük kızım ortalıkta yapayalnız kalacaktı. Ne yakın başka bir dotum vardı ne de ailem. Karım için bütün herşeyimden vazgeçmiştim zamanında ama o benden ve kızımdan sadece şerefsiz dostum için vazgeçiyordu.

Sadece kızımı düşünmeye başladım o andan itibaren. Sabırlı olmam beni daha da güçlendiriyor ve bir delilik yapmamak için kendime hakim olmaya çalışıyordum. Kızımı, onun eşyalarını, kendi eşyalarımı, herşeyimi aldım çıktım evden bir daha geriye dönmemek üzere..Kızım sordu:
-Baba annem neden bizimle gelmiyor?
Gözlerim doldu ama kızımın yanında ağlamak istemedim sadece gülümseyerek cevap verdim. Verecek bir cevabım dhai yoktu kızıma. Belkide yıllar sonra annesinin bu yaptığını öğrenince o dahi kin ne nefret besleyecekti şefkat görmediği annesinden..

Kızım ile bindim arabama. Kızım arka koltukta uyuyakalmıştı. Uzun yol herkesi yorar, kızımda dayanamamıştı. İstanbuldan çıkmıştım artık. Yaşayamazdım artık bunca güzel hatırayı mahfeden bir kadının olduğu şehirde.. Kızım ve ben sonu belli olmayan yeni bir yolculuğa başlamıştık.

"Umarım karşıma iyi birisi çıkar ve kızım anne yokluğu görmeden büyür" diye düşünmeye başladım. Artık kendimi değil, kızımı düşünüyordum. Çünkü o bunların hiçbirisini hak etmiyordu.

Fahişe Çöl Gülü

2009-04-25T22:51:00.004+03:00

Evin tek kızıydım. Annem babam ve ben mutlu bir yaşam sürüyorduk. Ekmek fırınımızda ailece çalışıyorduk. Fırına gelen dilencileri gördükçe kendimizin o kadarda fakir olmadığımızı anlamıştım o çocuk halimle.

Sanırım ben henüz 6 yaşındayken annem hamile kaldı. Annemin karnı her geçen gün daha da şişmeye başladı. Çocukluk aklım ile hamile kaldığını ve bir kardeşim olacağını anlamamıştım. Zaman içerisinde annemin doğum sancıları başladı. Annem bir gece çok sancılandı. Babamda annemin doğum yapacağını anlayınca hemen köydeki ebeyi çağırdı. 4 gün boyunca annem doğum yapmak için acılar içerisinde bağırdı. Ebe babama "bunun karnı su toplamış ondan çok şişti ve doğumda zorlandı." dedi. Babam annemin durumunun iyi olacağını zannetmiyordu.

4. geceden sonra annem dayanamadı öldü. Doğumu yapmaya çalışan ebede annemin ölü bedeninde karınını yararak erkek kardeşimin dünyaya gelmesini sağladı. Kardeşim dünyaya geldiğinden beri babam ona çok karşı çok kinli oldu her zaman. Sanki annemin ölümünden kardeşim sorumluymuş gibi muameler gösterdi ona. Annemin ölümünden sonra hayatımız aniden değişmeye başladı. Fırındaki işlerimi aksadı. Zamanla fırında kalmadı elimizde. Kardeşim sık sık evden kaçıp gidiyordu. Eve her döndüğünde yeni kötü alışkanlıklar ve kötü arkadaşlıklar edinmiş oluyordu.

Aslında erkek kardeşimin o kadar sabretmesine şaşırıyodum. Çünkü o benim kadar mutlu yaşayamamıştı. Doğduğu günden beri babamdan olmadık cefa çekiyordu. Birgün dayanamadı ve yapacağını yaptı. Bir akşam üzeri eve geldiğimde babamın cansız bedenini salonun ortasında gördüm. Komşular felan bundan haberdar olunca erkek kardeşimin yaptığını anladı. Zaten anlamamak büyük bir aptallık olurdu. O günden sonra erkek kardeşimi bir daha göremedim. Bir anda kayboldu ortalıktan. Bende yapayalnız kalmıştım dünyada. Tek başıma..

Aklıma ilk önce halam geldi. Halamın yanına gitmek üzere bir kevana katıldım. Kervandaki en küçük çocuk bendim ve henüz 13 yaşındaydım. Yolculuk sırasında önümüzü eşkiyalar kesti. Herkesin değerli eşyalarını aldılar. Hiçbirşeyimi kalmamıştı. Ben ise bir at arabasının arkasında korkudan bir kenara sinmiş duruyordum. Eşkliyalardan birisi beni görünce durdu ve "eşyaları ve şu küçk kızı alın, gidelim" dedi. Beni onlar alıp götürürken hiç kimse engel olmadı. Bu duruma çok üzüldüm. Bir düre sonra ormanlık bir alana girdik. Şehrin dışında ormanın ortasında ufak şirin bir köydü burası. Ortalıkta eşikiyalar karıları ve çocukları vardı. Benide bu köyün büyüklerinden birisi için getirmişler. Adamın birisi "bu hasta ancak bir bakire ile bir ilişki yaşarsa düzelir" demiş. Onun için almışlar benide kervandan. Hayatımda hatırlamak istemediğim kötü anlarım bu ormanda başladı. Gebe kalmamak için elimden geleni yaptım ve başardımda.

Şehirde yaşamayı ormanda yaşamaya tercih ederdim. İlk fırsatta kaçacaktım bu ormandan. Bir kervan geçiyordu ormanın kenarından. Atladım önlerine ve yalvardım beni burdan götürmeleri için. Nihayetinde ormandan kurtulmuş ve şehire gitmiştim. Ormandaki eşkiya karılarının neden ormandan kaçmadıklarını şimdi daha iyi anlamıştım. Şehir tamamen bir pislik çukruydu. Sapığı, arsızı, hırlısı, hırsızı, çetesi, leşi en bol olan yerdi. Halama ulaşamadım bir türlü. Bulamadım onu. Şehirde beni bir adam denk geldi. Bana kalacak yer sağayabileceğini söyledi ve bu kerhaneye gelmiş oldum. Adam benim gibilerini sağdan doldan toplayıp kerhanelere satıyormuş, bunu sonradan öğrendim. 14 yaşında bir fahişeydim artık. Kerhane sahini benim kısır olduğumuy öğrenincede birhayli sevinmişti. Adımıda, gülleri çok sevdiğim için Gül koymuştu. Kısır olmamda buna ekleninde Çöl Gülü demeya başladılar bana. Gerçek adımı dahi unuttum zamanla.

İşte bu hayata böyle girdim ben...

(şuanda okuduğum ve beni bir hayli etkileyen bir bölümü okudunuz. kendi kelimelerimde anlatmaya çalıştım işte..)

Ankara Kaçamağı

2009-04-23T21:16:00.005+03:00

hayatını istediği gibi yaşayan, küresel ekonomik kerizin sarmadığı, istediği an istediğini yapma gücüne sahip tek insan ben miyim? yoksa kazandığım 3 kuruş bana çok fazla geliyorda harcayacak yer bulamadığım için bu şekilde değerlendiriyorum.

geçenlerde ankaradaydım sevgili blogum. ankarayı özlemiştim. orada ne sevgilim, ne ailem ne de bir akradam. orada candostlarım var.. evet dostlarım var.. hayatımdaki en kaliteli ve gönülden bağlı arkadaşlara üniversite zamanlarımda sahip oldum. bundan şikayetçi değilim. "üniversiteye kadar hiç mi arkadaşın yoktu?" diye sorma vardı ama üniversiteye gidince hepsininb "naylon" arkadaş olduğunu anlıyorsun. aynı evi, sınıfı, sırayı, odayı, tabaktaki yemeği paylaştığın kişi ile lisedeki ya da sokaktaki arkadaşın bir olamaz sanırım dimi? sana göre aynı ise "bu işte vardır bi bokluk" derim ben.

geçen cuma günü yani 17 nisan sabahı saat 5:30 gibi ankaranın aştisine ayak bastım. kankam beni bekletti ya ona kızdım işte. 1 saat gelmesini bekledim aştide. hatta beklemek değildi benimki. indikten sonra bi cafede kahvaltı yaptım. sonrada vakit öldürmek için internet cafe buldum oraya gittim. napim. 1 saat boyunca (arkadaşım gelene kadar ne kadar bekleyeceğimi dahi bilmiyordum.) kös kös tek başıma cafede oturacak halim yok ya. birde beyfendinin telefonu kapalı, ulaşamıyorumda! bu beni iyice sinir etmişti. allahtan aştiye yakındı arkadaşımın kaldığı yer. ankarayada gitme nedenim yok. aslında varda yok gibi bişe. üniversiteden bir kız arkadaşım var. hemşerim, kardeşim dediğim birisi. onun nişanı vardı normalda nisanın ilk haftalarında. bene kaç ay önceden gelcem nişanına. nişan olmasada gelir gezeriz felan demiştim.

bende sözümü tuttum, patrondan zar zor izin alıp gittim. hemşerim dediğim kız arkadaşım yani kardeşim (kısaca ben buna blogta hep hemşerim diyeyim ya) nişanlısı ile arası açımış. o yüzden ankaradan afyona gitmişti. nişanıda ertelediler. hatta iptal ettiler. ramazan ayından sonra düğün olcak direk. herneyse.. hemşerim afyonda, kankam ankarada ve diğer yakın arkadaşlarımda ankarada. hepsini bir araya toplayıp buluştum. bende olmasam ankarada bunlar kendi aralarında dahi buluşmayacaklar.

ankarada güzel vakit geçirdim. cuma günü kankamın kuzeninin doğum günüydü. akşama alem yapcaktık yaptıkda.. vodka, cin, miller, efes fıçı bira, çerez ve meyve alındı akşam için. o gün içerisinde kankamla ankarada biraz gezdik ve ben ona dedim ki "diğer arkadaşlarla buluşalım bugün yarında başka şeyler yaparız". bu da "yok olmaz! sana bi süprizim var yarın hep beraber buluşurz. herkesi arar bi yer ayarlar buluşuruz" dedi. lan 5 kuruş parası yok, kredi kartı borcunun asgarisini dahi ben yatırıyorum çocuğun nasıl süpriz yapacaktı kafamı karıştırdı açıkcası. herneyse akşam oldu bi güzel içtik. toplamda 8 kişi beraber deviridk kafaları. ben yine kafa oldum ve arkadaşlara anlattım birşeyler. en çok dobiden bahsettim. birisi ordan "hadi beyler.. aşk acılarını dökün.." demişti bende herkesi susturup anlattım.. bi boka yaramadı aslında. boşuna ondan bahsettim.. döte giren şemsiye açılmaz açılsada fayda gelmez...

herneyse ben kankamın beş parasız bir şekilde bana yapacğaı süprizden bahsedeyim. hakikaten insanın aklına gelmeyecek birşeydi. ben hemşerime ankaraya giderken gece saat 3 gibi mola sırasında "ben ankaraya gidiyorum. sabaha ordayım" diye mesaj atmıştım. kankam mı getirtti yoksa hemşerim kendisimi geldi bilmyorum orasını ama cumartesi günü hemşerim benim için ankaraya geldi. afyondan ankaraya.. cumartesi sabahı uyandığımda telefonuma ve kankamın telefonna hemşeirmden mesaj gelmiş. "uaynınca beni arayın" diye.

bende aradım. konuşurken "ben ankaradayım, saat kaçta buluşuyoruz" demez mi? çok sevindim ya.. vala bak blogcuk. sevilen bir arkadaş, kardeş olmak çok güzel birşey. sonra konuşma esnasında anlaştık yer belirledik, herkese haber veridk buluştuk.. günle rçok çabuk geçti eyy blogum.. güzel günler neden hep böyle çabuk biter ki?

Kız Kulesi Sefası

2009-04-06T17:16:00.003+03:00

Daha önceden yazdığım bir yazıda İzmirden çocukluk arkadaşımın askere gittiğinden bahsetmiştim. İstanbula geldi, bir ay olmadan askere gitti. Geçen hafta pazartesi günü geldi ve bugünde sabah saat 9 da Ankaraya gitti...

Acemi birliğini bitirdi. Geldiği ilk gün akşam ben işten eve geldikten sonra onu buldum, bi cafeye gidip takıldık. Lan bu kadar olur :D çocuk bir ay değilde sanki hayatı boyunca askerlik yapmış gibi.. Anlat anlat bitiremiyo.. Dedim ki ona "olum sen kafayı mı yedin? yeter lan.. anlatma daha askerlikle ilgili bişe." dedim. ama tabi ardından biraz gülünce şakayla karışık sıkıldığımı anlatmış oldum ona. Öyle ya da böyle geçti bir hafta. Onunla bi geldiği ilk günün akşamında görüştük birde dün. Dün dolu dolu geçti ama.

Öğleden sonra kursum vardı ben gitmek istemedim. Kurs bunaltmaya başladı beni iyice.. Bırakıcam sanırım kursu :s Herneyse ben bunu aradım. "senle bugün üsküdara gidelim mi? kız kulesinin karşısında içeriz biraz?" dedim. Bu da dünden razı. Askere gidince hiçbirşey yapamicak zaten. "Tamam" dedi bana. Beraber çıktık gittik. İlk önce beyazıttan, eminönüne doğru yürüdük. Tabi yürürken arada sultanahmeti, gülhaneyi, yerebatan sarnıcını felanda gezdik.. En son gülhaneden sonra eminönüne geldik, vapurla doğruca üsküdara...

Benim arkadaşlarım kesin seçilerek verilmiştir bana ya! Bu arkadaşımı otobüz felan tutuyo. Yani bildiğin kusuyo lan :) Vapurda da böyle oluyomuş bu. Onun isteği üzerine mecburen vapurun dışında oturduk. Ben dondum onun sayesinde ama dönüşte öyle olmadı. İçerde oturduk zaer-zor :) Üşüyorum napim... Üsküdar iskeledinden indik, üsküdar topraklarına ayak bastıktan sonra hemen içki alacak yer aradı gözlerim. Birde iskeden iner inmez koskoca bi cami görünüyo, "ulan çarpılmasak bari" felan dedim içimden sonra "süpaneke, amin" diyerek dua ettim bişe olmasın diye.

Kız kulesine doğru ilerlemeye başladık. Ben bi yer buldum. Hemen birer tane miller aldık. Benim niyeitm zaten miller içmekti. Maksat sarhoş felan olmak değil. Sadece ufak bir keyif sürmek. Çerezimizi felanda aldık. Sonra kız kulesinin karşınıda geldik. Çok kalabalık.. Ben hiç bu kadar kalabalık görmemiştim orayı. Belki normaldi ama ben ilk defa gördüm. Genelde akşamları kıskulesinin karşısında olmuşumdur. Neden bilmiyorum ama vala lan :) şaka bi yana ben hep akşamları kızkulesini seyrettim. Gündüz ilk defa nasip oldu. Herneyse içmeye devam edelim biz. Aldık millerları kayalıklara doğru gittik baya. Kayalıkalr nerde dememeniz için hemen açıklayayım. Kız kulesine kalkan teknelerin yerinden az ilerisi. Ben cebimden sigaramıda çıkarttım hızlıca bir nefes ondan , bir yudum millerdan alarak içtim içkimi. Bizim askker beyfendiyi kesmedi bi tane. Gittik beraber birer tane daha aldık geldik. Yine içtik beraber. Biraz sohbet biraz eğlence, bide krolar gibi telefonumdan müzik açtı dinledik :D

Öyle ya da böyle günler güzel geçiyor be okurum...

*resimide zor buldum. belki saçma olmuş olabilir idare edin pls :)

Üstün Zekâ

2009-03-28T21:23:00.002+02:00

Son zamanlar iyice yoğunum desem yalan olmaz sevgili okurlar. Bazen bu blogda moralimi alt üst ediyor. Aslında suç bende.

Belli bir süre yazı ekleyemedim. Takipçilerim sayısıda düşmüştü. Şimdi yeniden yavaş yavaş artmaya başladı. Bir blogucu için yazılarının okunması, yorumlanması ve blogunun takip edilmesi onu sevindirir. Yazma isteği uyandırır kişide. Her fırsatta yazmak ister. Sanırım blogumla ben ilgilenmeyince hiç kimsede ilgilenmiyor, yorum felan yapmıyor. Dikkatimi çekti. Herkese "kesinlikle yorum yazın" demiyorum ama yazılarıma gelen yorumların azalması benim böyle düşünmeme neden oluyor.

Yeni bir işe başlamıştım. Söylemiştim sana sevgili okurum. İlk ofisimiz biraz dardı. Oraya sığmıyorduk diyebilirim. Şimdi henüz 2 gündür gitmeye başladığım yeni ofisimiz gerçektende güzel. Geniş havadar. Binada yakıyo zaten. Amerikan filmlerindeki kocaman şirket binaları gibi bişe. Binadan içeri girip ofise doğru ilerlerken kendimi binanın sahibi, takım elbiseli, havalı bi artis gibi hissediyorum desem yalan olmaz. Zaten patron bi ara "bery artık yeni ofise geçtiğimizde takım elbiseyle gelirsin" demişti. Şakayla karışık bu cümle az da olsa kafamı karıtşırdı. Kurumsal bir firma ama ben takım elbiseyi sevmiyorum. Şuanda henüz birşey belli değil gerçi ama bana "bundna sonra takım elbiseyle geleceksin işe" derse ne yaparım bilmiyorum. Takım elbisem dahi yok :)

Bir yandan da şöyle düşünüyorum. Takım elbise insanı (kişi kim olursa olsun) farklı bir duruma sokuyor otomatik olarak. Kişi kendisini farklı görmeye başlıyor ve çevresindekilerde onun iyi bir işi olduğunu ve kariyer sahibi olduğunu düşünmeye başlıyor. Vala ben böyle düşünüyorum. Pek öyle firmalara gidipde çalışma tecrübemde olmadığı için olsa gerek. Şimdiye kadar hep kendi işimi yaptım. Kendim kazandım, kendim eğlendim, kendim suyunu çıkartana kadar içtim. Ne karışanım oldu nede birşey söyleyeyim. Şimdi bir kişinin emri altında çalışmaya başlayınca işler tamamen değişiyor tabii..

Ofiste ortam çok güzel. Patron patron değil sanki arkadaş gibi. Yani öyle otoriter birisi değil ama admın bazı prensipleri var onlarda olmak zorunda haliyle. Disiplinli birisi. Benden yaşça büyük olmalarına rağman kafa dengi. Sorun olmuyor yani. Bide aklıma şey geldi.. Dobi.. Kız işten ayrılmış.. Üzüldüm onun adına ya. Millet bu kriz ortamında işsiz kalıp maaş alamazken ben maaşımı zamanında alıyor ve dolu dolu çalışıyorum. Onun adına üzüldüm be sevgili okurum. Keşke çıkartmasaylardı ya da o çıkmasaydı. İşin aslınıda tam olarak bilmiyorum. Feysbukta yazmıştı durumuna ordan gördüm yani.

Birde bana mim gelmiş. Bi bağyan arkadaş mimlemiş beni. Sanırım konuda bana takılan lakapları yazcam. Bende yazayım dedim. Lakap takmayı hiç sevmem. Kimseyede takmam ancak çok samimi olduğum bir kaç arkadaşım var. Onları ben hep lakapları ile tanıdım ve öylede devam ediyor. (: Kendime takılan lakaplarıda pek sevemedim şimdiye kadar. Herneyse.. Şimdi gelelim benim lakaplara...

Dazlak: Ben İzmir'in güzel sokaklarında akşama kadar futbol maçı yaparken arkadaşlarımın bana taktığı isimdi bu. Bazen Hasan ŞAŞ'da derlerdi. O zamanlar böyel futbolculara özenirdik ondan heralde.

Albert Einstein: Ben İstanbul'da lise birdeyken arkadaşlarım takmıştı bu lakabı bana. Lisedeyken başarılıydım. Belkide ondandır. Hatta ayrılmaz bir 4lüydük biz lisede. Hepimizde zeka küpü.. En sevdiğim lakabım oldu hayatım boyunca (: Bu adamında zekâsına hayranım...

GORA: Lise 2 deyken bana takılan bir lakap. Ben bunu hiç sevemedim ama. Ameliyat olmuştum o zamanlar. Hastanede felan kaldım birkaç gün sonrada evde yattım. Çoğu arkadaşım benim için önemli olan bu ameliyatı bilmez. Ameliyattan sonra lisedekiler bana böyle demeye başladırlar ama kısa sürdü bu.

Birde üniversitede arkadaşlarımın bana taktığı bir lakap var. Aslında takap değilde onun gibi birşey. Sürekli bilgisayarla ilgili kodlamalarla uğraştığım için takılırlardı bana. Bir arkadaş vardı süper taklit yapardı. Evimizdeki herkesin taklitini yapmıştır. Benimkinide bilgisayar başında iki büklüm duran ve kod yazarak birşeyler yapmaya çalışan bir adam şeklinde yapmıştı. Çok ders çalıştığımdan değilde çok şey bildiğimden bu bence.

Arkadaşlar mim burda noktalansın. Bende mim şeysini sevmeyenlerdenim sanırım. Bence blog insanın kendi yazıları ile dolup taşmalı. Bu nedenle kimseye paslamıyorum mim'i. Kendine dikkat et sevgili okurum.

Gidiyorum, Sadece Ruhumu Aldım Yanıma

2009-03-21T19:57:00.000+02:00

kendinde değildi. ne yapacağını düşünüp duruyordu son günlerde. canı sıkkın, keyifsiz sürüyordu hayatı. kafası o kadar karışıktı ki şimdiye kadar severek yaptığı işten dahi bıkacak dereceye geldi.

evet o yalnızdı. hemde yapayalnız.. çevresinde yakında dostları yoktu. en yakın arkadaşları hep uzaktaydı onun. bunun eksikliği hayatında şimdiye kadar hep yaşadı ve yaşamayada devam ediyor. dilince güzel bir şarkı hergün onu mırıldanıp devam ediyordu hayatına. bıkmıştı herşeyden, usanmıştı artık yenilmekten.. yalnızlıktan..

herşey üstüne, üstüne geliyor sanıyordu. halbuki onu sıkan, daraltan ruhuydu. bedeninde sıkıntıdan kaçacak delik arayan ve onu sürekli rahatsız eden ruhu. "keder" nedir çok iyi bilen birisiydi. hayatındaki tek amacı mutlu ve huzurlu bir yaşam sürmekti. ve hiçbir şey istediği gibi gitmiyordu. her zaman bir terslik çıkıyor ve kendince oluşturduğu güzellikler ortadan kayboluyor, yok oluyordu. çok bıkmıştı, çok... hayatın bu acımazsızlığından, kendisinin kurduğu düzenin sürekli bozulup darmadağın edilmesinden usanmıştı. yaş itibari ile genç ve dinamikti ama yaşadıkları onu olgun birisi gibi gösteriyordu. yaşına göre olgun davranmasının nedenide yaşadıkları olsa gerek..

sıradan bir insan gibi sıradan şeyleri yaparak çok sıradan bir hayat sürüyordu. bazen pişmanlıklar içerisinde açıyordu gözlerini dünyaya. sabah uyandığında boş boş bakıyordu çevresindeki insanlara. anlamsız, boş bakışlar... başka ne yapabilirdi ki. kendini iyi hissetmek için biraz içki içmek istedi ama yapamadı. kendisi şimdiye kadar çok içmişti. şimdide o kadar çok istiyordu ki canı.. bir yudum dahi olsa içki içmek.. sigarasını içmek için çıkarı çıktığında hep düşüncelere dalardı. kendisini yaşadıklarını, ne yapmak istediğini,ideallerini, geleceğini.. kısaca herşeyi düşünürdü... bir işe başlamadan önce iyice düşünür sonra karar veren bir yapısı vardı. ileriyi düşünerek hareket ederdi. aslında o mantıklı olanı yapıyordu ama nedense hep kurduğu düzen altüst oluyordu.

ya kendisinde bir sorun vardı ya da çevresindekilerde.. çok derinden etkilerdei her olay onu. gerçekten gönül verdiği kişiler tarafından yenilgiye uğratılması bıktırmıştı onu belkide. hiç birşey için net konuşamıyordu son günlerde. gerçekten çok duygusallaşmıştı. her dakika ağlayacakmış gibi gözleri doluyor ama ağlamamaya çalışıyordu. biliyordu ki ne kadar göz yaşı dökerse döksün hiç birşey geriye gelmeyecekti. olan oldu, bitti..

başkalarına göre ayrılık belki kolaydı ama onun için hiçde kolay birşey değildi. hayatına ortak ettiği herkese değer verirdi. çok değişti son zamanlarda. ondan sonra değişti.. o çok değiştirmişti onu. beynini allak bullak eden sorularla, karmakarışık duygular içerisindeydi.

ne kadar ağlarsa ağlasın yüreğim,
beni öldürdü hep kendi benliğim,
her gün yok etti beni sensizliğim,
anladım ki herşey yalanmış.

ben sensizde devam ederim hayatıma,
gidiyorum, sadece ruhumu aldım yanıma,
bundan sonra pek yanaşma yamacıma,
fayda gelmez artık benden sana.

Yenildim

2009-03-19T13:39:00.003+02:00

kelimeler anlamsız gelmeye başladı
senden ayrıldığım zaman
yağmurlar aralıksız yağmaya başladı
sen yüreğimde öldüğün zaman

herkes mutlu bilir beni
oysa ne ateşler var içimde
yarım kalmışlığın kini
her geçen gün büyüdü içimde

yenildim.. sana, hayata yenildim
mutluluğu yaşayamadım hiçbir zaman
dik durmaya çalıştım ama yine devrildim
seni gerçekten gönülden sevdiğim zaman

güneşin doğuşuyla başladı hayallerim
gün batımında birer birer yok oldu
sadece mutlu olmaktı tek derdim
herşeyim, bir kaşık suda boğuldu

ucsuz bucaksız bir yerdeyim şimdi
kendi dünyamda kaybulmuşum
boşver, kimse tanımasın beni
ben doğduğum gün yok olmuşum

mutsuluk hiç bırakmadı yakamı
her defasında yarım kaldı hayallerim
dağıtacak birşey yok efkârımı
beni öldürdü "herşeyim" dediklerim

keder, acı, üzüntü kaplı yüreğim
kız kulesinde saklı kaldı kederim
sen hiç zahmet etme
alıp başımı, çeker giderim..

Bery

Bence Artık Sende Herkes Gibisin

2009-03-11T21:13:00.008+02:00

Son zamanlarda kendime çeki düzen vermem gerektiğini biliyorum ey blog! Sende olmasan derdimi dinleyecek, beni azda olsa avutacak başka hiç kimse yok...

Bazen sensiz bir hiç'im gibi geliyor bana. Sana yazdığım yazılar olmasa ve yatağımın altında bulunan çocuk gibi yazdığım bütün herşeyimi yazdığım günlüğümde olmasa bir pislik gibi hissederdim kendimi heralde. İyi ki varsınız! Dobiden ayrılmak bana koydu açıkcası. Bu şekilde benden ayrılması koydu aslında. Neyse bu konuları konuşmak istemiyorum. Çünkü dünyanın sonu değil ya ondan ayrılmak. Can Yücel'inde dediği gibi "Bağlanmayacaksın bir şeye, öyle körü körüne "O olmazsa yaşayamam." demeyeceksin Demeyeceksin işte Yaşarsın çünkü".. Gerçektende öyle. Genel olarak yaşamayı, hayatı düşündüğümüzde bir kişiye bağlı kalmaya çalışmak gerçekten çok saçma oluyor. Bunu fark ettim. Eminimki sizde biliyorsunuzdur. Ama benim öküzlüğüm ki birisine bağlandım mı kolaykolay vazgeçemiyorum. Zaman içerisinde hiç aklıma dahi gelmiyor, bana sadece biraz zaman lazım sevgilim okurum. Sizinde dediğiniz gibi unuturum. Hatta hiç aklıma gelmez..

Her zaman böyle olmaz mı? Birisini seversin, onu kaybedersin.. Birde ben şundan eminim ki birisini gerçekten çok seversem, ona gereğinden fazla değer verirsem, kendi dünyamda onu çok büyütür ve onsuz yaşamayam dersem onu kaybediyorum. Sizi bilmem ama bana her zaman böyle oldu. Şimdi duygusallığın bir anlamı yok. Kendimi harap etmemin, bunalıma girmemin, salak salak hareket etmenin ya da saçma saçma şeyler yapıp onun dikkatinin çekmenin bir anlamı yok! Hele duygusallık.. Buna gerçektende hiç gerek yok. Zaten yapım hassas. Bazen gözlerim çok doluyor ve doyasıya ağlamak istiyorum ama ağlayamıyorum. Utanıyorum... Nedne utanıyorum onuda bilmiyorum. Belkide kendi salaklığımdan dolayı utanıyorumdur.

Kendimi işime ve geleceğime yöneltmenin zamanı geldide geçiyor bile. Şuanda bir internet cafede sigarımı içerek yazıyorum. O kadar düştüm lan! Evimdeki modem sorunlu. Teknik servise göndercem.

Ey blog! Şimdi salla olan bütün herşeyi.. Geçen gün bi ara camillanın yazısını okudum. "beni seviyorum" diye bi yazısını okludum. Kız kendisini seviyo. Gerçektende öyle. Bende kendimi seviyorum. Hatta aşığım. Okuduğum bi kitaptada hemen hemen "herkes kendisine aşıktır. bir kadına ya da erkeğe karşı duyulan aşırı sevginin adı aslında aşk değil tutkudur. onunla beraberken mutlu olacağını düşünür ve her zaman onunla olmak ister. onu kaybedincede hayatının aşkını kaybettiğini düşünür. halbuki bir tutkusundan vazgeçmiştir. kendi aşkı (mutluluğu) için bir tutkudan vazgeçmiş ya da onu terk etmişlerdir." cümleleri anlatılıyor. Bence gayet mantıklı birşey. Bende kendime aşığım! Bundan sonra hep böyle olur. Sizde kendinizi sevin kendi aşkını için planlar yapın ve sizi hiç bıktırmayacak, usandırmayacak, terk etmeyecek bir tutkuya kapılın!

Kendini olun her zaman. Ben ayrıldım ya malum şahısdan.. Bazı arkadaşlarım "git onun suratına tükür ve 'sen bunu hak ettin' de" dedi. Ama bu benim kişiliğime ters bir durum olduğu için yapmadım, yapamadım.. Bu durumda benim aklıma gelen ilk şarkı Cem Karaca'nın Herkes Gibisin isimli şarkısı oluyor. Gerçektende mükemmel bir şakı bu. Kesinlikle dinleyin.. Aşağıda da sözlerini koyuyorum okursunuz. Beni anlatan mükemmel bir şarkı bu. Tamamen beni anlatıyor. Müzik konusunda da şunu söyliyeyim. Her türlü müziği dinlerim. Kişilerin ne olduğu beni hiç ilgilendirme ve ilgilenmemde. O solcu bu sağcı o öyle bu böyle felan laflarına hiç gelemem, söyleyenin ağzına geri sokarım o lafları. Çünkü bu şekilde tartışmalarla karşılaştım bir kaç defa o nedenle açıklayayım dedim.

Gönlümle başbaşa düşündüm demin
Artık bir sihirsiz nefes gibisin
Şimdi taa içinde bomboş kalbimin
Akisleri sönen bir ses gibisin

Maziye karışıp sevda yeminim
Bir anda unuttum seni eminim
Kalbimde kalbine yok bile kinim
Bence artık sende herkes gibisin

Ellerim Üşürdü

2009-03-11T15:55:00.004+02:00

ellerim üşürdü, üşürdüm.
şehrin vitrinlerinden kayardı düşlerim
seni düşünürdüm.
sense, bir başka mevsimde sağanak halinde yağardın
başka ülkelere sımsıcak.
ellerim üşürdü.
nikotin kokan ellerim üşürdü ve...
bir sigara daha yakardım.
şehir ıslanırdı duman duman.
çocuklar uyanmış olurdu
düşlerini kaybetmeden uykularından
benimse kabuslarım kese kağıdı buruşukluğunda
asılı kalırdı gündoğumlarına.
ellerim üşürdü
ellerim üşürdü, donardı.
donardım teninin yokluğuna değince ve
bıçak ağzı bir yalnızlık ikiye bölerdi her şeyi.
bir yarısı sen olurdun her şeyin, bir yarısı ben olurdum hiçbir şeyin.

ellerim üşürdü, üşürdüm.
bir bardak çay ve taze bir simit gibi kokardı rutubetli geçmişim.
küçük bir saçak altı kahvesinde güneşi soğuturdum. sonra denize karşı
kimsesiz bir adam gibi dalgalar hıçkırıklarımı boğardı.
Varlığına açken, muhtaçken bir lahza görmeye seni.
ellerim üşürdü, üşürdüm ve doyardım yokluğuna.
donardım. martılar göç ederdi,
demirlerdi tüm gemiler limana boşalırdı deniz
yürüyüp çıkardı balıklar tuzlu bir yaşamın soluk aralarından.
seni düşünürdüm. su olurdum, toprak olurdum, kus olurdum ama
yasam olmayı beceremezdim. sensizliğinde acemi bir ölümü karşılardım.
beceremezdim ölmeyi.

ellerim üşürdü,üşürdüm.
tanıdık bir adam sesine karışırdı hüzünlerim.
kapanan bir kapı sesine kilitlenirdim.
duvar, duvar karanlık büyürdü içimde yollar,
ne bir köşe başı, ne bir viraj ne dur ne durak
adımlarım soluklarını arardı kayıp yollar da
sonra, bir kadın çığlığı kayardı yıldız yıldız.
önce ilk bahar defnedilirdi karınca ayazında
sonra bir pervane yanardı.
gözlerimin sırılsıklam aydınlığında
kanatlarına islerdi yaşanmamış bir yaz kelebeklerin.
sonbahar geçerdi, kar yağardı.
ellerim üşürdü üşürdüm
ve şubatla biterdi bir masalın son cümlesi
seni düşünürdüm..

Bedirhan Gökçe - Ellerim Üşürdü

***

Tam beni anlatan bir şiir.. Bu şiiri her dinlediğimde gözlerim dolar, bazende birkaç damala süzülüverir gözlerimden. Acı geçmişim gözümün önünden bir film şeridi gibi akar gider. Ben yine her zamanki gibi çaresiz bir şekilde yaşamaya devam eder içimdeki yangınları tek tek söndürürüm. Hiç kimse bilmez bu durumu, gülümser dururum etradımda. Bir kişi dahi anlayamaz gerçek durumumu. Ben yinede kaderime gülümser yoluma devam ederim ne kadar çok göz yaşı dökersem dökeyim...

kendime

2009-03-07T10:35:00.002+02:00

ben tam bir malım blog. öküzün önde gideniyim. malın, safın tekiyim. ufak bi gülücüğe aldanan, herşeye inanan aptalın tekiyim. herşeyi birşeye bağlayan, onsuz olamam diyen gerizekalının birisiyim. umursamamak istediğim şeylerin dahi canımı yakmasına izin veren salağın en önde gideniyim. bir şeye tutuldum mu bırakmak istemeyen ve bırakıncada acı çeken küçük emrahım. zor seven ama sevdimide hiç vazgeçmek istemeyen birisiyim. doğru düzgün birisi olmak iyi değilmiş blog.. şerefsiz, haysiyetsiz, kişiksiz olmalıymışım ki başkaları bana acı çektirmesin. ben onların kanını eme eme acı çektireyim.. yakışıklı olmak, paranın olması, bir işinin olması vs.vs.. bunların hiçbirisi bir boka yaramıyo blog!! hiçbir boka!! huzur ve mutluluk olmasa hiçbir şeye yaramıyor bunların hepsi!

Kötü Alışkanlıklar ve Dostum..

2009-03-02T23:50:00.004+02:00

Dobiden ayrıldıktan sonra kendimi boşlukta hissetmeye başladım. Hiç böyle bir duruma düşmemiştim. Her sabah "günaydın" mesajı gönderdiğim ama şuanda göndereceğim birisi yoktu hayatımda. İlk birkaç gün çok sinirlendim ve kızdım dobiye ama şuanda hiçbirşey demiyor ve onun hakkına hiçbirşey düşünmemeye çalışıyorum.

Dobiden sonra bıraktığım sigarayada başladım. Hemen hemen 2 senedir sigara kullanıyordum 5 ay önce felan bıraktım. Bıraktım dediğimde arada bir arkadaşlarıma buluştuğumda içerdim bi kaç tane. Şimdilerde ise bi paket alıyor ve hemen hemen 5-6 günde bitiriyorum. Eskisi gibi fazlada içmiyorum. Belkide komple başlar yine içmeye devam ederim :S Sigarayı bi yönden seviyor bir yönden sevmiyorum. İçince öyle rahatlıyorum ki anlatamam. Sigara kullanmayan bilemez.. İçmeye başlayıncada dişlerimin rengi değişiyor hemen. Fırçalamasam sapsarı dişlerle dolaşırım heralde ortalıkta.

Son bir haftadır sakallarımıda kesmedim. Saçlarım uzadı "kestir artık beni" diye bağırıyor resmen. Anlayacağınız pasaklı, pislik herifin teki oldum. Saçlarımıda her zaman uzatmak istemişimdir ama fırça gibi sert saçlarım olduğu için bu amacıma bir türlü ulaşamadım. Hatta bir kaç defa denedim ama olmadı. Bonus gibi oluyorum. Saçlarım kabarıyor. Kıvırcık saçlı değilim ama öyle oluyo, sanki 3 tane kafam varmış gibi hissetmeye başlıyorum kendimi.

Kafamı dağıtmak için birşeyler yapmaya çalışıyorum. Okuduğum kitap dahi çok güzel olmasına rağmen tatmin etmez oldu beni. Adam Fawer!ın Olasılıksız adlı kitabını okudum mesela. Mükemmel bişe bu kitap. Kesinlikle okumanız gereken kitaplarsan birisi bence. Kitap kültürüm pek yok. Zaten son 4-5 aydır kitap okuma aşkı uyandı bende. Gözüme güzel gelen bütün kitapları alasım geliyor. "Sen Şimdi Gidecen Ya Cehennemin Dibine Git" adlı bi kitap var. Onu okuyorum şuanda. Biraz zevkli ama okuyasım gelmiyor :S Bugünde bi kitap aldım. "Zar Adam" diye bişe. Normalde Adam Fawer'ın Empati isimli kitabını alacaktım ama Zar Adam'ın üzerinde "Çok az kitap hayatınızı değiştirebilir. Bu roman değiştirecek!" cümlesini okuyunca almaya karar verdim. Kitabın arkadasında da kitaba yapılan övgüleri görünce aldım işte. Ne zaman okurum allah bilir.

Geçtiğimiz pazar günü Recep İvedik 2'e gittim. İstanbuldaki üniversiteden ev arkadaşım, kankam ve onun kardeşi ile. Kafa dağıtmak için iyi oldu bu ya. İşyerinden henüz maaşımı alamadığım için az bişe avans almıştım. Birde pazar günü iki tane kız ardaş gelecekti şehirdışından istanbula. Onlarda gelemeyince kankamla sinemaya felan gittik. Bende parayı öyle yedim işte. Tabi hepsini bitiremedim kitap felan aldım kendime.

Ankaradaki kankamı özledim :'( Çok arkadaşım var ama hiç birisi yakınımda değil :'( En yakın arkadaşımıda geçtiğimiz cuma günü akşamı askere uğurladık. Çocukluk arkadaşım o. İzmirden yeni taşınmışlardı istanbula. Daha bir ay olmadan istanbula taşınalı gitti çocuk askere. Giderken ağladı.. "Bery ben ölcem sanırım. Rüyamda gördüm" felan dedi moralimi bozdu iyice. Dobi bana sevgililer gününde bi saat almıştı. Her ne kadar dobiden ayrılsamda o saat benim için değerli. Bende çıkarttım verdim arkadaşıma saatimi. "Bak bu benim için değerli. Sana emanet olarak veriyorum. Sağsağlim gidip sağsağlim döncen. Saçmalamayı ve sağlamayıda kes." dedim. Nerdeyse bende ağlayacaktım. Birde otobüse binerken son anda dediği "En çok seni özleyeceğim dostum" demesi gözyaşlarımın sel gibi olmasına neden olacaktı ki zor tuttum kendimi. O kadar kişinin içerisinde ağlamak istemedim ama eve geldiğimde tutamadım. Döküldü birkaç damla yüreğime.

Biz harbiden gerçek dostuz onunla. Çocukluğumda hiç unutmam, İzmirdeyken sürekli kavga ederdik didişirdik ama yediğimi haltların hiçbirisi ayrı gitmezdi boğazımızdan..

Telefonlar Çalmasa, Arkadaşlarım Aramasa...

2009-02-28T18:43:00.004+02:00

Sevgili okurum, canım benim.. Seni gerçektende çok seviyorum. Bir önceki yazımda dobi ile ayrıldığımı söylemiştim. Sağol yanımda oldun.. Teşekkürler. Her ne kadar sanal bir ortamda benim tam olarak ne olduğumu bilmesenizde bu şekilde teselli etmeniz dahi sevindirici.

Konu açılmışken birkaç şey söyliyeyim bari. İnternetden arkadaş.. İnternetden tanıştığım, normal haytta yüzünü görsem tanımayacağım bir çok insan var. Msn listemde hemen hemen 300 kişi var. Bu normal bi sayımı yoksa anormal mi bilmiyorum. Ve ben msnimi her açtığımda da ortalama 50 kişi online konumda oluyo. İnternetden tanışıp sonrada gerçek hayatta görüştüğüm kişiler oldu. Evet ciddiyim ben, şaka felan yapmıyorum. Üniversitedeyken birisi ile tanışmıştım. İstanbula geldiğimde görüştük tanıştık. Kız değil ama. Gay felan değilim yanlış anlamayın alnınızı karışlarım (: Bi iş yapmak için tanışmıştım bu çocukla. O da benimde hemen hemen aynı yaştaydı. Hatta 1 yaşmıydı neydi küçüktü. Görüştük tanıştık, işimizi yaptık. Şuanda dahi arada bir msnden selamlaşırız.

Geçen günlerde de bi tane çocukla tanıştım yine. Aksarayda oturuyo normalde. İStanbula gelmiş, ablaları varmış burda. Netde bi arkadaşlık sitesinde tanışmıştım onunla. Yeni çıkan heraketli süper bi siteden.. O zamanda o siteye eğlencesine girmiştim ve saçma sapana bi şekilde herkese bulaşıyoudm. Makset sevgili bulmak değil, makara yapmak. O çocuklada öyle tanıştık. Onunla kanka gibi olduk netden. Oyuna girer, milleti uyuz edercesine delilikler yapardık beraber. O da 1 ayt önce felan geldi istanbula. Dobi ile ilk çıkmaya başladığım zamanlarda gelmişti bu. Hatta dobiyi dahi biliyordu ama tabi dobi ile tanıştırmamıştım..

Cep telefonum dobiden sonra baya bir durgunlaştı.. Akşam işten sonra hemen eve geliyorum. Annem dahi şaşırıyor bazen.. Sen bu kadar erken gelmezdin diye felan.. Kursa gidiyorum haftasonu erkenden geliyorum.. Yine şaşırıyo. Bu sefer "Kızdan mı ayrıldın?" felan diyo. Bende bişe demiyorum. Ne diyeyim kadına yaw. "Anne ben kızı çok sevdim o da beni g*t gibi ortada bıraktı. KAbul etmedi, bir nevi ihanet etti bla bla bla" böyle mi diyedim..

Ankaradaki kankam ile mesajlaşıyorum her zaman. Ankaradaki hemşerim bi tanem. Onunlada mesajlaşıyorum. Bu kız ve kankam olmasa ne yapardım diye düşünüyorum bazen. Birçok samimi arkadaşım var ama bunların yeri yüreğimde bambaşka.. Ölene kadar dostum bunlar. İstanbulda da dostlarım var ama pek görüşemiyorum ayda bi defa belki.. Bide bu haftasonu yani yarın Gebzeden iki tane kız arkadaş gelcek. Ben ve onlar beraber gezcez. Bunlarda benim üniv.den sınıftan yakın arkadaşlarım. Gelmeleri iyi oldu. Birisi daha önceden gelmişti. Diğeride yeni geliyo. YArın buluşup biraz kafa dağıtacağız. Açıkcası benim için iyi olacak bu. İstanbudaki üniv.den ev arkadaşımında çalıştığı yere gidip görcez onu. Pazar günü olmasına rağmen izin alamıyor. Hayat işte..Zor..

Sende varsın sevgili okurum. Sende yazılarıma yaptığın yorumlar ve yazılarımı okumanla yokluğunu hissettirmiyorsun ve "ben burdayım" diyorsun. Sizi gerçekten seviyorum be. Ben yazılarımı genellikle olduğu yazarım. Yani bir olay olduysa herşeyiyle yazarım. Kendim hatalı olsam dahi o ytazıda kendi yaptıkarımı yazarım. NEden biliyo musun? Çünkü sen herşeyi farklı bir pencereden görüyorsun ve olayla hiç ilişkin olmadığı için doğruyu buluyosun.Bu da iyi oluyo. Bazı karasız kaldığım konulşarda ya da bilgi edinmem gereken konuşarda farkında olmadan bana yardımcı oluyorsun. Bu da benim içn güzel birşey. Birde demekki senin ilgili çekiyor ki bu yazılar, okuyorsn ve üstüne üstelik utanmadan yorumda yazıyosun (: Alınma hemen sevgili okurum.. Yaz elinden klavyeni fareni alan yok (:

Yazın ki yalnızlığımı hissettirmeyin bana. Arkadaşlarım telefonumu hiç susturmasın ki kendimi kimsesiz hissedip boğaziçi köprüsünden aşağıya atmayayım. Arada birde olsa bana tepki verinki yaşadığınızı bileyim ve üzülmeyeyim. Tepki verin nasıl olursa olsun. Beni unutmadığınızı bileyim..

Doğum Günü Çocuğu ve Hüzünlü Ayrılık Hikayesi

2009-02-26T23:05:00.003+02:00

Evet.. Sevgili okuyucum. Neler oldu neler.. Bir bilsen.. Keşke derdime derman olacak birşeyler olsa. Birşeyler olsada bütün bu üzüntüm bir anda gitse ve her zaman gülümsesem ve mutlu olsam..

Son bir aydır bloguma adam akıllı yazamıyorum bile. Kendimden utanıyorum bu yüzden. Bloguma karşı vefasızlık yapmış gibi hissediyorum kendimi ama yazmakta rahatlatıyor beni. İçimi döküyorum kelimelere. Sen.. Evet sen sevgili okurum.Sende okuyorsun ve derdime derman olmaya çalışıyorsun. Seni sevmeyeyimde kimi seveyim ben.

Bugün benim doğum günüm.. İnanır mısın hiç bu kadar hüzünü bir arada yaşarken yeni yaşıma girmemiştim. Benim için bu hem üzülü hemde biraz sevindirici oldu aslına bakarsak. Netden ve cepten bazı arkadaşlarım doğum günü tebriklerini bana ulaştırdı. Yapayalnız birisi olmadığımı hatırlattıkları için bana hepsine çok teşekkür ediyorum. Geçen seneki doğum günümde aynı evde kaldığım arkadaşlarım pasta felan almışlardı. Güzel bir gün geçirmiştim. Hediye almadılar, zaten istemem pek hediye felan. Hatırlasınlar yeter. Küçük şeylerle mutlu olabiliyorum ben. Bir gün bir arkadaşım ufak bir süpriz yapsa bana, beni düşünerek hareket etse yeter benim için. Dünyalar benim olmuş gibi svinir mutlu olurum. Bugünde öyle geçti. Bir o kadarda üzüntülüydü..

Üzgün olmamın nedeni.. Evet nedeni dobişim.. Dobişimden ayrıldık. Acı ama gerçek.. Dobişim 23 şubat akşamı bana çektiği bir mesaj ile ayrılmak istediğini söyledi. Tabi ben şoka girdim. "Noluyo lan?" moduna girdim hemen. Mesaj attım hemen iş çıkışı buluşalım diye. Gelmedi buluşmaya.. İşler yoğun olduğu için izin dahi alamıyorum. Ertesi akşam bir daha çağırdım. Gel konuşalım yüzyüze.. Ne oluyo neden ayrılıyosun diye. Gerçi bana ilk gün bir neden söyledi ama bu beni pek tatmin etmedi. Bende yüzyüze rahat rahat konuşmak istedim.. Bana çektiği o ayrılık mesajından sonra bir daha hiç görüşemedik.

Bir daha gelmedi.. İkincü günün akşamı facebooktan mesaj attım. Cepten açmıyordu zaten telefonu. Uzunca mesaj yazacak kadar dahi kontürüm yoktu. Çaresiz bir şekilde bırakmıştı beni. Mesajıma cevap gelince msne gelmesini söyledim. Msnden bütün ne var ne yoksa konıştuk. Suratıma tükürse, herkesin ortasında beni aşağılasa, yerin dibine soksa beni bu kadar koymazdı sevgili okurum... Beni çaresiz bir şekilde bıraktı ve ayrılmak istediğini söyledi. Son defa yüzüne dahi bakamadım.. Ayrılma nedenimiz benim için dahada acı verici olsada ben hâlâ seviyorum dobişimi.. Dobinin benden önce (onun deyişine göre) 4 senedir süren bir ilişkisi vardı.. Ben dobi ile tanışdığım zaman dahi onunla beraberdi. Bir ilişkisi vardı, evet, ama çocuğa hiç ama hiç güvenmiyordu. Yanımda mesajlaştığıda oldu ama onu sevdiğini hiç düşünmedim. Kendi ağzı ile 2-3 ay öncesinden bitirmişti bence o ilişkiyi beyninde.. Ona zerre kadarda güvenmiyordu. Benimde çıkmaya başladığında da ondan yeni ayrılmıştı. Belkide ayrıldıklarında en son çıktığı çocuğu bilmem kaç ay önce görmüştü..

Benimde ayrılma nedeni olarak ilk önce annemi öne sürdü. Bu arada birşey daha itiraf edeceğim sana sevgili okurum.. Ben ilk defa birisi ile çıktım. Evet.. Bu yaşıma gelmeme rağmen ilk defa bir kızın elinden tutup sevgilim diye dolaştırdım. Annemde benim ilk ilişkime acılık kattı. Geceleri birkaç defa onunla konuşurken ben kızdı bana. Sesleri malesef dobide duydu.. Bu bir deil iki deil. Baya bi oldu bu şekilde. Dobide annen şimdiden istemiyor yarın öbür gün biz evlencez diye karşısına çıkarsak hiç kabul etmez diye ilk neden olarak bunu söyledi.. Halbuki ne dobi annemi tanıyo ne de annem dobiyi tanıyor. Annem dobinin adını dahi bilmiyodu. Açıkcası bu neden beni tatmin etmedi.. Msnde konuşurken ben ısrar edince asıl mesele dediğim konuya geldi ve nedenini açıkladı...

Bendne önce çıktığı çocuk.. En son konuşmamızde "Onu seviyorum" dedi bana.. "Senin yanındayken her zaman mutlu oluyorum. Ama ayrılıp eve geldiğimde o geliyor aklıma. Seni düşünemiyorum" dedi birde.. Bana koyanda bu.. Bir yürekte iki sevgi olur mu? Bir kalp nasıl olursa çift taraflı sever?? Bu ihanet değilde nedir! Madem onu seviyorsun neden benimle bir aydır berabersin! Neden! Kendine oyuncak mı arayordun! Eminimki bu satırları dobide okuyacak.. Kusura bakma dobi bir yerlere haykırmam lazım yoksa içinde büyük bir det olur.. Üzme sen tatlı canını.. Benim bu söylediğim kelimeler sadece kızgınlığımdan dolayı. Zamanla düzelirim. Seni hiç üzmedim şimdiye kadar. Aksine nasıl mutlu etsem diye düşündüm her zaman. Sanırım son bir ayda da yeterince mutlu bir sevgili rolunu çok iyi bir şekilde beraber oynadık. Sonuç oolarak ayrıldık..

Ben sadece yürekten seven birisiyim. Cinsel arzular üzerine ilişki kurmayı sevenlerden hiçbir zaman olmadım. Eğer bu şekilde ilişki kurmak isteseydim şimdi tam bir piç modunda ortalıkta kız tavlama ve sevişme makinası gibi gezer çok iyi şekildede işimi yapardım. Başarılıda olurdum. İstemedim.. Hiçbir zaman bu şekilde şeyler düşünmedim. Bana koyan dobinin bu şekilde benden ayrılması oldu. Birbirimize karşı her zaman dürüst olacağımızı söylemiştik. İkimizden birisi bir başkasına aşık olursa söylecekti. Tamam dobi başkasını seviyordu belki ama neden bir aydır benimle beraberdi o zaman :'( Neden! Daha erken ayrılsaydık keşke. Şuanda deliler gibi seviyorum dobişimi :'( Yüzüme karşı söyleyipte çekip gitseydi bari..

Kendimi çok çabuk kaptırıyorum birisine. Benim ona olan bu sevgilim kıvılcımları 1 ay önce değil 2-3 ay öncesindne başladı. İlk başlarda söylemedim. Sazanlama herşeye dalmam. Zaman içerisinde olay şekillenincede söyledim. Kabul etti.. Mutlu mesut yaşarken yine o bozdu bunu.. Ona kızmıyorum. Özür dilerim dobişim yukarıda yazdıklarımdan dolayı. Sana kızamıyorum :'( Arada bir kızardım ama seni üzmek için değil, hatalarını düzeltmen için. Bazende eğlencesine kızardım sana. Sana asıl düşüncelerimi uzun uzun yazdım msnden dobişim. Zaten başka bir şekilde konuşma fırsatı dahi vermedin bana. Beni anlayacağını umuyorum.

Eğer birgün geriye dönmek istersen ben her zaman burdayım. Ama nolur geriye döneceksen yüreğimdeki sana olan sevgim bitmeden dön.. Geç gelirsen ortada ne ateş kalır nede kül...

Öyle Böyle

2009-02-17T22:23:00.001+02:00

Bloguma son zamanlarda daha az yazı yazmaya başladım. Bu durum beni gerçekten çok rahatsız ediyor. Hergün işten eve geldiğimde "bu akşam yazacağım" diyorum ama dediğimi yapamıyorum..

Herne olduysa yeni bi işe başlamala oldu. Evimde bilgisayarım ve interntetim var ama eskisi gibi oturup blog okuyacak zamanım olmuyor. Eve zaten yorgun bir şekilde atıyorum genelde kendimi. Yemeğimi yiyip kafa dinliyorum ardından. Erkenden uyumayada başladım. Normalde 1-2den önce felan uyumazdım şimdi saat 12 oldumu benim gözler kapanma moduna gidiyo. Aşkıma bazen mesaj atıyorum. O da cevap yazıyo ama ben cevabı anca sabaha okuyorum.. Hemen uyuyakalıyorum. Kendimi tutamıyorum. Gerçektende yoruluyorum biraz ama alışıyorum yavaş yavaş..

Geçtiğimiz cumartesi günü sevgililer günüydü. Dobişimle ilk sevgililer günümdü.. Gayet güzel bi şekilde geçti cumartesi günümüz.. Fazla açıklayıcı bilgi vermicem ama mutlu ve mükemmel bir akşam geçirdiğimiz söyleyebilirim...

109'a bir daha gidermiyim bilmiyorum ama hiç unutmicam orayı. Geçtiğimiz pazar günü kursa gittim. Dobişimin babası rahatsızlandığı için kursa gelemedi. Ciddi bişe yokmuş hastaneye dahi gitmemişler ama ben hastaneye felan gittiler sandım.. Kursu ekince bu ve bende kursta olunca dayanamadım.. Bi arkadaşı ile taksime gidiyomuş.. Bana mesaj attı bende kurstan kaçtım onun yanına gittim.. Birde 109'uda açıklicam (: Taksim meydandayken aşkıma mesaj attım ben geldim diye. Tanıdığım bi arkadaşı beni almaya geldi. Aldı beni gittik bunların içtiği bara... Dobişim beni taksime çağırdığında ayıkmışş. Ben gelene kadar içimişte içmiş.. Bu kadar içmesine kızdım açıkcası. Olan oldu zaten. Bu içmiş kafa bi milyon.. Arkadaşları ben geldim diye o kadar sevindi ki anlatamam (: Dobişim içince çok konuşuyo yerinde durmuyo. Kıpır kıpır oluyo. Ben gittiğimde yine konuşup duruyodu. Biraz susturmaya çalıştım ama yok.. Susmuyo.. Konuşarak rahatlamıştır sanırım...

Herşey güzel lay lay lom.. Eğlendik felan derken bardan çıkıyoruz.. Dobişimi 2 defa lavaboya götürdüm. İlkinde kusmadı ama ikincisinde kustu. Biz kalkana kadarda anca ayıldı zaten.. Kendne geldi yani.. Hesabı bi istedik 109 ytl.. İçtikleride 3-5 bardak vodka. Ner neyse hesap bana ağır geldi. Yani fazla oldu. Hep berber arkadaşlarla hesabı ödedik çıktık. Hiç kimse o kadar çok hesap beklemediği için şaşırdı herkes. O yüzden 109 dedik o bara.. Bundan sonra oraya gideceksek 109 deriz artık.. Sanmıyorum bi daha gideceğimizide.. Çünkü aşkımın öyle durduk yere içmesini istemiyorum.Oraya gittik mi içmeden olmaz. Ben dahi içerim. Dayanamam.. O yüzden gitmicez (:

Son zamanlarda işlerim yoğun olduğu kdar hayatımda hareketlendi.. Hatta geçenlerde Kanada'dan bi müşteri gelmişti. Böyle melez gibi bişe. Ne zenci ne beyaz, melez işte.. Onunla dolaştım biraz.. İşlerini halletmesine yardımcı oldum.

Ben dobişimi çok seviyorum sevgili günlüğüm.. Bak bu yazıyı onlarca kişi okuyo. Sevgili okurlarım sizde biliyosunuz ama olsun ben yinede dicem.. Ben dobişimi çok seviyorum..

***

Rahat yazar olan Ahmet beni mimlemiş geçenlerde. Bu mim olayını her nekadar sevmesemde bazen hoşuma gidiyor. Konuda "yakından takip ettiğim bloglar". Benim yakından takip ettiğim blogları bilmeyeniz yoktur heralde.. Blogumunun sağ tarafında bulunan "güzide filmler" alanındaki bütün blogları yakından takip ederim. Hatta her yazıyı okurum. Ama son 20 gündür nerdeyse hiçbirisine bakamadım :( bundan dolayı güzide filmler arasında yayın yapan blog arkadaşlarım sizlerden özür dilerim.

Yazayım Artık Be!

2009-02-09T20:17:00.004+02:00

Son günlerde kafamı kaşıyacak zaman bulamıyorum desem hiç yalan olmaz sevgili günlük ve pek çok sevdiğim okurlarım.. Hepinizi seviyorum be (: Şaka felan deil bak bu gerçekten seviyorum. Ama en çok dobişimi seviyorum...

Son bir haftadır "Bu akşam yazcam","Nerden çıktı şimdi bu iş tamda yazacaktım","Çok uykum var yarın yazarım" gibi cümleleri çok kullanır hale geldim yaw. Bir önceki yazıda birkaç arkadaşda sağolsun ilgilendi ve sordu. Artık yazmicak mısın gibisinden. Bende devam etcem dedim. Neden yarım bırakayım ki? Dimi yani? Birde hayatımın aşkını bulmuş ve onunla mükemmel bir hayat yaşmaya başlamışken neden bırakayım..

Neler oldu neler sevgili okurlar.. Dobi hayatıma girdiğinden beri kendimde çok güzel bir hayatım oldu diyebilirim. Yıllardır kendimi bu derece mutlu hissetmiyordum. Daha doğrusu mutlu olamamıştım kendimce.. Dobi hayatıma girdi, gerçekten mutluluğu yaşamaya başladım.. Ardından bir işe girdim, serbest olarak çalışıyordum. İşim iyidi ama ofiste çalışmam benim için daha iyi olacak. İşe başlayalıda bu hafta sonu 2 hafta olacak işte..

Kriz ortamı var ama bizim işler tırıkırnda vala. Kafamı kaşıyacak vakit bulamıyorum. Gün içerisinde arasıra yaptığım kaçamaklar ile aşkıma mesaj felan atıyorum. Ben yoğun bi şekilde çalışırken aksine o da akşama kadar oturuyor. Oturarak para kazanıyo işte (: Gerçi benim işimde onunkinden pek farksız ama olsun. Herşey mükemmel gidiyor sevgili okurlarım. Dobi ile her fırsatta buluşuyoruz. Malum o da çalışıyor bende.. İkimizde en erken (hafta içi) akşam 8 gibi buluşabiliyoruz. Bazen hafta içi akşamları bazende haftasonları buluşuyoruz. Kursta bu hafta sonu başlıyor. Hemde bi sınav olcak ki aman allahım.. İşimiz zor vala. Sevgililer günüde cumartesi gününe denk geliyo iğrenç bir durum bizim için... Pazar günü sınav var cumartesi günüde kurstaki hoca konuların alayının tekrarını yapacak.. Gitsek bir dertt, gitmesek başka bir dert.. Off ne yapcaz bilmiyorum.. Mecburen gitcez gibi..

Dobişimle en son pazar günü buluştuk. Aradık konuştuk anlaştık felan derken oturduğumuz ilçede bir yere gidelim dedik.. Ben buluşma yerine giderkenee aşkım aradı. Arkadaşları ile bakırköyde bi cafede buluşmamızın iyi olacağını söyledi. Buluşacağımız kişilerde sevgilimin yakın arkadaşları diyebilirim. Biz kararlaştırdığımız yerde buluştuk aşkımla oturduk biraz sonrada bakırköye gittik.. Orda da eğlendik biraz. Güzel oldu ya.. En güzel günlerden birisiydi. Her ne kadar yağmur yağasada yılmadık (:

Bundan sonrada düzenli olacak yazacağım sevgili okurlarım. Sizde filmlerde sahne almayı unutmayın yeter..

Dobişimle En Güzel Günlerimin Başlangıcı

2009-01-26T19:57:00.011+02:00

Eveeettt.. Sonuçlar açıklandı efenim. Karnemizde hiç zayıfımız yok. Bol sevgi, saygı, öpücük, aşk, mutluluk ve huzur dolu karnemiz..

Geçtiğimiz pazar günü yani dün dobişimle buluştum.. Yine her zamanki gibi yerimizde buluştuk, beraber Beyazıta gittik.. Ordan kolkola Eminönündeki Burger King'e kadar yürüdük.. Yürüyerek gezmek hoşuma gidiyor ve sanırım bunu o da seviyor. Beraber yürürken birkaç dal sigarayıda içmeyi ihmal etmedik. Burger King'e girdik aldık yiyeceklerimizi yedik ve sohbet ettik biraz.. Ardından da gülhaneye doğru yürümeye başladık.. Allahtan hava o gün güzeldi. Cumartesi günü felan biraz yağmur yağmıştı..

Gülhaneye girdik beraber.. Kafamda yavaş yavaş ona kendi halimi nasıl anlatırım diye düşünmeye başladım.. Son günlerde zaten iyice yakınlaştık.. Çok konuşuyor ve mesajlaşır olduk.. Geceleri geç saatlere kadar msnden görüşmeler felan derken iş iyice ilerledi.. Sevgili gibiydik Gülhaneye girerken ama bu olayın hiçbir şekilde adını koymamıştık.. Gülhanede ilerlemeye başladık.. Biraz yürüdükten sonra bir bankta oturduk.. Oturduk en az 30 dakika felan sohbet ettik.. Havadan sudan, ordan burdan felan deren baya konuştuk..

Dobişim şimdi bana karşı atağa çıktı. İllede bana söylettircek ilk cümleyi "Seni seviyorum.." Herneyse.. Öyle böyle derken ben aklımda uzunca durumu anlatmayıda düşündüm ama olmadı. Zaten herşey ortada, anlatacak bir şey yok.. Direk konuya daldım ve söyledim bir çırpıda.. İnanın o anda o kadar çok mutlu oldum ki anlatamam.. Sevipte karşılığını almak gibi birşey yok ya.. Sonra sarıldım ben dobişime, öptüm sonrada... Ardından kadının biri bi gül uzattı "Bu güzel bayana bir gül almazsanız olmaz." dedi.. Bende aldım dobişime ilk gülümü.. Her ner kadar o anda istemesede benim hoşuma gidiyo böyle şeyler yapmak bazen..

Dobişimle biraz gülüştük eğlendik gülhanede.. Ben üşümeye başlayınca kalkıp biraz gezelim dedik.. Gülhanede yine biraz gezerek çıktık.. Ardından Sultan Ahmet'in yakınlarında bildiğim güzel bir cafeye geçtik oturduk.. Orda doyasıya sarıldım, seni seviyorum diye haykıran gözlerinin içine doyasıya baktım.. Soğuk ellerimi ısıtan birisi ile dizdize dakikalar geçirmenin huzurunu yaşadım.. Uzun zamandır yaşayamadığım mutluluklarımın acısını çıkarırsasına çok mutlu dakikalar geçirdim dobişimle.. O benim için şuanda hayatımın yeni bir yaşam kaynağı.. Onu her dakika göresim, konuşasım, sarılasım, doyasıya öpesim geliyor... Dobişim seni çoook seviyorum..

Cafede biraz oturduk ardından kalkmaya karar verdik.. İkimizinde gidesi yok ama mecburen gitmek zorundayız.. Dobişimi bir arkadaşı aradı, bir yere davet etti.. Bende dobişimin gitmesine engel olmadım.. Gitsin eğlensin, her zaman benimle duracak hali yok ya.. Ama her dk yanımda olsada yine bıkmam bu dobişimden (:

Mecnun modumdayım sevgili okuyucularım.. O yüzden fazla yazamayacağım.. Kendinize çoook iyi bakın.. Sizleri tanımasamda seviyorum..

Sadece Senin Olmak

2009-01-21T19:09:00.009+02:00

Nerden ve nasıl başlayacağımı bilemiyorum değerli okuyucu.. İnan o kadar mutluyum ki anlatamam.. Uzun süren yalnızlığımı bozacağım!..

İlk buluşmamızda olanları daha önceki yazılarda size anlatmıştım. Gayet güzel bir buluşmanın ardından ikinciside geldi.. İkinci buluşmamıza doğru mesajlaşma işimiz dahada arttı. Telefonumdaki beleş dakikaları daha onun için kullanmaya başlamamıştım buluşana kadar.. Buluşma birincisi gibi aynen devam etti diyemicem çünkü bu buluşma ilkine göre daha güzeldi. Yine aynı yerden aldım onu, aynı şekilde taksiye binip gittik mekanımıza.. Aynen oturduk konuştuk doya doya.. Gerçi yetmedi o zaman dilimi ama olsun..

Bu buluşmada daha çok ben kendimden felan bahsettim... O bi konu açıyodu ben bişeyler söliyodum felan işte.. Öyle böyle devam ederken evden aradılar bunu.. Arkadaşları felan gelmiş.. Erken kalktığımızı zannetmeyin yine takıldık biraz sonra kalktık gittik..

Buluşma güzel geçti demiştim.. Bu sefer yine taksiye bindik ama ben evine kadar bırakmaya karar verdim.. İnan okuyucu, takside giderken "yol hiç bitmese.ç hep böyle göz göz diz dize sohbet etsek" diye dua ediyorum.. Ben kendimi dobiye acayip bi şekilde kaptırdım ya.. Gelsin yanıbaşımda otursun.. Saatlerde doya doya bakayım ona.. Sevsin beni ölünceye kadar, hep beraber olalım istiyorum. Her dakika sesini duymak, onun başını göğsüme yaslayıp saatlerde hayaller kurmak istiyorum...

İkinci bulşmadan sonra daha sık mesajlaşmaya başladık.. Smsler suyucu çekince bende aramaya felan başladım.. Onun şirket hattı üzerinden iletişim kuruyoz. Kendi hattı normalde Turkcell.. Şirkette buna faturalı avea vermiş.. Avea üzerinden konuşuyoruz mesajlaşıyoruz felan.. Bende bi tane fazladan avea hat vardı.. Kapanmıştır belkide. Kontür alıp açtırıp ona vercem. Şimdi şirketin hattını kulanıyo ya sonra sorun çıkartmasınlar.. Sonra gider döverim ben dobinin patronunu felan olmaz yani..

Dün kadıköye gittim, bir işim vardı onu halletmek için.. Gittim hallettim dönüşte aradım bunu.. 66 Dakika beleş sürem vardı, hepsi bitti.. Kontürde azaldı, smsler zaten suyunu çekti.. Ne yapcam bilemiyorum ya.. Kontür almam lazım acilen... Gerçi 66 dakikanın hepsini dobide harcamadım ama nerdeyse yarısı ona gitti dün.. Onunla konuştum sonrada Ankaradaki kankamı aradım onunla felan konuştum.. Anlicanız dobi ile olacak.. Başka bişe demeye gerek yok..

***

Yukarıdaki satırları yazarken gayet huzurlu ve mutluydum.. Şimdi ise mod değiştirdim diyebilirim.. Kendime hakim olamıyorum. O yawşağı gidip sikinden tavana asmak geliyor içimden.. Daha önceden bi ipnenin dobiye yawşadığını söylemiştim ya.. Bu eleman bugün dobiye söylemiş.. Sendne hoşlanıyorum felan diye.. Ulan seni bi s.kerim.. Sen kimsin lan :@ :@ Sinirlendim ama dobi ile konuşurken bunu belli etmemeye çalıştım.. Dobi durumu sadece bana söylediğini söyledi.. Buda birisinden hoşlanıyomuş. Bende "benimde birşeyler diyesim var şuanda zamanı değil" dedim.. Bir ara dobim ile buluşup Gülhanede gezcez.. O zaman söylemeyi düşünüyorum durumu tamamen.. Mutlu bi şekilde girdiğim Gülhaneden umarım dünyanın en mutlu insanı gibi çıkarım.. Bana dua edin arkadaşlar...

Seni Bakışlarımla Döverim Ben

2009-01-19T00:46:00.003+02:00

Son günlerde sinirlerim iyice bozuldu.. Öküz gibi bön bön sağa sola zorla gülümseyerek bakan birisi haline geldim desem ihç yalan olmaz.. Eyy okuyocuu! Duy feryadımı..

İnan gerginim ve keyifsizim bu satırları yazarken.. Dobi benim sinirlerimi gerdirmeye başladı.. Ulan kendimi bazen şanslı bazende uzaylı gibi hissediyorum. Bişe sorar kendime göre en uygun cevabı veririm. O da "bak bu da farklı bişe :) " diye cevap yazıyo. Lan ben gökten mi düştüm.. Bana göre çok normal şeyler ona göre çok farklı. Biz ayrı dünyaların insanlarıyız sanırım.. O aydan geldi bende doğma büyüme dünyalıyım ya da tam tersi durum.. İnan bazen sinirleniyorum..

Aslında sinirlenme nedenim bu değil.. Kendimi marjinal birisi gibi hissetmeme neden oluyo dobi.. Ona göre farklı birisiyim. Gece saat 1 gibi film seyretmem, kitap okumam, tv izlemeyi sevmemem, tvde de izlersem nadiren reklamları izlemem, çok iyi olmam, zeki olmam.. Ona göre say say bitmez aq. Bok mu var bende anlamadım..Herkesin yaptığı şeyler lan bunlar.. Gerginim ondan birazda küfürlü yazıyom okuyucu kusura bakma vala..

Asıl kızdığım ve beni geren konuya gelcem.. Elemanın birisi dobiye yawşıyo.. Bildiğin asılıyo.. Hadi arkadaşım asılıyosan söyle bizde ona göre hareket edelim. Sevgili olduysanı haberimiz yok ise söyle bilelim.. Geçtiğimiz cumartesi günü kurs çıkışu arkadaş ortamımızdaki bi kız "hadi yemek yemeye gidelim hep beraber" dedi.. Geniş bi arabası olan arkadaş var, sağolsun aldı bizi güzel bi yere götürdü.. Yemeğe geçtik siparişleri verdik.. Dobi karşımda onunla oturuyo. Yanyana oturdular.. Banane otursunlar umurumda deil.. Bunlar elele tutuştu felan.. "Oha! Noluyo Lan!" dedim.. Beraber misiniz dicektim şimdi ayıp olcak.. Neyse banane aq, isterse kucak kucağa otursunlar ama bana dokunan dobinin yaptıkları.. Ulan dobi! Ya ben öküzüm yanlış anlıyom ya da sen öküzsün başkasına yawşıyon.. Ben kıskanırım arkadaş.. Biri ile birşeylere başlayacaksam ona kimse dokunmicak..

Bilmiyorum ama öyle bir kıskançlık var bende.. Benim o anı gördükten sonraki bakışlarım değişti.. Bakışlar sert gergin moduna getirildi efenim.. Yemeğimizi yedik.. Ardından bir sigara istedim dobiden yaktım içtim bi tane.. Beklenmedik bir şekilde çay servisi geldi.. Aq sigarayı bıraktım kursa başladıktan sonra içmeye başladım yine.. Neyse çay ile bi tane daha içtim sigara.. Bakışlar değişmedi. Dobi, ben ikinci sigarayı içerken çocuktan ayrıldı.. Bakışları felan deişti onunda.. Gergin, üzgün gibi bakıyodu.. Masadaki diğer arkadaşlarda mesajlarla uğraşıyolar, filmler hakkında konuşuyolar felan. Benide konuşmaya katıyolar, aq zorla gülüyom resmen ama varya.. Yanımdaki elemana bi kafa atcaktım nerdeyse.. "Yeter ulan! Zaten derdim var.. Gidin başımdan!" diyesim geldi ama yanımdaki elemanın suçu ne..

Yemeği yedik ordan ayrıldık.. Arkadaş arabası ile evime yakın bi yerde beni ve diğer arkadaların hepsini orda bıraktı. Zaten genelimiz aynı bölgede oturuyoz, sadece dobi farlı yerde.. Oda bizimle indi.. Diğer kızla kuaföre gidip saçlarını felan kestirceklermiş.. İndik hep beraber biraz yürüdük.. Üç erkek, iki kız olarak 5 arkadaş yürüyoruz.. Kızlar bi yere gidecek erkekler bi yere. Öyle bi yol ayrımına geldik.. Diğer kız iyi akşamlar dedi geçti bi kenara. Onunla vedalaştık.. Sıra dobiye geldi. "Hadi iyi akşamlar arkadaşlar :D " dedi.. İbnece sırıtarak elini uzattı. Ben hiç ciddiyetimi ve islifimi bozmadan "sanada" dedim. Zaten sinirli ve gerginim. Ona yawşayan elemanda yanımda.. Ben kendi yoluma doğru yöneldim. Bu eleman gitti kızla yanak yanağa öpüştü felan sonra ayrıldık..

Bende o sırada kardeşimi aradım, daha doğrusu önce o beni aramıştı.. Ben arkadaşlardan ayrıldıktan sonra nargile içebileceğim bi yere gidecektim kardeşimi aradım tekrar.. Ben gittim oraya sonra oda geldi takıldık felan işte..

Anlicanız ne bok yediğim belli değil. Hayal gücüm kendince iyidir.. Çok hayal kurarım. Sikim öyle hayalleri.. Ne yapsam bilmiyorum.. Ben sadece beklicem.. Birce şunu söylim ya hazır aklıma gelmişken.. Hani ben dobi ile bir ara buluşmuştum ya.. Şimdi bi daha buluşalım diyo ama bu sefer senden bahsetcez felan diyo.. Bende belki olur felan dedim. Aq zaten sıçtın resmen beynime ortada hiç bişe yokken... Belki bu hafta içi yine önceki gittiğimiz yere beraber gider ve takılırız. Bak bu yazıyı yazarken ara ara msnden yazdı felan konuştuk. Şimdide cepten mesaj attı.. Hadi hayırlısı be.. Kendi görüşümcede dobi o kadar fena değil.. Teyyarecimin dediği gibi en azından denemek gerekir diye düşünüyom ben.. Beni bi kız etkilemek istiyosa etkiliyici iki bakış atması yeter vala.. Bakışları çok güzel dobininde.. İlişkilere sadece bel altı amaçlar için başlayan birisi değilim.. Hatta dobinin böyle bi amacı varsada başlamadan biter o olay zaten..

Son olarakta bi müzik eklim. Bana gelen göndermelerden birisi...

Neler Oluyor Bana?

2009-01-16T17:14:00.005+02:00

Geçen gün kırmızılının blogunda okumuştum.. "Kanka ayağı g*t ayağı.." olayını.. Sanırım benim durum g*t ayağına dönecek gibi.. Konu tabii ki de dobi.

Geçen hafta sonu kurstan bir arkadaşın doğum günü pastasını yeme macerasından sonra hafta içi ilk defa beraber buluştuk.. Baş başa güzel vakit geçirdik.. Bunun bi sevgilisi var uzun zamandır beraber olduğu.. Kurs saatleri dışında dobi ile msnden konuşuyoruz hemde cepten mesajlaşmaya başladık. Gündüzleri ikimizde çalıştığımız için genelde msnden ara ara görüşüyoruz.. Geceleri ise adeta bizim en güzel zamanlarımız gibi bişe oluyo.. O bişe yazıyo konu açılıyo, uzuyoda uzuyo.. Mesajlaşıyoruz...

Bazı şeylerde yardımım çok dokunuyo ya da çözüm önerilerim onun çok işine yarıyo demek ki bana kurtarıcım diyor. Tatlım, canım, cicim, kurtarıcım felan derken iyice samimileştik.. Ben tırsıyorum. Neden mi? Puccayı takip edenler varsa belki bilir. Bu kız çok güzel bişe demişti.. Aynen bende yazıyom bak şimdi... "Ben bir erkekten hoşlanır ve arkadaşımda hoşlanırsa o erkekle çıkarım. Bu bir mağazada bir elbiseyi ikimizinde beğenmesine benzer ve elbiseyi ben alırım. Birde asla arkadaşlarımın sevgilileri ile çıkmam.. Neden mi? Çünkü bu, kızın evine gidip dolabından elbisesini alıp giyinmeye benzer.." Vala bu kızı bu cümlesinden dolayı alnından öpüyorum.. Çok güzel söylemiş.. Bende sevgilisi ile arkadaş değilim ama çocuğun dolabından gömleğini giyinmiş gibi olmak istemem..

Şimdi dobinin sevgilisi var dedim ama bununla araları hiç güzel değil.. Kızın ona karşı zerre kadar güveni kalmamış.. Beraber buluşmaya gittiğimizde bana sevgilisinden bahsedecekti, sonuçta buluşmaya gittiğimizde ikimizde sıradan iki arkadaştık.. Bu sevgilisinden bahsetti biraz.. Sevgilisi dobiyi aldatmış.. Kızda bunu kaldıramamışş. "Eğer benden başka birisine aşık olursan, ben aradan çekilirim mutlu olursun" demiş dob ama bu dengesiz aldatmış işte.. Kızda güvenmiyo işte. Ayrılmalarına ramak kalmış durumda.. Nerden biliyosun dersen, görünen köy klavuz istemez.. Birde bu yazıya başlamadan önce msnden konuştuk "ayrıldık gibi bişe" dedi bana.. Şu sıralarda da bana gönderme yapıyor, farkındayım.. Benden hoşlanıyor, açık bariz ortada.. Bende emin değilim ya :s.. Zamanında yediğim darbeler yüzünden çok acı çekmekten korkuyorum.. Gerçi bu kız onu yapmaz ama..

Kişisel olarak ciddi, nerde ve nasıl konuşması gerektiğini bilen, boş boş konuşmaktan nefret eden, boş ve çok konuşanları yerine göre umursamayan, kendince yakışıklı ve karizmatik birisiyim.. Kendimi övmüyorum.. Herkesin bir kusuru vardır.. Belki bana göre böyleyim ama başkasına göre kim bilir nasılımdır. ama şunu söyliyebilirm, şimdiye kadar arkamdan bir tek kötü kelime dahi söyletmedim bundan sonrada söyletmem umarım.. Kendimide böyle bazen çok kaptırıyorum.. Birisi benden hoşladımı bende ona doğru ilerliyorum.. Kendimi alamıyorum ama kontrol etmem lazım kendimi.. Artık yoruldum.. Uzun zamandırda yalnızım.. İnan ki yalnızlık kadar kötü bişe yok :'( Ankaradaki kankam, İstanbuldaki üniversiteden arkadaşlarım, İzmirdeki çocukluktan arkadaşlarım olmasa ben bir hiçim.. Evet ben bir hiçim... İstanbulda yakın çevresinde kuzenleri ve amcaoğlullarından başka kimseyle takılmayan birisiyim.. Kafasına s*çtığımın kuzenim yüzünden diğer arkaşlarımla aram açıldı. Şimdi hiç görüşmüyoruz bile.

Ben ne yapcam bilmiyorum.. Kız ile buluşmaya gittiğimizde onu almak için gittiğimde ilk defa yanak yanağa öpüştük.. (dobi ile ilk o zaman oldu.. normalde herkeslede öyle öpüşmem, tokalaşmak yetiyo..) Biraz yürüttüm onu, koluma felan girdi.. Hava yoğmurluydu biraz, düşmemek için.. Arabam olmadığı için bi taksiye bindik ve istediği yere gittik.. O benle konuşurken bende onun gözlerine bakıyorum.. Beni bitiren hep gözler olmuştur.. Bir kişinin duygusunu düşüncesini tahmin edebiliyorum bazen, o anda ki.. Sanki "ben seninim" gibi bakıyordu bana.. Ama o başkasınındı.. O anda başkasına aitti.. Sanki "sevgilime hiç güvenmiyorum.. ondan ayrılıp seninle olmak istiyorum" der gibiydi.. buluşmamızda sadece o dengesiz sevgilisinden bahsetmedi.. Anılarımızı dertlerimizi felan anlattık birbirimize.. Çok güzel bir şekilde sohbet ettik, yeidk içtik..

Saat ilerleyinde kalkalım dedik.. Daha doğrusu bana kalsa belki dahada otururduk ama inan ki zaman o kadar çabuk akıp geçtiki anlamadım.. Yine bi taksiye bindik, evimize doğru gittik.. Yol üstünde eve onun evine doğru giderken benim evim daha yakın.. Bende evime yaklaştığım anda "ben burda ineyim.." dedim. Cebimden çıkartığım parayı taksiciye uzattım ve "bayanı istediği yere görür müsünüz?" dedim.. Onun ağzından "Çok güzel bir akşamdı.." cümlesi çıktı.. Tokalaştık felan bende "Evet güzeldi.." dedim arabadan indim.. İndim sonra pişman oldum indiğime ama ne yapcam bilemedim.. Neyse ben indikten sonra "eve gidince mesaj at bana" felan dedim o da evine girince haber verdi.. Takicide bizi sevgili sanmış (: Kıza nasisat felan vermiş.. "Kaçırma o çocuğu. İyi birisine benziyor. Belli ki seni seviyor" felan demiş.. Sallamışsın be amca (:

Neyse öyle böyle devam ediyor işte hayat.. Sence Neler Oluyor Bana?

Yeni Yakın Arkadaşlıklar

2009-01-14T00:48:00.003+02:00

Yeni sayılmazlar pek.. Kasım 2008'den beri her hafta sonu mecburen görmek zorunda kaldığım kişiler bunlar.. Kendimi daha fazla geliştirmek için gittiğim bir kursta tanıştım onlarla.. İyi niyetli, olabildiğince samimi bir arkadaşlık ortamı var kursta..

Kursta gereğinden fazla kız var.. Sınıfta toplam 10 kişi varsa mesela 7 tanesi kız.. Bende böyle çok kızlı ortamda durmayı sevmiyorum.. Rahat edemiyorum ama alıştım artık.. Kurs ilk başladığı zamanlarda oluşan bir arkadaş ortamı var o devam ediyor.. Hatta sınıftaki en etkili arkadaş grubuyuz diyebilirim.. Bütün etkinlikleri felan biz yapıyoruz. Bizden çıkıyor fikirler.. Diğerleri ot gibi gelip gidiyor, zaten sınıftaki herkeslede öyle muhabbetim yok. Sadece selamlaşırız o kadar.. Küçük gördüğümden felan değilde fazla konuşmam, yerinde konuşurum ondan.. Zaten çoğu kız.. Ne tür konu açıpda konuşayım..

Kurs ilk başladığı sıralar.. Tenefüste dışarı çıktım ben.. Girişte bekliyorum, biraz hava alayım dedim.. Ders saatleri uzun.. Bi kız elinde bir bardak çay ile geldi yanıma doğru.. "Burda dursam sorun olmaz dimi?" dedi geldi yanıma.. Biraz konuştuk felan.. İlk arkadaşım bu kız oldu.. Ardından biz ordayken 2 tane daha çocuk geldi.. Bide iki kardeş var kursta.. Bi kız bi erkek.. Bunlarda geldi yanımıza.. Böyle oluştu bizim ortam.. Hep bu kişiler ile beraber takılmaya başladım. Bir-iki hafta sonrada bir kız daha dahil oldu yine bizim takıma.. Onunlada hemen kaynaştık..

Kurs başlayalı nerdeyse bir ay olmuştu, ondan sonra hep beraber arkadaşlarca toplanıp bir yerlerde takılmaya başladık.. Bi kız var kurstan.. Şuanda aramız oldukça iyi.. Samimileştik iyice.. Böyle sevgili olayı değil yanlış anlamayın sadece iyi anlaşan iki arkadaşız.. Ben buna dobi diyeyim.. Çünkü bundan sonra bu kızdan bahsederim heralde.. Herneyse bu ilk buluşma fikride dobi'den çıktı.. Kız kendince aktif işte.. Benden çok sosyal hayatı olduğu kesin ama (:

Bu şekilde yedi kişi felanız hep beraber takılan.. Yani kafa dengi yedi kişiyiz.. Biri muhasebeci, biri öğretmen, biri elektornikci biri bilmem ne vs vs... Seviyeli ve güzel bir arkadaşlık ortamı var.. Ben biraz dobiden bahsedeyim :) Kız matrak..

Sevgili okuyucu.. Bildiğin gibi ben nargileyi severim.. Hoşuma gider içmesi.. Bu da ilk buluşmada böle diyo "Nargilede içeriz dimi?" "Bende nargileyi seviyorum" felan.. Gittik o akşam bir cafeye.. İlk önce birşeyler yeyip içtik ardından nargile istedik. O kadar kişi arasında onla ben içiyoz nargileyi. Sigara içen 2 kişi var biriside dobi.. Sigara dahi içmiyo millet (: Ben aldım nargileyi içmeye başladım.. Aradan biraz zaman geçti "Bery bende içsem nargileden biraz (: " cümlesini dobiden duydum.. Bende nargileyi ona verdim içsin diye.. Bu bir-iki-üç çekiyo.. Biraz sonra "Al sen devam et Bery.." dedi.. "Hani lan seviyodun, hep içiyodun :D" dedim.. "Yaa başım ağırmaya başladı ondan içemedim." felan dedi ama ben yemedim.. Beş dk nargile içmekle baş ağırmaz... Ben bazen saatlerce içiyomda bişe olmuyo ona noldu 5 dk da..

Geçtiğimiz cumartesi akşamıda güzel bir ortam vardı.. Kurstan bir erkek arkadaşın doğum gününü bir cafede kutladık..Bu yüssüz arkadaş dobiden doğum günü pastası yapmasını istemişş. Dobide dayanamamış yapmışş. Zaten baya hamarat bizim bu dobi.. Banada demişti dobi.. "Doğum günün ne zaman? İstersen sanada yapayım pasta? Neyli seversin?" dedi.. İstedi söyledim doğum günümü ama bende ona dedim ki "Gerek yok yapmasanda olur.. Benim için önemli olan ben söylemeden yapman.." dedim sıyırdım kendimi aradan.. Herneyse.. bu çocuk için dobi pasta yaptı.. O gün kursa getirdi, onu kursun karşısındaki bakkalda buzluğa koydu bu pastayı (: Kursta koyacak yer yoktu.. Çıkıştada hocayıda kafaya alıp gitik bir cafeye.. Pastamızı yedik, eğlendik, yine nargilemizi içtik (yanımda oturan kız devirdi nargileyi o ayrı mesele zaten :D ama yinede içtikk..) sonrada çıktık evimize geldik.. Hocada pastayı yedi gitti... Adamın gitmsi normal evli barklı adam. Çoluğu, çocuğui karısı var..

İşin özü.. Dobi ile aramız iyi.. Yeni kanka adayım olabilir.. Saat 12yi geçtiğine göre bugün diyebilirim sanırm.. Bu akşam saat 7 gibi buluşcaz yine, berabar bi yerde takılcaz.. İfadesini alcam. Derdi varmış (: Bide dobi beni övüp duruyo bazen.. Böyle hava atmayı seven, kendini beğenmiş birisi değilim.. Ona göre ben çok marjinalim. Bazen "gözlerin bugün çok güzeldi.." "böyle ağırbaşlı davranan kişiler çok karizmatik oluyo" gibi çeşit çeşit mesaj atıyo.. Bende sölüyom yapma böyle diye.. Sonra arka bölgemde yükselmeler hissediyorum.. Fazla yükselirse sonra indiremezsiniz alimallah :P :D

Kalan Sağlar Senin Olsun

2009-01-13T00:16:00.001+02:00

Çok sevmişti birisini, delicesine sevmişti.. Gözü ondan başkasını görmüyordu. Onunla geçirdiği her dakika onun için paha biçilemez derecede değerliydi...

Evet, gerçektende çk sevmişti onu... Ona kapıldğı zamanlar; ona göre okulun en güzel kızı oydu, kendisine en uygun kız oydu, en güzel ve en sevimlisi oydu.. Nasıl olduğunu anlayamadı, kaptırdı kendisini ona işte.. Onu deliler gibi seviyor ancak bir türlü söyleyemiyordu.. Çok duygusal bir yapısı vardı. Dimdik uzunca boyu, simsiyah saçları, siyah gözleri, haliyle ve tavrıyla ciddi oluşu, yerinde konuşması, gereksiz ve boş konuşmamasıydı onu o yapan. Kendisi bu şekilde birisiydi.. Karşısında oturan deliler gibi sevdiği kız içinde "Aradığım kişi.." tabirini rahatlıkla kullanabiliyordu. Çünkü onu iyi tanıyordu. Hatta sınıfındaki bazı arkadaşlarıda kızı ona yakıştırıyordu.. O birşey söylemeden en yakın arkadaşı dahi fark etmişti bu durumu..

Onunla çok güzel vakit geçiriyordu.. Onunla en çk sınav zamanlarında ders çalışırken beraber oluyordu. Onun dersleri iyidi. Kıza ders çalıştırıyordu.. Kendince zekiydi ama ilerde ne kadar aptal olduğunu anlayacaktı..

Zaman çok çabuk ilerliyordu. Onunla geçirdiği bu mutlu zamanların biteceğinin farkındaydı.. Kızında ona gereğinden fazla bir yakınlık gösterdiğinin farkındaydı.. Belkide kendisini kaptırmasının nedenide kızın ona normalden fazla yaklaşmasıydı.. Onun kız arkadaşları vardı samimi olduğu ama bu başkaydı.. Seviyordu onu.. Mecnun gibi dolaşıyordu ortalıkta.. Onu kaybetmemek için açılmaya karar verdi... Seviyordu, bunu söyleyecekti ama en yakın arkadaşları olan ev arkadaşlarına dahi söylememişti bu durumu.. İlişkisi tam anlamıyla başlamadan kimseye söylemek istememişti.. Bir akşam ona mesaj attı.. Konuşmak istediğini ve onu okulun bahçesinde beklediğini söyledi... Kız gelemeyeceğini ve yurttan çıkamayacağını söyledi.. İkinci defa yine aynı aksilik devam etti, konuşamadı bizim mecnun.. Üçüncü, dördüncü derken bir türlü fırsat bulamadı bu, kıza açılmak için.. Kıza en son mesajında "sanırım benim zamanlamalarım kötü oluyor.. en iyisi sen uygun bir zamanında bana ulaşırsan buluşur konuşuruz" diye mesaj çekti.. Tabi bu mesajlaşmaların arasında günlük hayatta sürekli görüşüyorlardı.. Kız bazen onun evine gidiyor, bazen okulun kantininde beraberce oturuyorlardı.. Zaten her gün sınıfta görüyorlardı birbirlerini..

Bizim kız uygun olduğu bir zamanda mesaj attı bizim delikanlıya.. Delikanlı hemen apartopar hazırlandı ve kızın yanına gitti.. Kızın aceleci bir tavrı vardı, sanki bir yere yetişmesi gerekiyormuş gibi ayaküstü lafa tuttu çocuğu.. Çocuk durumu anlatmaya başladı.. Henüz sözünü bitiremeden kız büyük darbeyi çoktan vurmuştu.. Çocuk duygusal olduğundan dolayı nerdeyse ağlayacaktı.. Gözleri bir anda doldu.. Onun sözünü bitirmeni beklemeden bir iki kelim söyelebildi ve hemen yanından ayrıldı onun..

Onun yanından ayrıldı, evine doğru ilerlerken hüngür hüngür ağılıyordu.. Evine girmeden bir paket sigarasını aldı ve evine doğru ilerledi.. Tabi evine gidene kdar ağladı.. Bir kaldırımın üzerine oturarak sakinleşmeye ve evdeki arkadaşlarının bu durumu fark etmemeleri için kendisini toparladı.. Gözündeki yaşları sildi evinin kapısını açarak eve girdi. Direk odasına gitti ve yatağına girdi.. Ağlamaya devam etti... Ağladı, apladı, ağladı... Gereğinden fazla ağlamıştı o gece.. Böyle birşey beklemiyordu..

Aradan biraz zaman geçti.. O aklına geldikçe hüzünledi ilk zamanlar.. Onun adını dahi duymak çok canını acıtıyordu.. Bu karşılıksız aşktan geriye sadece okul zamanlarında beraber çektikleri bol gülücüklü fotoğraflar, videolar, yaşanan anılardan başka bir şey kalmadı.. Cep telefonunda kayıtlı olan onun numarasını sildi.. Herşeyi yok etti, kendisine onu hatırlatan herşeyi.. Gemileri yakmıştı..

***

Biraz kafam karışık ve canım sıkkın :s o yüzden belki yazıda bazı yerlerde saçma salak şeyler yazmış olabilirim.. Kusurlarımdan dolayı affedin beni. İyi seyirler efenim..

İkinci 4'lü Mim Yerine Ulaştı

2009-01-10T00:02:00.003+02:00

Yalan söylemeye gerek yok.. Daha önceden bir blogum vardı. Orda daha çok şiirlerimi, kendimce yazılarımı paylaşıyordum... Bir süreliğini orda yazmayı bıraktım ve burda yazmaya başladım.. Burada yazmak kendimi farklı hissettiriyor bana.. Bu blogda da aldığım ikinci mim bu... Birincisini teyyare göndermişti.. Şimdi ikinciside kırmızılıdan geldi..

Bende istenileni fazla geciktirmemek için hemen bu mim şeysini cevaplayayım dedim.. Herşeye 4 cevap veriliyomuş. Yani bir soru 4 cevap.. Sekiz farklı soruyu cevaplicam şimdi. Aslında verecek o kadarda çok cevabım yok, ama ben yinede birşeyler karalıyayım.. Adet yerini bulsun misali.. Kırmızılıda alınmasın "Adama mim gönderdik.. Gönderdiğimize pişman etti bizi.." demesin, alınmasın please..

Neyse başlayalım cevaplara..

Yaptığım 4 İş
- Doğalgaz ameleliği (evet ciddiyim. lise 1 de iken çalışmıştım. hatta o zaman kazandığım para ile kardeşimin okul masraflarını karşılamıştım.)
- Bilgisayar işi (şuanda yaptığım ve devam ettirdiğim mesleğim. mesleğim tam anlamıyla süper. ama tüm açıklığı ile yazmak istemedim. siz bilgisayarcı olarak bilin yeter.. kötü bir mesleğim var diye yazmamazlık yapmıyorum. mesleğimi ve çalışma standartlarımı duysanız "krallar gibi çalışıyorsun" dersiniz.)
- Başka bir iş yok (hayatım boyunca bu iki işten başka bir işte çalışmadım. her zaman kendi mesleğimi yaptım ve yapmayada devam ediyorum..)

Defalarca İzleyebileceğim 4 Film
- Romantik
- Testere 1-2-3-4-5
- 50 İlk Opücük
- Hayat Güzeldir

Yaşadığım 4 Yer
- İzmir (doğum büyüdüğüm şehir..)
- İstanbul (şuanda yaşadığım şehir..)
- Konya (hiç sevmediğim bir şehir.. üniveristeyi okumuştum bu şehirde de..)
- Ankara (3-4 defa gitim.. her gittiğimde de 3-4 gün felan kaldım..)

İzlediğim 4 Tv Programı
- Amerikada TV için Aptal Kutusu kelimesini kulanıyorlar ve bu Aptal Kutusu Amerikadaki evlerin %98inin evinde var.. Benim elimde olsa evimizdeki televizyonu balkondan aşağı atardım. Tv izlemeyi hiç sevmem.. Şuanda bana Tvdeki en iyi dizinin adını sorsanız ve bilirsen sana 1 milyon dolar vercez deseniz bilemem.. Size tavsiyem Tv izlemeyin..

Tatil İçin Gittiğim 4 Yer
- Antalya (Üniversite zamanımda gitmiştim çok güzeldi..)
- İzmir (İzmirden asla vazgeçmem.. Çeşme bir numara.. Hatta bu yaz Çeşme- Ilıca sahillerinde yüzmüştüm..)
- Başka bir yerde tatile gitmedim..

En Sevdiğim 4 Yemek
- Ezogelin Çorbası
- Yaprak Sarması
- Sebzeli Pilav
- Köfteli Patates Yemeği

Hemen Şimdi Olmak İsteyeceğim 4 Yer
- İzmir sahilleri..
- Ankarada kankamın yanında...
- Amerikada Bill Gates'e rakip bir firmanın müdür koltuğunda..
- Ölmüş bir vaziyette mezarın içerisinde...

Bir Yağmur Damlası Olsam Düşmek İsteyeceğim 4 Yer
- Ege denizine..
- Sevipte kaybettiğim kişilerin mezar taşları üzerine..
- Kanalizasyona..
- Çaresiz bir şekilde yağmur yağmasını bekleyen bir çiftçinin tarlasına..

Cevapları bitirdim.. Bazı sorularda zorlandığımı itiraf etmeliyim... Şimdide işin (bana göre) en zor kısımı kaldı.. Bu mimi birilerine paslamanın zamanı geldi.. Ben bu mimi; mimi çok seven mütemadiyene, çok güzel yazıları olan Siminyaya, samimi yazıları olan Zeugmaya ve yine yazılarını severek okuduğum Hiçkimseye paslıyorum.. Umarım mime cevap verip yazarsınız. Kolay gelsin efenim..

İnsanı Yıpratan Şeyler

2009-01-09T01:47:00.004+02:00

Bir anda aklına geldi, yaşayamadığı onca mutluluk... Her defasında yarım kalan ilişkiler, arkadaşlıklar, alışkanlıklar.. Bazen aklını çok kemiriyordu bu düşünceler. Neden? Bu soruya kendiside cevap veremiyordu..

Gecenin bir yarısı traş olurken gelmişti bunlar aklına. Saçma sapan duygular içerisinde yaşar olmuştu son zamanlarda. Traş olmadan önce şöyle bir kendisine baktı aynada. İki haftadır kesmediği uzayan biçimsiz sakallarını sıvazladı sol eliyle. Normaldede sakallarını bir anda gerildiği ya da bir şeye sinirlendiği zaman sıvazlardı bazen.. Bu defa dertten, sıkıntıdan sıvazladı sakallarını..

Yarım kalan ilişkiler.. Onu hep bu ilişkiler bitirmişti, kendisi olmaktan vazgeçirmişti.. Traş köpüğünü eline sıktı ardından sakallarına dağıtmaya başladı.. Sakallarına köpüğü iyice yedirirken bu düşünceler dairesinde yüzüyordu.. "Yarım kalan ilişkiler..Yarım kalan ilişkiler..Yarım kalan ilişkiler.." diye söyleniyordu sürekli.. Jileti eline aldı, yüzüne bir darbe vurdu, sakalının bir kısmını kesti.. Bu kesilen kısım sanki hayatındaki olumsuz bir anı yok etmiş gibiydi.. Her defasında kendisini suçluyordu yaşadığı bütün olumsuzluklardan dolayı. Ama bazen öyle bir şey yaşardı ki yerden göğe kadar haklı olurdu fakat yinede kaybeden, yenilen o olurdu.. En yakın arkadaşları dahi onu savunur ancak o kendisini dahi savunacak hali kalmamış bir şekilde yenilginin esiri olmurdu..

Kendisince en mutlu anları arkadaşları ile geçirdiği zamanlardı.. Mesleğine aşık bir gençti o.. Uzunca boyu vardı, delikanlı bir yapıya sahipti.. Bambaşka bir ahenkle dalgalanan siyah saçları oldukça gürdü.. Kendini beğenen, bencil, çirkin, pis, kişiliksiz birisi değildi ki onu hiç kimse sevmesin.. Hiç kimse olunla muhattab dahi olmasın.. Aksıne çok daha kişilikli birisiydi o.. Kendince mazeretleri vardı yenildiği zamanlarda söylediği.. Sakalının bir kısmı daha kesti ve yok etti hayatındaki bir kötü anıyı. Adeta sakalı ile birlikte beynindeki yerinden kesip atıyordu o kötü olayları, yaşadığı anıları.. Anılar, kişiler, olaylar, yaşananlar, mutsuzluklar... Bunların hepsi ayrı ayrı sakala vurulan jilet darbeleriyle yok oluyordu adeta hayatından.. Beyninden siliyordu..

Sakalını kestikçe ortaya çıkan teni sanki uzun süredir suyun altında kalan birisi gibi rahat bir nefes alıyordu. Kendiside sakalını kestiği için bir nebzede olsa rahatladı.. Sakalıyla birlikte beyninden kesip attığı anıları bir daha aklına getirmemek için herşeyi yapacaktı.. Cep telefonundan numaraları silecek, bilgisayarından bütün resimleri ve videoları yok edecek, kimseyle görüşmeyecekti.. Başka türlü unutma şansı yoktu çünkü.. Unutmak istediği bir şey hayatının bir anında karşısına çıkarsa yaşadığı zamandan daha çok acı çektirecekti ona. O buna inanıyordu... Söylediklerini yapmazsa daha çok acı çekmeye mahkum kalırdı..

Herşeyi deneyecek ve başarılı olacaktı.. Başka çaresi yoktu. Kendisini buna motive etti ve gecenin bir yarısı olduğu traşın ardından yatağına doğru ilerledi. Kocaman cüssesi ile yatağına uzandı, bir süre tavana bakarak düşüncelere daldı.. Traş olurken ki düşünceleri ve planları aklına geldi tekrar.. Planlarını uygulamaya ve düşüncelerindeki gibi beyninden kesip attıklarını bir daha aklına dahi getirmeyecekti.. Ardından güzel hayaller kurarak, en azından rüyalarında mutluluğu yaşama ümüdiyle uyumaya başladı...

Gerçek Arkadaşlık

2009-01-07T02:42:00.002+02:00

Klasik bir üvinersite yaşantısından farkızdı hayatı. Kendisi ile birlikte toplam 4 kişi beraber kalıyorlardı aynı evde.. Herşeyleri ile beraber yaşıyorlardı üç oda bir salonlu evde.. Kendilerince mutluydular.. Birbirine sımsıkı kenetlenmiş bir şekilde yaşayan ve üniversite hayatının bütün zorluklarını yaşamamak için uğraşan 4 gençti bunlar..

Bir dönem vizeleri bitmek üzereydi.. Onların okuduğu okulda vizelerden sonraki ilk hafta bütün öğrenciler kendilerinde tatil yapar, okula gitmezdi.. Bu duruma hoclarıda alışmış ve yoklama denen şeyi sorun haline getirmiyorlardı.. Henüz vizelerin bitmesine son bir gün vardı ki bu tatsız olay yaşandı..

Cenk ile Burak bir akşam yemeğinden sonra her zamanki gibi bir arkadaşlarının evine doğru yola çıktılar.. Burak gittikleri arkadaşlara sürekli giden birisiydi.. Cenk ise ne zamandır hiç uğramıyordu. Burak ile birlikte gideyimde arkadaşları bir göreyim düşüncesi ile yola çıktı.. İkisi birlikte arkadaşlarına gittiler, kapıyı çaldılar, eve girdiler... Eve gidiklerinde normalde görmeye alışık olmadıkları bir şeyle karşılaştılar.. Bildiğiniz gibi öğrenci evleri biraz dağınık olur. Arkadaşları kendi evlerini temizlemişlerdi.. Cenk fazla dolaşmadan direk bir odaya girdi ve arkadaşları ile muhabbete ve eğlenmeye başladı. Burakda odaları gezmeye başladı.. Burak'ın duyduğu "Koşun! Acele edin! Bez parçası getirin.." cümleri onu aniden sesin geldiği yere sürükledi.. Burak gördüklerine inanamadı.. Ev arkadaşı Cenk'in bacağından oluk oluk kan akıyordu ve herkes Cenk'in bacağından akan bu kanı durdurmak için uğraşıyordu..

Hemen birisi "Acil bir araba bulun! Hastaneye yetiştirmemiz lazım çocuğu!" dedi.. Burak hemen koşa koşa evden çıktı ve tanıdığı bir kişiden yardım istedi.. O da hemen geldi.. Burak, Cenk ve bir arkadaşı.. Üçü bilikte hastanenin yolunu tuttular.. Cenk'in bacağına arabada olan üçüncü çocuk yanlışlıkla bıçak saplamıştı.. Ama gerçektende bu bir yanlışlık.. İstenilerek yapılan bir şey değildi.. Bunu Cenkde çok iyi biliyordu.. Cenki en yakın hastaneye getirdiler. Orada müdahele yapılamayınca merkezdeki bir diğer hastaneye ambulans ile devam edildi.. Merkezdeki hastanede hemen acil müdahale yapıldı ve Cenki bir odaya alarak yatırdılar.. Burak ve diğer arkadaşıda Cenkin odasında o gece sabahladılar.. Cenkin vize sınavları bitmişti.. Burak ve diğer arkadaşının o gün son vize sınavı vardı.. Sınava girmeliydiler.. Diğer arkadaşı gündüz olunca sınav için okulun yolunu tuttu.. Burak Cenki bırakıp gidemedi sınavına. Cenkin gerçektende çok yardımda ihtiyacı vardı. Ayağa dahi kalkamıyordu.. O sıralarda da öğrenci bursları yattığı için Cenk'inde Burak'ında cebinde gereğinden fazla paraları vardı..

İki gün iki gece beraber kaldılar hastanede.. Hastaneye geldikleri gecede polis onların ifadelerini almıştı.. Hatta eve dahi gitmiş ve evdeki herkesi toparlayıp onlarında ifadelerini almışlardı.. Sorunsuz bir şekilde bu olaydan sıyrılmışlardı.. Burak Cenk'ide alarak hastaneden ayrılacaktı.. Yalnız Burak'ın en çok büyük bir sonunu vardı.. Vizeye girememişti.. O derste bölümünün en önemli derslerinden ve dersten kalırsada okulu uzayacaktı.. Çok riskli bir vizeyi kaçırmıştı.. Doktorlardan bilgi aldı ama malesef onlar hiçbir şekilde yardımcı olamadı.. En azından refekatçı kaldığını gösteren bir belge dahi alamadı..

Burak hastane masraflarını ödeyerek Cenki aldı ve hastaneden çıktılar. Hemen gerekli ilaçlarıda aldı.. Ardından da evin yolunu tuttular beraberce... Burak arkadaşına üzüldüğü kadar giremediği vizeyide düşünüyordu.. Okula gitti hocalarıyla konuştu.. Hocaları ile arası iyiydi. Tanıyorlardı onu ama hiçbir şekilde yardımcı olmadılar.. Burak sonuç olarak o vizeye asla giremedi..

Final zamanı geldi çattı.. Burak deliler gibi o dersin finaline çalşıyordu.. Cenkde Burakın giremediği vizesi için üzülüyordu.. Burak finale çok iyi hazırlandı. Final sınavından yüksek not alarak şartlı geçiş durumuna düştü.. Ortalamasıda yüksek olduğu için o dersten kalmadan sıyrılmıştı.. O kadar çok sevindi ki.. Sonuçta okulu uzamamış, dersten geçmiş ve hemde arkadaşı sağlığına kavuşmuştu..

(şarkı başlarda biraz kötü ama sonra düzeliyor..)

Neriman part2

2009-01-06T01:45:00.002+02:00

Nerman ne diye sormayın. Bu konu hakkında önceki bilgileri bu yazımda söylemiştim sizlere. İlk yazının devamıniteliğinde bu. İnanın hiç yazasım yok bu konuyu ama madem ilk parçasını yazdık ikincisinide biraz geçde olsa yazayım dedim..

Neden yazasım gelmiyor? Ulan romanın suyu çıktı. Romandaki Neriman'nın yaptıkları iyice sinirlerimi bozdu. Kitaı okumayı bitireli oldu baya ama anca yazasım geldi. Birde dün akşamdan beri evimde elektrik denen şey yoktu. Borcundan dolayı felan kapanmadı. Bizim sokakta bulunan trafo patlamış. Nasıl oldu hiç bi bok anlamış değilim de hadi pataldı onu aicl olarak o gece sabaha kadar halletseniz be kardeşim.. Bu akşamda geç saatlerde geldi elektrikler.. Hatta şuanda bile bi döt kurkusu var içimde heran elektrikler gidecek diye.. Neyse romada doalyım ben..

Semih mecburende olsa Neriman'ın yanına gidiyor ve aynı evde kalmaya devame diyorlar.. Nerimanın duygusuz br kocası var Haydar Nebil diye birde Ercüment adında bir çocuğu var.. Zaten bunlardan diğer yazıda bahsetmiştim, kısaca bir daha söyliyeyim dedim.

Ne oluyorsa karıda bitiyor iş. Her dengesizliği Neriman yapıyor.. Zamanında birbirlerini deliler gibi severken Neriman Semihi hem deliler gibi seviyor hemde evleniyor. Semih ile Neriman Haydar Nebil olmadan bir akşam Semihin Nerimana şakını itiraf ettiği mekanlara doğru gezmeye çıkıyorlar. Orda bunlar başbaşa kalında eski anıları gözlerinde canlanıyor. Burda bi güzel yiyişiyolar önce. Semihin aşkını ilk itiraf ettiği ağacın altında oturara takılıyorlar beraber bir süre.. Tabi olanlardan Haydar Nebilin haberi yok. Bunlar o ağacın dibinde baya duygusal şeyler yaşarlar.. Geçmişi felan hatırlarlar.. Semih sulugözlü olduğu için hemen orda ağlar biraz.. Vakit geç oluncada eve giderler.. Haydar Nebil çoktan uyumuştur ve hiçbir şeyin farkına varmazz..

Aradan biraz daha zaman geçer. Semih Nerimanın evinde kalamaya devam eder. Her geçen gün Neriman ile Semihin eskide kalmış aşkları alevlenir bir gönüllerine sığmaz hale gelir.. Semih birgün Beyoğlunda bir cafede oturur. Orda biraz bira içer kendinden geçer.. Çok düşünür.. Nerimanın kendisine ait olduğunu düşünmeye başlar. Hatta Semih Beyoğluna gelirken Haydar Nebil ile beraber adadan çıkarlar.. Semih kendisini bir anda adaya Nerimanın yanına atar.. Neriman sevincinden dört köşe olmuştur adeta.. O akşamda Haydar Nebil bir arkadaşına davetlidir ve gelmez o gece.. Neriman yarı sarhoş olan Semihi karşısında görünce çok sevinir. Neriman bira felan aldırtır Semih ile içmeye başlarlar. Sonra gecenin ilerleyen saatlerinde ikiside uyuyamaz.. Semihin sigarası biter hizmetçiye aldırmak için aşağıya iner. Alır sigarasını odasına geçmeden önce içtikleri yerde oturur biraz. Nerimanı onun odasına bakarken görür.. Neriman Semihin yanına gelir ve sonrada olanlar orda olur.. Semih çok içmiş ve sarhoştur.. Nerimanda sarhoş.. Ama ikiside yaptığı pisliğ biliyor..

O gece o odada Semih ve Neriman bi güzel sevişirler.. Sonra ikiside kendi odasına gider ve sabaha uyanırlar.. Semih kendisini tam bir pislik gibi hisseder. Kendisine ait olmayan bir karı ile yatmanın ızdırabına fazla katlanamayarak oradan uzaklaşır ve bir daha adaya geri dönmez..

Kitap bitti... Karının yaptığı şerefsizlikler beni deli etti... Sevdiği halde başkası ile evlenen o! Sevmediği kişi ile beraber iken Semih ile yiyişmek isteyen yine o! Adamı sarhoş edip sevişmek isteyen yine o!! Gelde kızma.. Osroupulk bunun yaptığı resmen.. Yeni bi kitap aldım bugün.. Güzel bişeye benziyo onu okicam..

Bir Yolun Ardından

2009-01-05T14:37:00.002+02:00

Her defasında karşı tarafla bir ilişki düşündüğünde kendisinden emin bir şekilde ondan hoşlandığını söyler ve yine kaybeden o olurdu. Kendisine yakınlaşan herkese değil normalden daha fazla yaklaşan kişilere karşı böyleydi..

Çok yakın arkadaşları var onun.. Çok sevdiği, onu çok seven kızlı erkekli, ölümüne sevdiği arkadaşları var.. Herkesin gözünde iyi bir konumda olması onun kendisince hava atmasına neden olmuyordu. Çünkü öyle bir kişiliğe sahip değildi. Mütevazı bir tavır sergilerdi her zaman. Hatta başkaları onun için "Şuna bak :S gösteriş yapıyor!" söylememesi için herşey yapardı. Gösterişi sevmeyen, kendi yapısı ile farklılık oluşturan birisiydi.. Arkadasından her zaman babasının dediği gibi iyi izler bırakarak ilerlerdi. Şimdiye kadarda sorusuz bir şekilde gelebildi.. Ama nedense kendisince hayatı boyunca adam akıllı bir mutluluk yaşayamamıştı. Her zaman en çok sevdiğini kaybetmenin acısını yaşadı..

Yılmadı bütün olumsuzluklara rağmen. Çok acı çektirdi yenilgileri ona. Hemde uzun süre boyunca acı çektirdi.. Kendihayatı için kendi kurallarını koymaya karar verdi ve bu şekilde yaşamaya başladı. Kendi kuralları içerisinde yaşamaya başladı ama herşey istediği gibi gitmiyordu.

Kendi duygu yapısından nefret ediyordu. Neden mi? Çünkü adam akıllı bir sevgilisi olmadı kendince.. Adam akıllı mutluyum diyemedi.. Her zaman değer verdiği, ona gereğinden fazla yakınlık gösteren, çok sevdiği kişiler ona kazık atmıştı. Hayatı boyunca unutmayacağı acılar yaşattı onun sevdikleri.. Bir kişiden hoşlanmaya başladımı kendisini hemen kaptırıyordu.. Alamıyordu kendisini.. Kendince hayaller kurup, kendince onun hayali ile yaşamaya başlıyordu. Onun ilişkilerinin temelinde asla cinsel arzu yer almazdı, almadıda.. Yani birisini sadece gönülden sevdiği için onunla beraber olmak isterdi. Onu kendisine yakıştırdığı için beraber olmak isterdi.. Günümüzde bu şekilde yaşayanlar az olduğu için kendisini biraz farklı hissediyordu. Belkide onun sevdiği kişilerin ilişkiledeki temel isteği farklı idi.. ondan dolayı kaybediyordu..

Onun kendi hayatı için kurduğu hayaller vardı. Artık o fazla acı çekmemek için hiç kimseyle bir beraberlik yaşamak istemiyordu. Zaten yaş itibariylede gençti. Kendisini işine adayacak, kendi firmasını kuracak daha sonrada büyüyebildiği kadar büyüyecekti. Kendi evine geçip krallar gibi yaşayacak ve tabii bu sırada ailesinede destek olacaktı.. Ailesi onun herşeyi idi.. Evlilik... Onun planlarında en son sıradaydı evlilik.. Hatta olmasada olurdu.. Zamanında çektiği acılar onu akıllandırmış olmalıydı ki evlilikten uzak duruyordu.. Bir daga o şekilde acılar çekmemek için evlilikten uzak duruyordu..

Hayatında düşünmesi gereken kişiler, yapması gerekli olan işleri varken evlilik ile vaktini kaybetmemeliydi.. "Belki" derdi.. Belki olabilir bu evlilik işi... Olursa olur, olmazsa olmazdı.. Kendisini hiç kimseye kaptırmamak için uğraşıp duruyor ve kendisine birilerinin kapılmasını bekliyordu. Eğer kimse kapılmazsa ona onun için sorun değildi. Zaten umurunda bile değildi..

***

Arkadaşlar geçen gün Blograzzi'ye üye oldum. Daha blogumda söylemeden 5 kişi nerden bulduysa bulmuş favorilerine eklemiş bile. Buradan blogumun Blograzzi'deki sayfasına giderek hem favorilerinize ekleyebilir hemde oy verebilirsiniz. Size "illede favorilerinize ekleyin, oylayın" demiyorum. Gönlünüze göre takılın... Bu arada seyircilerde artmış. Sevindim buna. Teşekkürler..

Rüya

2009-01-02T02:31:00.004+02:00

Son günlerde saçma sapan rüyalar gecelerimin içine sıçmaya devam ediyor. Öyle abu sabuk şeyler görüyorum ki anlatamam.. Cinsel rüyalardan bahsetmiyorum. Yanlış anlamayın.Hadi onlarda görülür yeri gelincede, bunlar çok farklı..

İzmirde yaşadığımız zamanar bir rüyamda dedemi görmüştüm. Çocuk olmama rağmen o rüyamı asla unutamam. İzmirdeki evimiz bahçeli geniş birşeydi. Bahçede kocaman bir çam ağacı vardı. Dedemler zamanında babamlarla felan oaya geldiklerinde dikmişler. Bilmem kaç senelik ağaç.. Dedemi o çam ağacının dibinde toprağın içinden dirildiğini görmüştüm. Ben bahçede dedemi o şekilde görünce korkup eve giriyorum. Annem yemek hazırlıyor o sırada.. Korkyla dışarı çıkıp dedeme "Dede annem yemek hazırladı. Gel beraber yiyelim?" diyorum. O da bana "Biz yedik torunum.. Siz yiyin." diyor. Eve geri dönüyorum bakıyorumki dedem salonda oturuyor, yüzüne bakıyorum bana gülümsüyor..

Bir defasında da babamı gördüm.. Rüyamda en çok ağladığım zamanlardan birisidir heralde bu rüya. Rüyamda o kadar çok ağladım ki anlatamam.. Babam beni yanına alıyor ve bana "Bery gel seninle işe gidelim" diyor. Babam bizi yanında kendi işinde ona yardımcı olmamız için bazen götürürdü.. Bende tamam diyorum, gidiyoruz.. Olayı İzmirde yaşıyormuşum gibi görüyorum. Zaten o sıralarda da İzmirde yaşıyorduk.. Okuduğum ilkokul evimize yakındı. Babamla yürümeye başlıyoruz. İlk okulu geçiyoruz.. Okulun arkasında bir cadde var. Caddeden yukarıya doğru çıkıyoruz orası bir anda mezarlık oluveyo. Ben bir anlam veremiyorum. "Burası ne zaman mezarlık oldu baba?" diye soruyorum. Babam konuşmuyor. Tam o sırada ellerimizde kazma ve kürekler beliriyor. Babam "Konuşma! Hadi kazmaya başla." diyo. Bende eli mahkum kazıyorum. Mezar kazıyoruz.. Kime kazdığımı bilmiyorum. "Baba kimin için bu mezar?" diyorum, cevap yok.. Mezar kazma işi bitince babam üstündeki elbiseler ile olduğu gibi mezarın içerisine giriyor.. Üzerine tahtalarını kendisi yerleştiriyor.. Tahtaları yerleştirirken "Bery üzerime toprak atmaya başla" diyor.. Bende bu sırada hüngür hüngür ağlıyor, babamı oraya girmemesi için ikna etmeye çalışıyorum. "Banane ben toprak atmam! Çık baba ordan..Sen ölmedin.. Bizi yalnız bırakma.. Annem çok üzülür senin gittiğine. Kimseylede vedalaşmadın zaten. Babaaaa! Nolur gitmee!" diyerek çok ağlıyorum.. Babam mezardaki yerini alıyor. Bende babamdan korktuğum için mezara toprak atmaya başlıyorum. Babamı öylece gömüyorum kendi kazdığım mezara.. Sonra ağlaya ağlaya eve gidiyorum. Anneme anlatıyorum bütün olanları. Birde o kızıyor bana, hep beraber ağlıyoruzz..

Mersinde üniversite okuyan kardeşim var. Mersine hiç gidemedim ama kardeşim her dakika çağırıyor. Geçen gece rüyamda oraya gittim. Ankaradaki üniversiteden kankam ve yine üniversiteden sevdiğim bir arkadaşım var. Üçümüz Mersinde sahile gitcez.. Sahilden nerdeyse 1-2 km uzaklıkta bir yerde gişeler var. Hani böle metro ve tramway istasyonlarının girişinde olur.. Öyle bişe işte. (adı tam olarak neydi- kafam durdu..) Ordan para verip geçiyoruz. Denize gitcez elimize sadece bi tane piknik tüpü, birde üçümüz ayrı ayrı gazete alıyoruz.. "Lan ben bu gazeteyi haytta okumam! Almayalım bunu" diyorum beni şeyine takan yok.. Her türlü gazeteden 3 tane alıyoz. Sevmediğim gazeteyi bana taşıttırıyolar. Girdik içeri sahile gitcez.. Uçurum gibi bir yer var ama toprak gibi bir yer.. Üçümüz ordayız, kardeşimin arkadaşlarını görüyorum. Sanki kırık yıllık kankaymışız gibi ben bunlarla muhabbete başlıyorum. "Kardeşimle aranız nasıl_ Burası güzelmiş" cart curt sohbet ederken bu iki arkadaşım idneler beni rüyamda satıyolar. Uçurumdan aşağıya topraktan kaya kaya aşağı inip gidiyolar.. Bende "Durun lan şerefsizler. Bekelyin beni. Kaybolurum ben burda.. Hİçbir yeri bilmiyorum" diyorum. Yine beni şeyine takan yok. Bende o toprak yerden bi kayarak indimki anlatamam.. Sanki Cüneyt Arkın gibi surlar arasında gezmiş kadar oldum nerdeye.. Yani o derece saçma bir iniş yaptım aşağıya.. Peşlerinden koşuyorum... Bağırıyorum.. Duymuyorlar.. Arkalarını dahi dönüp bakmıyorlar.. Sinirleniyorum. "Ben bunu hak edecek hiçbirşey yapmadım! Neden böyle yapıyorlar.. Üstelik biriside kankam.. Canımdan çok sevdiğim arkadaşım.. Ben şimdiye kadar kimseye kötü davranmadım.." diye söylenerek gidiyorum peşlerinden. Onlara yetişemeden uyandım zaten...

Hani derler ya belki duymuşsunuzdur "Götün açıkta kalırsa cins cins rüyalar görürsün" diye.. Lan beni heryerim kapalı olur yatarken.. Öyle dağınıkda yatmam.. Neden böyle oluyo anlamış değilim. Birde son günlerde bende bir duygusallık başladıki sormayın gitsin.. Bir kaç bog yazısı okuduğum geçtiğimiz gün, nerdeyse ağlicaktım. Zaten yapıp buna fazlasıyla musait.. Evet duygusalım.. Hatta bazen bilgisayar başında otururken okuduğum bir yazının ardından bir müzik çaldığında hüzünlenirim.. Yaşayamadığım mutluluklarım gelir aklıma doyasıya ağlamak isterim... ama onuda beceremem.. Bazende üniversiteden bir arkadaşım msnden yazar konuşuruz, o konuşmalar beni ağlama konumuna kadar getirir..Yılbaşı geceside yanlı başıma kaldığımda hüngür hüngür ağlayasım geldi..

Yeni Yıla Saatler Kala

2008-12-31T02:45:00.008+02:00

Evet.. Sonunda bu da oldu.. Kırosal ekonomik keriz herkesi etkiledi. Dünyaya gözlerimi açtığımdan beri kullandığım ama pek inanmadığım burcum değişmiş. Nasıl oluyo bu böyle bende anlamış değilim. Sanırım Almanlar ortalığı karıştırmak için yapıyolar bunları. :S Burçlar değişmiş, banane! Biz gelelim asıl meseleye. Teyyarecim beni mimlemiş. Bery Blog'unu ilk mimleyen kişi olarak tarihe geçti bilmem farkında mı? Mim konusuda "en sevdiğiniz mekanlar". Benimde bu konu hakkında bi post atmam rica edilmiş. "Hay hay efenim" dedim bende...

Bilgisayarım ve masası: Hayatımın %50si bilgisayar karşısında geçiyor. Çalıştığım yerde bilgisayar başındayım sürekli. İşim bilgisayar, internet ve teknoloji ile ilgili.. Evimde de en iyi vakit geçirdiğim zımbırtı bu. Tv'ye karşı olan aşırı sevgimden dolayı onu hiç izlemiyorum. Yakında onu evin en güzel köşesine yerleştirip, ekranını patlatabilirim. Bi bahane ile evden atmış olurum ama olmuyor.

Eminönü sahili: Denize karşı bir ilgi var içimde anlatamam. Üniversite okuduğum şehirde deniz yoktu. İnanırmısın bilmem ama okulda 2 aydan fazla kalamazdım. Daralırdım böyle.. Deniz görmek isterdi gözlerim. Burnum deniz kokusuna hasret kalıyodu resmen.. Eminönü sahili biraz kalabalık biliyorum. Sakin bir yerde değilki.. Her gittiğimde bir balık ekmek yerim kendime gelir ve denizi seyrederim.

Üsküdar - Kız Kulesi'nin karşısı: Hayatımda en çok sevdiğim yerlerden birisidir. Sigarayı bırakmama rağmen elime bir miller alıp tam karşısında içerim. Oraya her gittiğimde bunu yapıyorum. Bu beni rahatlatıyor, kendime getiriyor. Merak etmeyin sarhoş olarak derecede içmiyorum. Zaten miller ne kadar sarhoş edebilir ki?

Gülhane Parkı: Doğayada bir ilgim var. Ağaçların, yeşilliğin, temiz havanın olduğu yerlerde huzurlu oluyorum sanırım. Sık sık giderim oraya ama kış olduğu için havalarda soğuk gidemiyorum pek...

Aşiyan: Aşiyan benim bulunduğum semtte genellikle arkadaşlarıma buluşmaya gittiğim sakin, sade güzel bir mekan. Genellikle buraya nargile içmek için giderim. Kısaca nargile cafe diyebilirsiniz burası için. Havuzlu felan mütevazi, güzel bir yer.

Şimdilik bu kadar yazayım. Diğer gittiğim yerleri yazmaya kalkarsam yazı baya uzun olur ve sizide bayar. Benim şuanda blogger.com da blogcu olarak tanıdığım pek kişi yok açıkcası. Bundan dolayı bende bu mimi blogumdaki ilk postuma yorum yazan rahat yazar ve kırmızılıya gönderiyorum.

***

Yeni yıla evde kös kös uturarak gireceğim kesin. Bu sabah 2 süper haber ile uyandım. Birincisi İzmirden çok sevdiğim en büyük amcam ve hanımı gelmiş. Sabahın erken saatlerinde evimize geldiler. Hatta amcam uyandırdı beni.. İkincisi ise kardeşim üniversite okuduğu Mersinden çıktı geldi bir anda habersiz olarak. Kahvaltıdaydım, çaldrdı telden. Aradım "Abi kapıyı açar mısın?" dedi. Kerataya bak gelmiş kapıyı açmamı istiyor. (:

Bu arada hepinize mutllu yıllar. Umarım bütün dilekleriniz gerçekleşir ve mükemmel bi 2009 senesi geçirirsiniz. Yazıdaki kitaplık resmide nerden çıktı diyebilirsiniz. Yazılanlar ile anlatılarla pek bir ilgisi yoktu ama artık bu cümleden sonra var. Nolurr 2009'da ki en iyi alışkanlığınız kitap okumak olsun! Umarım herkes bu alışkanlığı edinir. Resimide kalıcı bi iz bırakmak için koydum, umarım etkiler.

Teyyarenin blogunda görmüştüm. Buradan sevdiklerinize yeni yıl şeysi yapıp gönderebilirsiniz. Bence gayet güzel bişey..

Teknolojiden Nefret Ediyorum!

2008-12-30T20:02:00.000+02:00

Teknoloji ile aram şu sıralar hiç iyi değil nedense? Bazen "Ulan bi dağ başında, hiç bilmediğimiz bir yerde tam bir köylü hayatı yaşasak?" diyorum kendi kendime. Bıkıyorum teknlojik sorunlardan. Bundan dolayı çıkıyor bu cümlerler ağzımdan.

İzmirde çocukluğum çam ağacından düşürek sanki ekmek sırasına geçen insanlar gibi tek tek peşi sıra dizilen tırtırlarla oynayarak geçti. Zamanında 100binlira veripde yemeye doyamadığımız meybuzlar geliyor aklıma. Aileme bisiklet aldırmak için inek gibi ders çalışırdım diyemicem çünkü pek ders çalışmazdım ama yinede derslerim süperdi. Okulda gelir gelmez önlüğümü çıkartıp ardından ekmek arası birşeyler yapıp sokağa çıktığım çok olmuştur. Sokakta akşama kadar futbol maçı yapardık. Kimisi Hami olurdu kimisi başka birşey. Yağmurlu havada gazoz kapağı oynardık hiç bıkmadan, yılmadan, sevinerek.. Dizerdik gazoz kapaklarını yere.. Ardından içine cam macunu koyduğumuz kavanoz kapağını atardık yerdeki gazoz kapaklarına.. Misket, taso oynardık. Mahallede de en fazla bizde olurdu. Ben ve erkek kardeşlerim misketlerimizin hepsini bir araya toplardık ve en fazla bizde olurdu. Toprakta oynardık, düşerdik, oramız buramız kadardı her zaman. Mahalle maçlarımızın tadları bir maşka olurdu.. Her zaman yenerdik maçlarda. Bir takım vardı, çok güçlüydüler.. Her defasından yenemez hep üzülerek geriye dönerdik.. Kardeşimle aynı takımda olamazdım hiçbir zaman. Her ne kadar kardeşte olsak maç sırasında hiç anlaşamaz hep didişirdik.

Sabah erkenden kalkar okula giderdim. Bazen güneşin doğuşu ile uyanırdım.. İzmire pek kar yağmaz. Bir ara sabah gözlerimi açtığımda kar görmüştüm her yerde... "Anne ben bugün okula gitmicem. Kar topu oynicam. Lütfen anne gitmim okula, nolurrr.." derdim ve ardından kartopunun keyfini çıkartırdım arkadaşlarımla. Her zaman kavga ettiğim ama hiçbir zaman ayrı kalamadığım ölümsüz dostlarım oldu ben çoçukken.. Şimdi ise hâlâ görüşürüm o dostlarım ile.. Hafta sonarı sabahtan akşama kadar oyun oynar bıkmazdık hiç.. Akşam olunca, sokağın başında babamı görür "Babam geliyor ben eve gidiyorum!" diyerek oyunu yarıda bırakır koşa koşa eve giderdim.. Baba korkusu ile büyüdüm. Bayramlar bizim en güzel zamanlarımızdı. Babam alırdı kardeşlerim ve beni yanına alışverişe giderdik hep beraber. Hepimize her bayramda yeni bir ayakkabı, yeni bir pantolon, yeni bir kazak vs alırdı. Baştan sona yep yeni elbiseler giyinirdik. Gece yatmadan önce bayram sabahı giyeceğimiz yeni elbiselerimizin hepsini bir araya toplar, düzenli bir şekilde başucumuza koyardık... Sabah oluncada hemn onları giyinirdik.. Elime bir şeker torbası gibi bir torba alarak şeker toplamaya giderdik. Hem şeker toplardık hemde bayramlaşırdık herkesle...

Şimdilerde o günleri çok özlüyorum, çok arıyorum... Küçük kardeşime acıyorum! İstanbul sokaklarında bina yığınları arasında çocukluğunu doyasıya yaşayamıyor. Ben bilgisayar ile 8. sınıfa giderken tanışmıştım o şuanda yaşına göre çok erken tanıştı... Biz oyun oynamak için sokağa çıkardık o ise "Abi bilgisayarda oyun oynayabilir miyim?" diye izin istiyor. Bu mu teknoloji... Çocukluğumu benden alıp götürüyorsa, kardeşimin yaşadığı çocukluğu iğrenç bir hale getiriyorsa, insanları daha çok tembelleştiriyorsa, kültürümüzün gidişatını değiştiriyorsa, gelenek ve göreneklerimizden bizleri saptırıyorsa(sayamadığım birçok şey) böyle teknoloji olmaz olsun.. Eski bayramları dahi yaşamayaz oldum ve olduk.. Küçük kardeşim dahi benim çocukluğumda yaşadığım gibi heyanlı bir bayram yaşayamıyor.. Büyükler dahi bunu söylüyor her zaman.. "Nerde o eski bayramlar, nerde o eski günler..."

***

Geçenlerde yaşadığım bir kaç olayıda ekliyeyim. Bir ara evdeyken mutfağa doğru yöneldim. Girdim mutfağa ve bardak arıyorum. Ne yaptım ettim bulamadım bardak felan.. Mutfaktaki anneme sordum.. "Anne nerde bardaklar? Ben bulamadım da?" "Oğlum makinada, yıkanıyorlar.. 30 dk ya biter makinanın işi.." Şimdi böyle bir durumda gelde sinirlenme. O yaşa gelmiş kadını dahi tembelleştiroy bu lanet teknoloji.. Aynı şekilde bir defada kaşık olayı oldu.. Akşam eve geldim yemek yicem. Mutfakta masada hazırladım herşeyimi kaşık arıyorum bu sefer... Aynı şekilde kaşık bulamadım.. O zamanda makinadaymış kaşıklar yıkanıyorlarmışş... Sıçim ben böyle işe ya.. O anda çok gerildim, sonra sakinleştim..

Aksina işimde internet, teknooji ve bilgisayar ile alakası olmasına rağman bazen gerçektende nefret ettiyor kendisinden teknolji...

Ortalığı Karıştırdım Biraz

2008-12-29T19:56:00.002+02:00

Evet arkadaşlar. Dediğim gibi batırdım ortalığı biraz ilk önce.. Ama sonra düzelttim. Günüm bitti bu yüzden. Çalışmadım zaten bugün, izinliydim.. Çalışmadım ama nerdeyse çalışmış kadar oldum.

Gördüğünüz gibi blogum artık yeni arayüzü ile yayınlanmaya devam ediyor. Tema çok güzel oldu. Sağolsun Hamdi'nin amcasınınoğlu yapmış, hazırlamış, uğraşmış... Hamdide paylaştı. Zaten gözüm vardı temada :Pp "ahhh çok güzel bi tema" diye iç çekiyodum ama artık benimde böle bir temam var. Temaya yeni geçtim çalışmalara devam ediyorum hâlâ. Bazen blogu çok salak bi şekilde görürseniz şaşırmayın. Eğer o halde görürseniz hayrına bi 112'yi arayında blogu acile yetiştirin.

Bugün çalışmadım dedim ya anam ağladı resmen. Sabah 9.30 da zar zor uyandım. Gecede geç saate kadar bilgisayarın başında çalıştım. Çünkü yapmam gereken işlerim vardı. Gece 4 gibi yatmıştım. Sabah ablam uyandırdı, kalkamadım. aradan biraz zaman geçti annem geldi bu sefer "oğlum kalk bankaya gitmicen mi sen? erkenden gitde işini hallet gel" dedi. Tabi iş yok ama kişisel işler çook. Dün gece bi akrabam çağırdı beni. Gittim, elime 2220ytl verdi ahahah. Öyle hayrına kimse kimseye para vermez. "Git bunu bankaya yatır. Madem yarın boşsun hallet bu işi" dedi. Bende eli mahkum gideyim dedim. Çünkü zamanı geçinde banka binmesin sonra karabalarımın tepesine. Sabah bankaya gittim. Parayı yatırdım. Ordan parayı yatırdığım kişinin kardeşinin dükkanına gittim. "Baksana şunlara bi. Yanlış yatırmadım dimi?" diye teyit ettirdim herşeyi. Lan o kadar para var. Şimdi yanlış yatırırsak göte geliriz. Sonra al başına belayı, uğraş dur sonra..

Dükkandan çıktım eczaneye gittim. Hasta birisinin ilaçlarını alcam alamıyorum. Lanet olası eczanelerin çoğunda ilacın birisi var birisi yok. Bende birisini aldım, diğerini almadım haliyle. Direk olarak eve gelmeden önce dedemlere gittim. Dedemlerde kahvaltı yaptım bi daha. Öğlene doğruydu. İşlerimi felan halletmiştim. İyi oldu, çay felan içtim. Dedemle muhabbet felan derken tam eve gidecektim ki aq muhtarlığa gittim yine. Tüm devlet dairelerini gezdim sanki.. Ordan çıktım eve geldim "kafa dinliyeyim biraz" diyordum ki bu tamayı Hamdi'nin paylaştığını gördüm.

Yerimde duramadım. Hemen aldım temayı kurmaya çalışıyorum, olmuyo.. Deli oldum.. Bide anlamıyom pek bu blogger denen meretten. Asıl işim bilgisayar ile alakalı ama blogger'da profesyonel değilim. Birde ben "şu konuda profesyonelim" diyemiyorsam anlamam demektir o işten. Bir şeyi öğrendim mi de tam öğrenirim.

Herneyse şimdi bu temayı kullanmaya başladık. Tema çok güzel oldu. Kendimce sağını solunu kurcalarım arada. En güzel yanlarından birisi istediğim şekilde tatlı bir tema bu, o yüzden sevdim bunu. Temanın orjinal halinde değilde ufak tefek değişik halini kullanacaksınız bu blogda. Kendi senaryonu uyguladım temada. Birde yeni değerlendirmeler, yeni vizyona girenler şeklinde yeni yayınlanan yorumlar ve yazıların gösterilme olayıda süper oldu. Vala ben beğendim.. Aslında adam akıllı bi yazı yazasım vardı ama bu defalık böyle olsun. Birde sizin düşünceleriniz alayım.

Sizce tema nasıl olmuş?

Değerlendirin len. Hadi bakem :P

Haa birde unutmadan bişe sölim.. Bloguma RSS abonelik şeysi koydum. i'm bery blog yazan yerin hemen sağındaki resime tıklayarak abonede olabilirsiniz. Bu yol ile de blogdaki yeni yazıları takip edebilirsiniz. Haydeee vatana millete hayırlı olsun..

Foto